II OSK 2896/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2024r. sygn. akt VII SA/Wa 787/24 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r. nr KOC/6354/Ar/23 w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie solidarnie na rzecz [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lipca 2024r., sygn. akt VII SA/Wa 787/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r. znak: KOC/6354/Ar/23 w przedmiocie umorzenia postępowania w punkcie pierwszym sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W punkcie drugim sentencji wyroku zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 03 lipca 2023 r. [...] sp. z o.o. sp.k. i [...] sp. z o.o., wystąpiły z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi oraz garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną planowanej do realizacji na działkach nr ew. {...} z obrębu [...] położonych przy ul. L. w Dzielnicy W. m.st. Warszawy. Organ I instancji decyzją z dnia 5 września 2023 r. Nr 95/WŁO/23 umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, ponieważ ustalił na podstawie informacji zawartych w ogólnodostępnym serwisie mapowym m.st. Warszawy, że dla jednej z ww. działek, tj. działki nr ew. [...] wydano ostateczną decyzję z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr 158/2020 na rzecz T. D., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą. W uzasadnieniu stanowiska organ powołał się na art. 65 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 – dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Rozpatrując odwołanie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości postępowania z art. 105 § 1 k.p.a, ponieważ w obrocie prawnym znajduje się decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nr 158/2020 z dnia 25 sierpnia 2020 r., zatwierdzająca - na wniosek T. D. - projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą na ww. działce o nr ew. [...]. W ocenie organu II instancji przeszkodą do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji była dyspozycja art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którą organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Nie budziło wątpliwości Kolegium, że w sytuacji, gdy przepis nakazuje stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uzyskania przez innego wnioskodawcę pozwolenia na budowę, to wydanie kolejnej decyzji ustalającej warunki zabudowy staje się bezprzedmiotowe, choćby dlatego, że niezwłocznie po tym, jak decyzja ta stałaby się ostateczna, konieczne byłoby stwierdzenie jej wygaśnięcia. W wymienionym na wstępie wyroku z 18 lipca 2024 r., Sąd I instancji stwierdził, że jeśli organy uważają, że planowana inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy koliduje z inną inwestycją, już zmaterializowaną w postaci prawomocnego pozwolenia na budowę, to kluczowym elementem analizy organu powinien być przedłożony przez żądającego wydania warunków zabudowy materiał obrazujący przebieg spornego zamierzenia (wymagane prawem mapy) oraz materiał z postępowania budowlanego przedstawiający inwestycję objętą pozwoleniem na budowę. Dopiero wówczas można dokonać jakiegokolwiek porównania przebiegu obu zamierzeń i ich wzajemnej relacji wykluczania się. Poza tym przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w ocenie Sądu nie oznacza, że nie można ponownie ubiegać się o wydanie warunków zabudowy po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i po zmianie zagospodarowania terenu w następstwie ich wydania. Nie wynika to z treści powołanego przepisu. Organy prowadzą więc rozszerzającą wykładnię przepisu prawa wprowadzającego obostrzenia w realizacji możliwości zagospodarowania danego terenu, podczas gdy powinny wykładać go zwężająco, jak każdy przepis restrykcyjny. W oparciu o powyższe Sąd I instancji uznał, że organy naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uznając, że postępowanie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest bezprzedmiotowe. Ponadto Sąd I instancji zauważył, że Minister Infrastruktury w dniu 5 lipca 2023r. - a więc przed wydaniem przez Prezydenta decyzji w I instancji - zatwierdził Plan Generalny lotniska [...] na lata [...], który z dużym prawdopodobieństwem swoim obszarem obejmuje także teren nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. W związku z powyższym WSA wskazał, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne jest samodzielne dokonanie przez organy analizy Planu Generalnego lotniska [...] na lata [...], by na tej podstawie ustalić granice objętego nim obszaru, a w konsekwencji czy nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach tego obszaru. Sąd wskazał, że w przypadku odpowiedzi pozytywnej obowiązkiem organu będzie zawieszenie postępowania z uwagi na nakaz wynikający z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., bowiem z przepisu wynika, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, w której stwierdzi, że wniosek dotyczy obszaru objętego obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego, obowiązany jest to postępowanie zawiesić. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zarzucając naruszenie : - przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest ustalenie, że inwestycja, której dotyczy taka decyzja, pozostaje w kolizji niemożliwej do usunięcia z inwestycją na tym samym terenie, dla której wydano pozwolenie na budowę, podczas gdy ze wskazanego przepisu wynika, że warunkiem koniecznym - i zarazem w pełni wystarczającym - do stwierdzenia takiego wygaśnięcia jest ustalenie, że dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy wydane zostało dla innego inwestora pozwolenie na budowę, 2) art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że ustalenie w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, że dla tego samego terenu inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, nie stanowi podstawy do umorzenia takiego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, - przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że pomimo stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego nie jest możliwe jego umorzenie, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku niemożliwych do wykonania wskazań co do dalszego postępowania, w szczególności - poprzez zobowiązanie SKO do ustalenia, czy inwestycja, której dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, "pozostaje w kolizji" z inwestycją na tym samym terenie, dla której wydano pozwolenie na budowę, w sytuacji, gdy w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie określa się dokładnego położenia planowanej zabudowy na terenie objętym wnioskiem inwestora, a co za tym idzie - nie jest możliwe ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, czy inwestycje te "pozostają w kolizji", 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, na czym konkretnie miałoby polegać "pozostawanie w kolizji" dwóch albo więcej inwestycji przewidzianych do realizacji lub już realizowanych na tym samym terenie, które to "pozostawanie w kolizji" powinno skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla jednej z takich inwestycji, stosownie do dyspozycji art. 65 ust 1 pkt 1 u.p.z.p., 4) art, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art, 80 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe i niezgodne z prawdą uznanie, że Kolegium naruszyło przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności - że Kolegium nie podjęło wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, nie dopuściło jako dowód wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, oraz nie oceniło na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, podczas gdy z okoliczności tej sprawy oraz z treści uchylonej decyzji wynika wniosek przeciwny, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe i niezgodne z prawdą uznanie, że uzasadnienie decyzji nie zawierało wskazania faktów, które Kolegium uznało za udowodnione, dowodów, na których się oparło, oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 188 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w szczególności – zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty wpisu od skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., działające przez pełnomocnika, wniosły o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Skarżąca kasacyjnie pozostaje w przekonaniu, że w przedmiotowej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 65 ust. 1 u.p.z.p., a postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji obowiązuje czynne pozwolenie na budowę wydane na rzecz innego wnioskodawcy niż spółki wnioskujące w niniejszej sprawie. Wyjaśnienia wymaga kwestia, czy istniały w przedmiotowej sprawie podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy dla części terenu (działka nr [...]) objętego wnioskiem o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy wydane zostało dla innego inwestora pozwolenie na budowę. Przepis art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędną jego wykładnię podkreślić należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie kwestionuje stanowiska organów, że art. 65 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.z.p. stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji z uwagi na niedokładne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził: "Pomijając w tym miejscu prawidłowość stanowiska SKO i Prezydenta m.st. Warszawy co do bezprzedmiotowości postępowania Sąd wyjaśnia, że jeśli organy uważają, że planowana inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy koliduje z inną inwestycją, już zmaterializowaną w postaci prawomocnego pozwolenia na budowę, to kluczowym elementem analizy organu powinien być przedłożony przez żądającego wydania warunków zabudowy materiał obrazujący przebieg spornego zamierzenia (wymagane prawem mapy) oraz materiał z postępowania budowlanego przedstawiający inwestycję objętą pozwoleniem na budowę. Dopiero wówczas można dokonać jakiegokolwiek porównania przebiegu obu zamierzeń i ich wzajemnej relacji wykluczania się." Organy administracji nie dokonały analizy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr 158/2020, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...], pod względem ewentualnej kolizji z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym ( ustalenie warunków zabudowy). Ma rację Sąd I instancji wywodząc, że samo wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na terenie działki, na której już inne przedsięwzięcie posiada ostateczne pozwolenie na budowę nie powoduje automatycznej bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zawsze sprawa wymaga zbadania czy obie inwestycje, nawet przebiegające przez ten sam teren, pozostają ze sobą w kolizji niemożliwej do usunięcia. Wyciągnięte wnioski na temat przeprowadzonej analizy obydwu przedsięwzięć organy powinny przedstawić w uzasadnieniu decyzji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 sierpnia 2020 r., powinna skłonić organy do przeprowadzenia szczegółowej analizy tego dokumentu w zakresie ewentualnej kolizji z planowanym zamierzeniem. Ustalenia zawarte w decyzji (uprzednio wydanej) o pozwoleniu na budowę, powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu kolejnej decyzji o warunkach zabudowy. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy miał zatem obowiązek dokładnego ustalenia, czy cały teren objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy koliduje z wcześniej wydanym pozwoleniem na budowę oraz w jakim zakresie wniosek o wydanie warunków zabudowy pokrywa się obszarowo z terenem objętym pozwoleniem na budowę. W procedurze ustalania warunków zabudowy istotnym elementem postępowania wyjaśniającego jest bowiem ustalenie stanu zagospodarowania terenu, który określony jest również przez funkcjonujące w obrocie prawnym akty administracyjne jak pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ właściwy do wydania warunków zabudowy miał obowiązek ustalenia, czy w odniesieniu do wnioskowanego terenu wydano pozwolenie na budowę i jakiego obszaru pozwolenie to dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2016r. II OSK 1558/14). Analizie powinna zostać poddana decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony projekt budowlany, w szczególności opis zamierzenia oraz projekt zagospodarowania terenu. Z chwilą sporządzenia i wydania decyzji administracyjnej należy wiązać określone skutki prawne, w tym określony moment czasowy, w którym będzie oceniana legalność decyzji. Podstawa prawna decyzji powinna odpowiadać stanowi prawnemu obowiązującemu w dniu jej wydania, a ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny sprawy powinien odpowiadać stanowi rzeczywistemu z daty wydania decyzji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ustalenia organu powinny wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny obowiązujący w chwili podejmowania kontrolowanego aktu, czy rzeczywiście decyzja o pozwoleniu na budowę uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie zabrakło ustaleń faktycznych co do ewentualnego rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Wyjaśnienia wymaga, czy inwestycja objęta pozwoleniem na budowę została w ogóle zrealizowana lub czy prace budowlane zostały rozpoczęte, lub czy przypadkiem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wygasła na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Powyżej podniesione wątpliwości mogą okazać się istotne w przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę chronologię zdarzeń. Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu 25 sierpnia 2020 r. Organy nie ustaliły, kiedy decyzja ta stała się ostateczna, a jest to okoliczność istotna z uwagi na możliwość wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z mocy prawa. Należy mieć na uwadze, że w dniu 3 lipca 2023 r. wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W dacie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę nie wygasła jeszcze z mocy prawa na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast w dniu wydania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 5 września 2023 r. nr 95/WŁO/23 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego przesłanka z powyższego przepisu mogła już zostać spełniona. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że pozwolenie na budowę wygasa z mocy prawa z dniem ziszczenia się jednej z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 p.b., a wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia na budowę na podstawie art. 37 ust. 1 p.b. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. ma charakter deklaratoryjny. Stanowisko skarżącej kasacyjnie nie jest pozbawione racji o ile nie ma żadnych wątpliwości, że dla terenu objętego wnioskiem o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy istnieje w obrocie prawnym pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie istnieją jednak zastrzeżenia, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, co do ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe stanowisko Sądu I instancji wraz z argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku. Sąd I instancji nie zakwestionował poprawności stanowiska SKO i Prezydenta m.st. Warszawy co do bezprzedmiotowości postępowania. Z uwagi jednak na uchybienia organów polegające na naruszeniu art. 7 , art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa przedwczesne było umorzenie postępowania w przedmiocie wniosku spółek o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd I instancji wyjaśnił jednak, że jeśli organy uważają, że planowana inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy koliduje z inną inwestycją, już zmaterializowaną w postaci prawomocnego pozwolenia na budowę, to kluczowym elementem analizy organu powinien być przedłożony przez żądającego wydania warunków zabudowy materiał obrazujący przebieg spornego zamierzenia (wymagane prawem mapy) oraz materiał z postępowania budowlanego przedstawiający inwestycję objętą pozwoleniem na budowę. Dopiero wówczas można dokonać jakiegokolwiek porównania przebiegu obu zamierzeń i ich wzajemnej relacji wykluczania się. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają słuszności stanowiska Sądu I instancji. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.