II OSK 2890/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 195/21 w sprawie ze skargi A. w W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 195/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. w W. (dalej "skarżąca") na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "DWINB") z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że jest uczelnią publiczną i tym samym dysponuje finansami publicznymi. Nałożona na nią grzywna w wysokości 50.000 zł jest kwotą znaczną i jej wydatkowanie ze środków publicznych wywołuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody uszczuplającej środki finansowe zabezpieczające realizowanie zadań statutowych uczelni. Wstrzymanie wykonania postanowienia z jednej strony zabezpieczy skarżącą przed szkodą, z drugiej strony nie stwarza ryzyka braku wykonania tego zobowiązania w przypadku ewentualnego niekorzystnego rozstrzygnięcia dla A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że – skutki wykonania decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia) zobowiązującej stronę do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku uchylenia decyzji/postanowienia, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania aktu nakładającego obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest dołożyć szczególnej staranności by uprawdopodobnić, że występują wyjątkowe okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Tymczasem w niniejszej sprawie argumentacja skarżącej koncentruje się na kwestiach dotyczących wydatkowania środków publicznych, które może prowadzić do utrudnienia realizacji celów statutowych. Jest to argumentacja ogólnikowa i w żaden sposób nie uprawdopodabnia szczególnie trudnej sytuacji, która pociąga za sobą nieodwracalne skutki. Sytuacji tej nie zmienia argumentacja skarżącej, że obiekt został już zabezpieczony i nie stwarza zagrożenia dla życia ludzi i mienia. Sama zasadność grzywny nie może bowiem zostać rozstrzygnięta na etapie postępowania wpadkowego. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.