II OSK 2873/25

Dnia 26 marca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty Kieleckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 485/25 w sprawie ze skargi Starosty Kieleckiego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: DOR.521.110.2024.AMO w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: 1) umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2) zwrócić Staroście Kieleckiemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 263 (dwieście sześćdziesiąt trzy) złote tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 485/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Starosty Kieleckiego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: DOR.521.110.2024.AMO, którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 27 listopada 2024 r., znak IR.I.7840.4.88.2024, o stwierdzeniu, że Starosta dopuścił się przekroczenia terminu załatwienia sprawy w związku z rozpatrzeniem wniosku o pozwolenie na budowę z 4 listopada 2021 r., znak: B-II.6740.7.14.2021, o 35 dni; oraz wymierzeniu kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, tj. 17500 zł. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Starosta Kielecki, który przy piśmie z dnia 9 marca 2026 r. cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Strona, która wniosła skargę kasacyjną może ją cofnąć zgodnie z art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. Sąd jest związany żądaniem strony, gdy stwierdzi jego dopuszczalność, co oznacza, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skutecznie cofnięto skargę kasacyjną, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby istniały przesłanki negatywne, określone w powołanym wyżej art. 60 p.p.s.a., dlatego cofnięcie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą należało uznać za skuteczne. Natomiast na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek zwrócić stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.