II OSK 287/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 529/22 w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 lutego 2022 r. znak ... w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 529/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 lutego 2022 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. J. L. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: 1) na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art 33 § 2 pkt 5 w z w. z art 34a pkt 1 i art 34 § 2 pkt 2 ppkt b (powinno być: art. 34 § 2 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na braku wszechstronnego oraz przekonującego rozważenia przedstawionych przez stronę zarzutów w sprawie egzekucyjnej skutkujących błędnym uznaniem przez organ egzekucyjny, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, co najmniej do częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego, w zakresie rozbudowanej części budynku położonego w Krakowie przy ul. L. ..., o powierzchni zabudowy 46,75m2, prowadzonego przez tenże organ egzekucyjny. Strona skarżąca nie zgadza się in principio z postanowieniem nr 129/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 lutego 2022 r. (dalej także postanowienie WINB) oraz poprzedzającym go postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (dalej także PINB), z dnia 21 grudnia 2021r. (dalej także postanowienie PINB), w zakresie analizy stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i w konsekwencji błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przez ten organ egzekucyjny, przywołanych jako podstawa prawna niniejszej skargi przepisów u.p.e.a. 2) na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 48 w zw. z art 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przez stronę przeciwną oraz organ I instancji, polegające na uznaniu (przyjęciu), że strona skarżąca dokonała w sposób niezgodny z prawem nadbudowy i rozbudowy części budynku magazynowo - produkcyjnego od strony zachodniej, zlokalizowanego na działce nr ..., obr, ... , N. przy ul. L. ..., to jest nadbudowy części budynku o powierzchni wynoszącej 80,38 m2 oraz rozbudowy tego budynku o część zabudowy o powierzchni 46,75m2, b) art 48 w zw. z art 3 pkt 8 Prawa budowlanego przez jego błędne niezastosowanie (pominięcie) przez stronę przeciwną oraz organ I instancji w sprawie, podczas gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie niewątpliwie wynika, że strona skarżąca w budynku magazynowo - produkcyjnym, zlokalizowanym na działce nr ..., obr. ..., N. przy ul. L. ..., w faktycznie zaistniałych okolicznościach sprawy, przeprowadziła jedynie remont stropu nad budynkiem połączony z modernizacją połaci dachowej, polegającej na zmianie konta nachylenia tych połaci dachowych i zmiany sposobu ich pokrycia - nowym materiałem w miejsce starego (zużytego), który nie spełniał swej funkcji przez co dochodziło do częstych przecieków dachu nad budynkiem, który to remont w stanie prawnym obowiązującym w czasie jego wykonywania nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i tym samym strona skarżąca nie była zobowiązana do wystąpienia i uzyskania takowego pozwolenia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie administracyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się bezzasadne. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów art. 33 § 2 pkt 5 oraz art. 34a pkt 1 i art. 34 § 2 pkt 2 lit. b) u.p.e.a. Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi, przyjmując za zgodne z prawem stanowisko organów obu instancji co do bezzasadności zarzutu wniesionego przez skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Zgodzić się należało z oceną, że wynikający z egzekwowanej decyzji PINB z 26 czerwca 2018 r. obowiązek rozbiórki nadbudowanej i rozbudowanej części budynku magazynowo-produkcyjnego jest obowiązkiem niepodzielnym i dopiero jego wykonanie w całości czyni postępowanie egzekucyjne bezprzedmiotowym. Niewątpliwie trafnie wskazał w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że tylko wykonanie wszystkich robót budowlanych w zakresie rozbiórki nadbudowanej i rozbudowanej części przedmiotowego budynku, doprowadzi do osiągniecia celu, dla którego wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2018 r. Oczywiście nie można wykluczyć takich sytuacji, że gdy obowiązek rozbiórki dotyczy odrębnych obiektów, wówczas jest możliwe częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego po stwierdzeniu zrealizowania obowiązku co do wybranego, czy wybranych samodzielnych obiektów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 kwietnia 2012 r. II OSK 252/11, częściowe wykonanie obowiązku w przypadku orzeczonej rozbiórki oznacza wykonanie rozbiórki w całości jednego lub kilku obiektów objętych jednym tytułem wykonawczym. Tym samym wyburzenie fragmentu budynku nie stanowi o wykonaniu obowiązku w części, co uprawniałoby organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego w części. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący po prostu przystąpił do robót budowlanych w ramach nakazanej rozbiórki części budynku, a tym samym nie można było uznać, że nastąpiło częściowe wykonanie obowiązku. Z uwagi na zakres nakazu rozbiórki orzeczonego egzekwowaną decyzją, uprawnione było wnioskowanie, że tylko wykonanie w całości przedmiotowego obowiązku doprowadzi do jego wygaśnięcia. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym niepodzielnym obowiązkiem jest nakaz rozbiórki dotyczący jednego obiektu budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 9 lutego 2021 r. II OSK 1840/18, 14 maja 2013 r. II OSK 103/12). W konsekwencji słusznie Sąd Wojewódzki zaakceptował rozstrzygnięcia podjęte w sprawie przez organy obu instancji. Wobec bezzasadności zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a., organ powiatowy prawidłowo orzekł o oddaleniu zarzutów, zgodnie z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W konsekwencji nietrafnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 34 § 2 pkt 2 lit. b) i art. 34a pkt 1 u.p.e.a. Ponadto całkowicie chybione są zarzuty co do naruszenia art. 48 w zw. z art. 3 pkt 6 i pkt 8 ustawy Prawo budowlane, gdyż przepisy te odnoszą się do nakazanej rozbiórki części przedmiotowego budynku, a zatem nie miały zastosowania na etapie postępowania egzekucyjnego wszczętego w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z 26 czerwca 2019 r., utrzymanej w mocy prawomocną decyzją WINB z 29 czerwca 2020 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący skorzystał z możliwości zaskarżenia wymienionej decyzji, natomiast wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 grudnia 2020 r. II SA/Kr 1072/20 skarga jego została prawomocnie oddalona. W takim stanie sprawy obowiązkiem właściwego organu było wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec ustalonego niewykonania wymagalnej decyzji, nakazującej skarżącemu rozbiórkę oznaczonej części obiektu budowlanego. Niedopuszczalne było zaś, aby organ egzekucyjny badał sprawę merytorycznie, skoro została ona rozstrzygnięta prawomocną decyzją. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 5