II OSK 2859/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. O. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2859/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 282/19 w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2019 r. nr WOA.7722.291.2018.SDK w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2859/19. POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. O. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2859/19 o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2859/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 282/19 w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2019 r. nr WOA.7722.291.2018.SDK w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2859/19.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2859/19, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. O. (dalej skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 282/19 w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2019 r., nr WOA.7722.291.2018.SDK w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 3 grudnia 2018 r., znak NB.7358.95.2018 (pkt 2) oraz zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 8517 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku. Domagał się w nim wyjaśnienia, na jakich konkretnie przesłankach oparte było stanowisko Sądu co do zastosowania normy tzw. miarkowania, wyjaśnienia zatem z jakiego powodu Sąd zastosował art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wykładnię wyroku jest nieuzasadniony, ponieważ rozstrzygnięcie w zakresie zasądzonej kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego jest jednoznaczne. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi natomiast wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1494564). W sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że na tle uzasadnienia wyroku, o którego wykładnię wnosi pełnomocnik, mogą istnieć obiektywne wątpliwości co do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie orzeczonych kosztów postępowania. Nie nastręcza ono trudności interpretacyjnych, nie jest dotknięte także zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Pełnomocnik podnosząc, że z uzasadnienia wyroku nie wynika dlaczego w przedmiotowej sprawie Sąd zastosował art. 206 p.p.s.a., w istocie kwestionuje zasadność zastosowania tego przepisu. Tymczasem rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w pkt 3 sentencji wyroku, należy odczytywać w korelacji do motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie zarówno wynagrodzenie pełnomocnika jak i pozostałe elementy zasądzonej kwoty kosztów wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zapadłego wyroku wyraźnie wskazał przepisy ustawy, będące podstawą zasądzenia kosztów. Dodać można, że na tę kwestię zwrócono już uwagę w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2022 r. odmawiającym sprostowania sentencji wyroku na wniosek pełnomocnika. Sąd podał w nim, że z uzasadnienia wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r. wynika, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. Wyjaśniono także, że Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w sprawie wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania, czemu dał wyraz wskazując w podstawie prawnej art. 206 p.p.s.a. Zasądzenie kosztów postępowania w kwocie niższej w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika było zaś następstwem zastosowania art. 206 p.p.s.a. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do wykładni objętego wnioskiem wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2859/19, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. O. (dalej skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 282/19 w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2019 r., nr WOA.7722.291.2018.SDK w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 3 grudnia 2018 r., znak NB.7358.95.2018 (pkt 2) oraz zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 8517 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2859/19 odmówił sprostowania oczywistej omyłki w opisanym wyżej wyroku. Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r., a także wskazanego wyżej postanowienia. Domagał się w nim wyjaśnienia, na jakich konkretnie przesłankach oparte było stanowisko Sądu co do zastosowania normy tzw. miarkowania, wyjaśnienia zatem z jakiego powodu Sąd zastosował art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślenia wymaga, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść tego orzeczenia jest niejasna. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte wnioskiem postanowienie nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w ramach art. 158 p.p.s.a. Sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny nieuwzględnienia wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2859/19. W szczególności Sąd podkreślił swoje uprawnienie do obniżenia kwoty należnych kosztów postępowania w sytuacji wystąpienia szczególnych okoliczności, których katalog jest otwarty uznając, że sprawie wystąpiły właśnie podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. art. 166 oraz z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.