II OSK 2843/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Go 30/20 w sprawie ze skargi E.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...].

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Go 30/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia[...] września 2019 r. orzekającej o wymeldowaniu E. B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...]nr [...], gmina [...]. Skargą kasacyjną W. E. B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r. wskazując na potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej trudnych do odwrócenia skutków w postaci zapadnięcia wyroku eksmisyjnego wydanego w oparciu o ww. wadliwe decyzje i zaskarżony wyrok oraz potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci pozbawienia skarżącej możliwości prowadzenia spraw życiowych przed organami administracji publicznej wymagających posiadania zameldowania na pobyt stały oraz możliwości wykonywania obowiązków służbowych, a to ze względu na to, że prawo posiadania broni przez konwojenta związane jest z ustaleniem prawa do stałego zameldowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zachodzi, kiedy wykaże się że grożąca szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przechodząc do oceny zawartego w skardze kasacyjnej wniosku wskazać należy, że celem decyzji o wymeldowaniu jest zaewidencjonowanie, że ustał pobyt danej osoby w dotychczasowym miejscu jej pobytu. Organ dokonując takich ustaleń doprowadza do zgodności pomiędzy miejscem zameldowania takiej osoby i jej miejscem faktycznego pobytu. Nie rodzi to żadnych skutków w sferze praw rzeczowych do zajmowanego lokalu (władność lokalu). Nie stanowi też o ustanowieniu zakazu przebywania w dotychczasowym lokalu. O powyższych skutkach mogą rozstrzygać sądy powszechne. Z faktu zaprzeczenia przebywania danej osoby w dotychczasowym miejscu stałego pobytu nie mogą wynikać trudne do odwrócenia skutki. W każdym momencie osoba wymeldowana z dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego, jeśli jej miejsce faktycznego pobytu ulegnie zmianie ponownie na adres, z którego została poprzednio wymeldowana, może dokonać zameldowania pod tym adresem. Ponadto także podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność posiadania przez nią broni w związku z wykonywaniem przez nią zawodu konwojenta, nie przemawiała za wstrzymaniem wykonania objętych wnioskiem decyzji. Stosownie do treści art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 955), osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu. Właściwy organ Policji może - w drodze decyzji administracyjnej - cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 (art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 20 ww. ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że skutku w postaci możliwości cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń, a w konsekwencji podnoszonego przez skarżącą braku możliwości wykonywania przez nią zawodu konwojenta, nie należy wiązać z jej wymeldowaniem z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, ale z brakiem zawiadomienia w terminie 14 dni właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Z tych powodów nie można zatem uznać, że wykonanie przedmiotowej decyzji o wymeldowaniu może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.