II OSK 2838/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2277/19 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną w celach sportowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2277/19, oddalił skargę R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 13 sierpnia 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 3 czerwca 2019 r. o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych, wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz w oparciu o ustalenie, że skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący przytoczył podstawy kasacyjne, z których wynika, że zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przy wydawaniu decyzji przez organ administracji przepisów postępowania, mianowicie - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez ten sam organ, na rzecz tej samej strony, zawierającej całkowicie odmienne rozstrzygnięcie od poprzednio wydanej ostatecznej decyzji, w oparciu o niemalże identyczny stan faktyczny, - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji stojącej w jawnej sprzeczności ze stanem faktycznym oraz pomijającej słuszny interes obywatela, - art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych w zakresie stwierdzenia, iż skarżący jest osobą wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji na niekorzyść strony bez jakichkolwiek ku temu przesłanek określonych w art. 7a § 1 in fine k.p.a. oraz art. 7a § 2 k.p.a., 2/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przy wydawaniu decyzji przez organ administracji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania, że art. 10 ustawy o broni i amunicji stanowi samodzielną, kompletną podstawę do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń i nie podlega wykładni w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych w stanie faktycznym, w którym nie zostały wypełnione przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na broń określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, - art. 106 k.k. poprzez przyjęcie zatartego skazania jako podstawy odmowy wydania pozwolenia na broń i uznanie powyższego za wypełnienie przesłanki negatywnej zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego określonej w art. 10 ustawy o broni i amunicji, bez uwzględnienia treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który wyklucza zatarte skazanie jako przesłankę odmowną wydania pozwolenia na broń, a w katalogu podstaw odmowy udzielenia pozwolenia na broń nie zawiera również popełnienia wykroczenia. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma wykładnia art. 10 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.). Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z kolei drugi z powołanych przepisów stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Wykładając powołane przepisy Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach już przyjął, że organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przyjęto też, że jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. (Na przykład wyroki z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1549/15, z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18, z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17 oraz z 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2653/16). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną wskazany sposób wykładni przepisów prawa podziela. W związku z tym zauważyć należy, że wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje opierają się na ustaleniu, że skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego, przy czym ustalenie to oparto na fakcie popełnienia przez skarżącego wykroczenia, którego okoliczności wskazują, iż skarżący nie panuje nad sobą, gdyż w przypadku błahego wykroczenia drogowego użył wobec kobiety wulgarnych słów. W skardze kasacyjnej wskazanego faktu nie zakwestionowano. Znajduje on też potwierdzenie w dołączonym do akt administracyjnych odpisie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt [...]. W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną wskazana okoliczność była wystarczająca do przyjęcia, że skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem wystarczającą podstawą odmowy udzielenia mu zezwolenia na posiadanie broni na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie są zasadne podstawy kasacyjne zawierające zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego bez istotnego znaczenia są podstawy kasacyjne zawierające zarzuty dotyczące tego, że jakoby organy administracji oparły się na skazaniach, które uległy zatarciu oraz na wykroczeniu, które nie jest wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnośnie do zarzutów dotyczących zatarcia skazania dodatkowo zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które NSA rozpoznający skargę kasacyjną podziela, przyjmuje się, że w sprawach dotyczących pozwoleń na broń organy administracji są uprawnione do uwzględniania przestępstw, mimo że skazania za nie uległy zatarciu (wyroki NSA z 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1479/19, oraz z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18). Okoliczność, że wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje w istocie opierają się na ustaleniu wynikającym z wyroku Sądu Rejonowego w [...] z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt [...], powoduje, że brak jest potrzeby szerszego odnoszenia się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Wystarczy wskazać, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący odwołuje się do decyzji z 3 listopada 2015 r., którą to - jak twierdzi - miano mu udzielić pozwolenia na broń w "niemalże" identycznym stanie faktycznym, jak w obecnej sprawie. Jednakże stany faktyczne w obu tych sprawach istotnie się różnią, gdyż w 2015 r. skarżący nie był skazany za wykroczenie powołanym wyżej wyrokiem, a nadto wykroczenie to popełnił 4 stycznia 2017 r. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach i wobec tego podlega na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddaleniu. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono jego skargę, NSA na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od skarżącego na rzecz organu administracji zwrot poniesionych przez organ administracji kosztów postępowania kasacyjnego.