II OSK 2809/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie ze skarg kasacyjnych M.M., E.M., J.M. oraz M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 368/13 w sprawie ze skarg M.M., E.M., J.M. oraz M.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2809/13, w sprawie ze skarg kasacyjnych M.M., E.M., J.M. i M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 368/13 oddalającego skargi M.M., E.M., J.M. i M.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek M.M. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozpoznawany wniosek dotyczył wyłącznie wstrzymania wykonania postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, co uniemożliwiło Sądowi rozpoznanie wniosku, gdyż przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", stanowi, że sąd może wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy dopiero wówczas, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożony wniosek. Kolejnym wnioskiem z dnia 17 czerwca 2014 r. M.M. wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w całości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie jest w stanie uiścić kwoty 75.000 zł z tytułu nałożonej kary. Egzekucja tej kwoty wiązałaby się z koniecznością licytacji majątku skarżącego, co mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki zarówno dla skarżącego jak i zatrudnianych przez niego, w ramach działalności gospodarczej, osób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, którym to wymierzono M. M., M.M. oraz E. i J.M. karę z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku pracowni obuwia z częścią biurową z naruszeniem przepisu art. 54 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w wysokości 75.000 zł, nie przekonuje, że w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zwrócić bowiem należy uwagę, że argumentacja przytoczona przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego wnioskodawcę jest bardzo ogólna. Dla stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej nie jest wystarczające samo twierdzenie, iż zobowiązany nie jest w stanie uiścić wymierzonej kary, a egzekucja w tym zakresie będzie wiązała się z licytacją jego majątku. Wprawdzie kwota 75.000 zł, co do zasady, jest kwotą znaczną, jednakże wnioskodawca nie wykazał, by jej uiszczenie, w tym konkretnym przypadku, mogło wyrządzić w jego majątku szkodę, bądź spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym nie chodzi tutaj o zwykłą szkodę spowodowaną wykonaniem aktu tego rodzaju, ale szkodę znaczną. Zaś powoływanie się na argument, iż egzekucja nałożonej kary będzie powodowała konieczność licytacji majątku skarżącego, co w konsekwencji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki "zarówno dla skarżącego jak i zatrudnianych przez niego osób w ramach działalności firmy [...] Sp.j., bez wykazania jego sytuacji majątkowej, powoduje, że takie twierdzenie jest nieweryfikowalne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. Pamiętać bowiem należy, że zaistnienie niebezpieczeństw o których mowa w tym przepisie oceniane jest zawsze przez pryzmat zindywidualizowanych okoliczności dotyczących konkretnej sprawy. W tej sprawie takiej argumentacji zabrakło. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, by na skutek wykonania zaskarżonego aktu, w stosunku do M.M. mogło zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.