II OSK 2795/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 396/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną

UZASADNIENIE: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 396/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę Stowarzyszenia [...] R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Spółka Akcyjna "[...]" w dniu 5 września 2012 r. złożyła wniosek wraz z kartą informacyjną o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjno - magazynowego o budynek techniczny o powierzchni 50 m2 wraz z wiatą 250 m2 oraz budowie hali produkcyjno-magazynowej o powierzchni około 2000 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą. Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił krąg stron przedmiotowego postępowania administracyjnego i obwieszczeniem z dnia 15 października 2012 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia, informując o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., postanowieniem z dnia 30.10.2012 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dla powiatu p. 31 października 2012 r. wydał opinię sanitarną, w której stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy S. rozstrzygając kwestię konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353), zwanej dalej: "ustawą środowiskową", postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r., uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. W dniu 7 lutego 2013 r. Inwestor złożył organowi I instancji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji. W dniu 11 lutego 2013 r. do Burmistrza Miasta i Gminy S. wpłynęło żądanie Stowarzyszenia [...] R., zwanego dalej: "Stowarzyszeniem" o dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu na prawach strony. Postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r. organ dopuścił Stowarzyszenie do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony. Jednocześnie działając na podstawie art. 30 i art. 33 ust. 1, w związku z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, Burmistrz Miasta i Gminy S. zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu, poprzez podanie informacji (na stronie internetowej organu, na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu oraz sołectwa R.) o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz z pozostałą niezbędną dokumentacją sprawy, a także o możliwości składania uwag i wniosków w siedzibie organu wyznaczając 21-dniowy termin do ich składania (od 15 marca 2013 r.) Uchwałą nr XLI/367/2013 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 25 kwietnia 2013 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący obręb R., w tym działek nr [...]–[...]. Organ zaznaczył, że w uchwalonym planie obszar w/w działek stanowią tereny przeznaczone pod zabudowę usługowo-produkcyjną i oznaczone są na rysunku planu symbolem – 3UP, a ustalenia planu organ przyjął za obowiązujące. Przekazując w załączeniu przedłożony przez inwestora raport, organ I instancji pismami z dnia 14 marca 2013 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla powiatu poznańskiego z prośbą o wydanie opinii zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W dniu 4 lipca 2013r. do Burmistrza Miasta i Gminy S. wpłynęła opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 28 czerwca 2013 r. (znak sprawy:NS-52/2-81(3)/13). Organ zaopiniował przedstawioną dokumentację pozytywnie z zastrzeżeniem, iż realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przedstawił syntetyczną charakterystykę przedsięwzięcia oraz załączył do swojej opinii wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, na którym znalazła się klauzula uzgadniająca. W dniu 25 lipca 2013r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wydał postanowienie (znak sprawy:WOO-I.4242.56.2013.AA2), w którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzeni oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art.72 ust.1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] września 2013r. znak: [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego o budynek techniczny o powierzchni około 50 m2 wraz z wiatą 250 m2 oraz budowie hali produkcyjno-magazynowej o powierzchni około 2000 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie zakładu "[...]" S.A. [...], R., gm. S.. W odwołaniu od powyższej decyzji, Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa, podając, iż w szczególności decyzja nie uwzględnia faktu równoczesnego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części istniejącej hali w części magazynowej na produkcyjną o około 1400 m2 oraz rozbudowie zakładu o nowy budynek o powierzchni 300 m2 na terenie zakładu "[...]" Spółka Akcyjna, ulica [...], R., gm. S. ([...],[...]) tj. faktu kumulacji uciążliwości i szkodliwości oraz, że postępowanie było prowadzone z rażącym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S.. Odnosząc się do zarzutów odwołania złożonego przez Stowarzyszenie, organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującego się, iż decyzja narusza prawo, nie uwzględniając faktu kumulacji uciążliwości i szkodliwości, bowiem nie może być mowy o kumulacji uciążliwości wynikających z przedsięwzięcia, co do którego nie wydano nawet jeszcze decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych i organ w takiej sytuacji musiałby rozstrzygać tę kwestię hipotetycznie, biorąc pod uwagę niepewny przyszły stan faktyczny i z góry już zakładać, że decyzja środowiskowa i to na określonych warunkach zostanie dla tego drugiego przedsięwzięcia wydana. Kolegium nie podzieliło również stanowiska odwołującego się, że decyzja narusza art. 40 § 2 k.p.a. W postępowaniu doręczeń dokonywano poprzez obwieszczenia i publiczne ogłaszanie na stronie BIP zgodnie z przepisami (art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej i wszystkie strony postępowania (również działające przez pełnomocników) zostały zawiadamiane i informowane o treści rozstrzygnięć organu i treści raportu oraz jego uzupełnień, opinii i uzgodnień we właściwej w tym przypadku formie. Po omówieniu przypadków ustawowych w jakich organ winien wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań (art. 80 ust. 2 zd. 1, art. 81 ust. 1, 81 ust. 2, 81 ust. 3 ustawy środowiskowej) Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie mógł wydać decyzji odmownej, która znalazłaby swoje oparcie w obowiązującym prawie, a planowane przedsięwzięcie pozwala na ustalenie jego środowiskowych uwarunkowań. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. złożyło Stowarzyszenie [...] R. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ art. 9 k.p.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 i 85 ust. 1 ustawy środowiskowej; art. 66 ust. 1 lit. a i 66 ust. 1 lit. c ustawy środowiskowej, polegające na niepoinformowaniu Stowarzyszenia w postanowieniu dopuszczającym go na prawach strony do udziału w postępowaniu o tym, że liczba stron postępowania przekracza 20, 2/ art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 i 85 ust. 1 ustawy środowiskowej polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego tj. zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3/ art. 66 ust. 1 lit. a ustawy środowiskowej, polegające na nieprzedstawieniu w raporcie warunków użytkowania terenu wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania terenu, 4/ art. 66 ust. 1 lit. c ustawy środowiskowej polegające na nieprzedstawieniu w raporcie wszystkich potencjalnych rodzajów i ilości zanieczyszczeń wynikających z planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 4 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Stowarzyszenia wskazując, że organizacja społeczna nie ma z mocy prawa legitymacji do wniesienia skargi, lecz w postępowaniu przed sądem administracyjnym zobowiązana jest wykazać związek materialny statutowego celu z przedmiotem sprawy. W ocenie WSA w Poznaniu, nie do przyjęcia jest, że jednostka musi wykazać interes prawny wynikający z przepisu prawa materialnego, zaś organizacja społeczna może otrzymać legitymację na podstawie hasłowo, ogólnikowo określonych celów statutowych, bez wykazania związku z przedmiotem zaskarżonego działania. Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Stowarzyszenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt: II OSK 2010/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli ustalenie braku legitymacji podmiotu wnoszącego skargę jest rezultatem badania jego interesu prawnego lub (jak w przypadku organizacji społecznych) zakresu działalności statutowej (regulaminowej) w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę, a nie postanowienie o odrzuceniu skargi. Ponadto w ww. postanowieniu stwierdzono, że wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym oparty został o art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a, a nie ustawy środowiskowej, a analiza uzasadnienia postanowienia organów administracji wskazuje, że Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w sprawie na zasadach ogólnych tj. na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., co wskazuje, że tak dopuszczona do udziału organizacja jest legitymowana do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną na skutek odwołania wniesionego przez tą organizację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając skargę i uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, przytoczył treść przepisów: art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 80 oraz art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej, stwierdzając, że z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, iż ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania więc decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1/ niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2/ odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy, o których mowa a art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3/ braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4/ gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), 5/ jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza /art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej/ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190). Sąd I instancji stwierdził, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd ten uznał je za chybione, wskazując, że Stowarzyszenie nie zostało pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, jak i nie została naruszona zasada równości wobec prawa, biorąc pod uwagę, że Stowarzyszenie złożyło odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie skargę do Sądu. Sąd I instancji stwierdził, że z samej treści postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu z dnia 14.03.2013 r. doręczonego pełnomocnikowi Stowarzyszenia, wynika zawiadamianie pozostałych stron postępowania poprzez obwieszenie. Stowarzyszenie miało więc wiedzę o trybie zawiadamiania stron postępowania o czynnościach podejmowanych w ramach tego postępowania. Chybiony jest również w ocenie tego Sądu zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., w związku z art. 80 ust. 2 i art. 85 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem niespornym jest, że w dacie złożenia wniosku (9.10.2012 r. ) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowej inwestycji, dla terenu na którym miała powstać inwestycja, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej: "mpzp" nie było, a w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonym uchwałą nr X/51/2011 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 29.03.2011 r., obszar działek od nr ewid. [...]do [...]w R. stanowił tereny dla funkcji aktywizacji gospodarczej oznaczonej na rysunku studium symbolem III.63.AG. Przez tereny aktywizacji gospodarczej rozumie się tereny działalności gospodarczej związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości itp. Dopuszczalna jest również lokalizacja usług, a na przedmiotowym terenie obowiązywał całkowity zakaz zabudowy mieszkaniowej. Jak wskazał następnie Sąd I instancji, dopiero w toku postępowania o wydanie decyzji doszło do uchwalenia mpzp obejmującego obręb R. o powierzchni ca 380,8 ha. Sąd I instancji wskazał następnie, że: - organ I instancji ustalił, przed wydaniem decyzji, że w obszarze działek o nr ewid. od działki [...]do [...]w R., a więc w obszarze objętym planowaną inwestycją tereny przeznaczone są pod zabudowę usługowo-produkcyjną oznaczone są na rysunku mpzp symbolem – 3 UP, - organ I instancji, który wydał decyzję, kilka miesięcy później stwierdził, że ustalenia mpzp z 25 kwietnia 2013 r. są obowiązujące, a w decyzji uwzględniono przeznaczenie terenu, jak i przewidzianą planem § 24 pkt 5 lokalizację zieleni izolacyjnej, co wynika z pkt 3 ppkt b decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie tego Sądu, jakkolwiek raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora nie brał pod uwagę faktu uchwalenia mpzp, który w dacie sporządzenia raportu nie istniał, to jednak nie można odebrać organowi I instancji prawa do oceny, czy uchwalony plan ma wpływ na treść raportu, skoro w istocie uchwalony plan nie zmienia możliwości zagospodarowania terenu. Sporządzony raport oddziaływania na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/WA 15/07, Lex nr 362515). Sąd I instancji wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, nie może natomiast wkraczać w kompetencje organów architektoniczno-budowlanych. W ocenie tego Sądu również chybionym jest zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 lit. c ustawy środowiskowej, ponieważ dalsze plany inwestora dotyczące przyszłych inwestycji nie mogły być brane pod uwagę, przy wydawanej i skarżonej decyzji, gdyż to dopiero przy kolejnych inwestycjach – inwestycja będąca przedmiotem decyzji musi być brana pod uwagę. Natomiast aktualny stopień zainwestowania terenu jego wpływ na środowisko został przedstawiony w opracowanym raporcie. Był też przedmiotem analizy zarówno organów uzgadniających jak i organów podejmujących skarżoną decyzję. Reasumując, w ocenie Sądu I instancji, uzasadnienie kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w przepisach art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej) zawierającej podstawową informację o przedsięwzięciu. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnił stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z powyższych względów, Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę. Stowarzyszenie [...] R., wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 440 zł (opłaty kancelaryjnej 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika - radcy prawnego 240 zł /1x stawka minimalna przed NSA/, opłaty sądowej - wpisu od skargi kasacyjnej 100 zł). Na podst. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania polegające na nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz na niepełnym przedstawieniu stanu sprawy, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Na podst. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciło też naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, polegające na niewłaściwym uznaniu, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie. Na podst. art. 174 pkt 2 zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c); oraz art. 151 p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonych orzeczeń SKO w P. i Burmistrza Miasta i Gminy S. (tj. na nie uwzględnieniu skargi) pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu zawartego w punkcie 3 uzasadnienia skargi, tj. naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej, polegającego na nieprzedstawieniu w raporcie warunków użytkowania terenu wynikających z mpzp, albowiem jak stwierdził, w momencie przedłożenia raportu plan ten jeszcze nie istniał, co nie jest prawdą. Argumentowano, że raport był wielokrotnie uzupełniany po dacie uchwalenia mpzp tj. po 25.04.2013 r. i mimo tego nie wzięto pod uwagę ustaleń w nim zawartych. Wywodzono, że o fakcie uchwalenia mpzp zarówno organ uzgadniający, jak i opiniujący nic nie wiedział, a brak wiedzy w tym zakresie mógł mieć istotny wpływ na wydane przez te organy orzeczenia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, zarzucono, że Sąd I instancji popełnił błąd subsumcji, tzn. niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie - tj. stwierdzenie Burmistrza w decyzji z dnia 10.09.2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, iż teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie: "stanowią tereny przeznaczone pod zabudowę usługowo- produkcyjną i oznaczone są na rysunku planu symbolem - 3 UP. Ustalenia przedmiotowego planu są obowiązujące" - wypełnia dyspozycję art. 80 ust. 2 tej ustawy. Argumentowano, że ze stwierdzenia tego w żaden sposób nie wynika czy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami mpzp, a organy nie dokonały żadnej analizy w zakresie rozstrzygnięcia, czy rodzaj zabudowy usługowo - produkcyjnej umożliwia zabudowę generującą odpady niebezpieczne (patrz: opinia sanitarna z dnia 28.06.2013 r.) tj. ewidentnie niebezpieczną, o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w odległości 90 m od obszarów chronionych (jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej). Zarzucono, że Sąd I instancji przywołał mianowicie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., które to studium nie może być wyznacznikiem zgodności, o którym mowa jest w art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c); oraz art. 151 p.p.s.a., wywodzono, że naruszenie prawa przez Sąd I instancji polegało na naruszeniu powyższych przepisów, co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast do jej uwzględnienia, czyli zastosowania art. 145 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P., wniosło o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy stwierdził, że Sąd I instancji słusznie podzielił pogląd organów, iż uchwalony mpzp nie ma wpływu na treść raportu, w tym znaczeniu, że nie zachodzi żadna sprzeczność ustaleń raportu i planu i nie występuje niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z mpzp, a aktualny stopień zainwestowania terenu, jego wpływ na środowisko został przedstawiony w opracowanym raporcie. Był też przedmiotem analizy zarówno organów uzgadniających jak i organów podejmujących skarżoną decyzję. Zgodzono się z poglądem Sądu I instancji, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, nie może natomiast wkraczać w kompetencje organów architektoniczno-budowlanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania, [...] Spółka Akcyjna, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku o oddalenie skargi, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko, wskazano, że Stowarzyszenie posiadałoby legitymację do wniesienia skargi w sytuacji wykazania merytorycznego związku pomiędzy treścią rozstrzygnięcia organu, a swoimi celami statutowymi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz analiza regulaminu Stowarzyszenia nie pozwala na taką konkluzję, co przemawia za odrzuceniem skargi. W zakresie stanowiska co do merytorycznej zasadności skargi, podzielono argumenty Sądu I instancji, podkreślając w szczególności słuszność jego poglądu, iż nie można organowi pierwszoinstancyjnemu odmówić prawa do oceny, czy uchwalony mpzp ma wpływ na treść raportu, skoro uchwalony plan nie zmienia możliwości zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. Istotę sporu w przedmiotowym postępowaniu, stanowiło zagadnienie, czy pominięcie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko faktu uchwalenia mpzp, a w konsekwencji niezapoznanie się z nowouchwalonym planem przez organy uzgadniające, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., przy wyrażeniu swego stanowiska w zakresie zaopiniowania i uzgodnienia przedłożonej przez inwestora dokumentacji, stanowiło o wadzie zaskarżonej decyzji, jak i akceptującego ją wyroku, która uzasadniałaby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Wskazane zaniechanie uwzględnienia w raporcie informacji o uchwaleniu mpzp, zostało objęte zarzutami, tak naruszenia prawa procesowego w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a, jak i prawa materialnego, w ramach zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia powyżej wskazanych przepisów postępowania, poprzez nieodniesienie się w zaskarżonym wyroku do zarzutu zawartego w punkcie 3 uzasadnienia skargi, tj. naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej, polegającego na nieprzedstawieniu w raporcie warunków użytkowania terenu wynikających z mpzp - którego to wymogu, odnoszącego się do mpzp, ww. przepis nie zawiera - to należy stwierdzić, że z przytoczonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, jak i z podjętych przez ten Sąd rozważań, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że raport nie zawierał informacji o uchwaleniu mpzp, albowiem nie istniał on w dacie sporządzenia raportu i w tej sytuacji, jak stwierdził Sąd, organ miał prawo dokonania oceny, czy uchwalony plan ma wpływ na treść raportu. W konsekwencji powyższego, niezasadny, a zarazem niezrozumiały jest zarzut nieodniesienia się Sądu do nieprzedstawienia w raporcie danych wynikających z mpzp, jak i braku wyjaśnienia, czy organom opiniującym przedłożono informacje o uchwaleniu mpzp. Przechodząc do postawionego w kontekście omawianej spornej kwestii zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym uznaniu, że stan faktyczny przyjęty w sprawie - tj. stwierdzenie Burmistrza w decyzji z dnia 10.09.2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, iż teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie "stanowią tereny przeznaczone pod zabudowę usługowo - produkcyjną i oznaczone są na rysunku planu symbolem - 3 UP. Ustalenia przedmiotowego planu są obowiązujące" - wypełnia dyspozycję art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest zasadny. Czyniąc wytyk błędnej subsumpcji, należało wykazać dlaczego przepis ten nie odpowiadał stanowi faktycznemu. Tymczasem autor skargi kasacyjnej ograniczył się do stwierdzenia, że z przytoczonego powyżej zdania zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej, nie wynika czy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami mpzp, nie wskazując przemawiających za tym argumentów. Niewątpliwie zacytowane zdanie z decyzji pierwszoinstancyjnej nie stoi w sprzeczności z przyjętą przez organy, jak i Sąd I instancji konkluzją o zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp. Ze zdania tego wynika, że organ przy wydawaniu decyzji wziął pod uwagę postanowienia mpzp, które przytoczył, przez co nie sposób ocenić, że je pominął lub też wadliwie zinterpretował, skoro uznał, że charakter zamierzonego przedsięwzięcia w postaci rozbudowy budynku produkcyjno - magazynowego oraz budowy hali produkcyjno-magazynowej jest zgodny z przeznaczeniem w mpzp terenu inwestycji pod zabudowę usługowo – produkcyjną. Przepis art. 80 ust 2 ustawy środowiskowej, stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Organ I instancji zgodnie z powyższym przepisem wziął więc z urzędu pod uwagę fakt uchwalenia w toku postępowania mpzp i właściwie ocenił jego treść. Trzeba zauważyć, że stwierdzona przez tenże organ zgodność planu z zamierzeniami inwestycyjnymi jest oczywista, skoro dotyczą one rozbudowy magazynu i hali produkcyjnej na terenie przeznaczonym w planie na działalność usługowo – produkcyjną, z wyłączeniem funkcji mieszkaniowej. Trudno w tej sytuacji wymagać, by na organie spoczywał obowiązek szczegółowego wyjaśnienia tej zgodności. Na uznanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia nie wpływa podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej fakt, że rodzaj zabudowy usługowo - produkcyjnej umożliwia zabudowę generującą odpady niebezpieczne, albowiem możliwość powstania takich odpadów, należy często do typowych efektów ubocznych procesów produkcyjnych. Ważnym natomiast jest by wyeliminowana została możliwość przedostania się tych odpadów do środowiska. W przedmiotowej sprawie fakt występowania takich odpadów stwierdzono w pozytywnie opiniującej dokumentację inwestycji - opinii sanitarnej Państwowej Inspekcji Sanitarnej w P. z 28 06.2013 r., który został wzięty pod uwagę w decyzji organu I instancji. W decyzji tej zastosowano się do wszystkich zaleceń i zastrzeżeń organu sanitarnego dotyczących zagrożeń dla środowiska, w tym odpadów niebezpiecznych (pkt I. 2. e,f ; pkt I. 3. a; pkt I. 4. b, c). Nie sposób też zasadnie czynić zarzutu Sądowi I instancji, że w swych rozważaniach przywołał studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S., które to studium, jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie może być wyznacznikiem zgodności, o której mowa jest w art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji w sposób trafny zwrócił uwagę na fakt zgodności przyjętego w mpzp przeznaczenia terenu inwestora, z przeznaczeniem tego terenu w studium, dochodząc do słusznej konkluzji, że skoro mpzp nie zmienił przemysłowego charakteru omawianego terenu, to fakt braku wiedzy organów uzgadniających (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.) o postanowieniach planu, nie miał wpływu na dokonaną przez te organy pozytywną ocenę dokumentacji inwestora, w tym raportu, jak i na stwierdzenie przez organy obu instancji zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp. Tym samym sporne zagadnienie w przedmiotowej sprawie, czy pominięcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko faktu uchwalenia mpzp, a w konsekwencji niezapoznanie się z nowouchwalonym planem przez organy uzgadniające, zostało słusznie rozstrzygnięte przez organy obu instancji, co zaaprobował trafnie Sąd I instancji, jako zdarzenie nie mające wpływu na wynik sprawy. Wskazanie jako podstawy skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., nie mogło być skuteczne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c, p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2492/16; - wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11 niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powiązał wskazanych wyżej przepisów z innymi przepisami, co czyni wysunięty zarzut ich naruszenia nieskuteczny. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania na rzecz uczestnika [...] Spółki Akcyjnej., gdyż zgodnie z art. 204 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (pkt 1) lub skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę (pkt 2), natomiast wspomniana jednostka nie była w sprawie ani organem ani skarżącym.