II OSK 2755/14

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 2/14 w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia linii brzegu potoku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Starosty Dzierżoniowskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] ustalającą linię brzegu potoku Brzęczek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r. po rozpoznaniu skargi G. B. w pkt I uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. G. B. pismem z dnia 16 sierpnia 2014 r. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Należy zauważyć, że oceniając okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ważąc przedstawione przez skarżącą wnioski, oraz przedmiot zaskarżonej decyzji należy dojść do wniosku, iż wniosek o wstrzymanie nie zasługuje na uwzględnienie skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu Sąd ten rozpoznając wniosek skarżącej postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zask. decyzji zasadnie wskazując, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.), jeżeli śródlądowa woda powierzchniowa płynąca lub wody morza terytorialnego albo morskie wody wewnętrzne zajmą trwale, w sposób naturalny, grunt niestanowiący własności właściciela wody, grunt ten staje się własnością właściciela wody. Jak wynika z treści powyższego przepisu zmiana właściciela w tej sytuacji następuje z mocy samego prawa. Podkreślić jednak trzeba, że dotychczasowemu właścicielowi gruntu będzie przysługiwało odszkodowanie od właściciela wody na warunkach określonych w ustawie (art. 17 ust. 2 Prawa wodnego). Tym samym trudno jest zdaniem Sądu przyjąć, jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji fakt, że wskutek jej wykonania nastąpi ujawnienie w księgach wieczystych praw przysługujących Skarbowi Państwa. Następstw takich nie może spowodować też sama przez się okoliczność, że sporna część gruntu pod zbiornikiem stanie się własnością Skarbu Państwa, w sytuacji gdy nie oznacza to automatycznie zmiany sposobu korzystania z tej części zbiornika (zmiany funkcji). Trudno odwracalnych skutków lub znacznej szkody nie spowoduje także udostępnienie w takim przypadku linii brzegowej osobom trzecim. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.