II OSK 2754/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2057/14 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2057/14 uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wskazany wyżej wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach 4 listopada - 17 grudnia 2013 r. przeprowadził kontrolę w przedsiębiorstwie S. W trakcie kontroli ustalił, że przedmiotem działalności ww. przedsiębiorstwa jest zbieranie odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych, w tym odpadów zakaźnych. Na podstawie kart ewidencji odpadów stwierdził, że kontrolowany podmiot przetwarza zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne, tj. odpady o kodach: 18 01 03*, 18 02 02*, 18 01 82*, 18 02 03* i 18 01 02*, poprzez ich unieszkodliwianie w instalacji do autoklawowania zlokalizowanej we W., przy ul. [...]. W trakcie kontroli ustalił również, że odpad o kodzie 18 01 02* był częściowo przekazywany do termicznego unieszkodliwienia, a w części poddany autoklawowaniu. Stwierdził, iż strona prowadzi przetwarzanie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], znak: [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu 17 grudnia 2013 r. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...] wymierzył S. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą S. (dalej: "skarżący"), karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że decyzja ta oparta została o zarządzenie pokontrolne wydane niezgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, ponieważ przepisy ustawy o odpadach, a w szczególności art. 95, nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej po poprawkach Senatu, w związku z czym nie mogą być stosowane w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Podał, że notyfikacja projektu przepisów technicznych ustawy o odpadach miała miejsce, kiedy projekt tych przepisów był w fazie prac na poziomie rządowym. Następnie po przyjęciu ustawy przez Sejm, na etapie Senatu, dokonane zostały zmiany w przepisach polegające m.in. na tym, że zakazano unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w procesach innych niż spalanie, tj. zaostrzono przepisy techniczne. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony praw nabytych poprzez nieuwzględnienie, iż skarżący ma prawo do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych poprzez autoklawowanie do 20 kwietnia 2015 r. - na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. Ponadto podniósł, że w związku ze złożeniem skargi do WSA we Wrocławiu dotyczącej niezgodności zarządzenia pokontrolnego z prawem, występuje ustawowa przesłanka do zawieszenia postępowania, ponieważ w razie uznania przez sąd niezgodności zarządzenia pokontrolnego z prawem, decyzja wymierzająca karę będzie bezpodstawna. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2014 r. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji zasadnie stwierdził, że strona prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych poprzez ich autoklawowanie, czyli wbrew art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach. Stwierdził także, że nie można zgodzić się z argumentacją strony dotyczącą naruszenia przez organ I instancji zasady ochrony praw nabytych. Podał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2014 r., sygn. akt: II OSK 2626/12 poprzednio wydane zezwolenia na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych oraz weterynaryjnych metodą autoklawowania, obowiązywały tylko do dnia wygaśnięcia tych decyzji i w tym zakresie art. 10 ustawy nowelizującej z 22 stycznia 2010 r. wyłącznie skrócił ten okres do 12 miesięcy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji art. 95 ustawy o odpadach, po jego zmianie na etapie Senatu stwierdził, że nie może mieć on wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 7 Konstytucji RP działają na podstawie i w granicach prawa, czyli w tym przypadku w trybie obowiązujących przepisów ustawy o odpadach. Ponadto art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, na podstawie którego została wydana decyzja przez [...] WIOŚ, został objęty procedurą notyfikacji i nie był zmieniany w trakcie obrad Senatu w dniu 12 grudnia 2012 r. Zatem w rozpatrywanym przypadku, dotyczącym braku uregulowanego stanu formalnoprawnego w zakresie przetwarzania odpadów, art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach ma w pełni uzasadnione zastosowanie. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 8 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach ustawy o odpadach, której projekt - po istotnych poprawkach Senatu - wbrew obowiązkom przewidzianym w art. 8 i art. 9 Dyrektywy nr 98/34/WE nie został notyfikowany Komisji Europejskiej; - art. 7 Konstytucji RP i art. 6 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów nieobowiązujących - w związku z brakiem notyfikacji zmienionego projektu ustawy Komisji Europejskiej. Ponadto ostrożności procesowej skarżący zarzucił: - niezgodność art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, bowiem zakazanie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie stoi w sprzeczności z zasadą zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz społeczną gospodarką rynkową o wysokiej konkurencyjności, - niezgodność art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach z art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w ten sposób, iż narusza zasadę wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę wyjątkowości jej ograniczania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W dalszej kolejności Sąd stwierdził, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Rady nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Następnie Sąd zauważył, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2014 r., nr [...] o wymierzeniu S. S. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, dla której materialnoprawną podstawę stanowił art. 41 w zw. z art. 194 ust. 1 pkt 4 powoływanej wyżej ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Strona skarżąca nie kwestionuje, że nie uzyskała zezwolenia na przetwarzanie odpadów metodą autoklawowania. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska oparł te ustalenia na przeprowadzonej w dniach od 4 listopada do 17 grudnia 2013 r. kontroli w przedsiębiorstwie S., ul. [...], [...] W. [...] WIOŚ na podstawie kart ewidencji odpadów ustalił, że kontrolowany podmiot przetwarza zakaźne odpady medyczne i zakaźne odpady weterynaryjne, tj. odpady o kodach: 18 01 03*, 18 02 02*, 18 01 82*, 18 02 03* i 18 01 02*, poprzez ich unieszkodliwianie w instalacji do autoklawowania zlokalizowanej we W., przy ul. [...]. W trakcie kontroli ustalono również, że odpad o kodzie 18 01 02* był częściowo przekazywany do termicznego unieszkodliwienia, a w części poddany autoklawowaniu. Zarządzeniem pokontrolnym nr [...] zobowiązano stronę m.in. do zaprzestania przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w instalacji do dezynfekcji parowej (autoklawowanie). Organy stwierdziły zatem, że strona prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych poprzez ich autoklawowanie, czyli wbrew art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach, który stanowi, że "zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych". Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 145) posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie ustawy prowadził działalność w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, jest obowiązany dostosować warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy oraz uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Natomiast art. 10 ust. 2 tego aktu stanowi, że zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. 12 miesięcy od dnia 12 marca 2010 r., czyli do dnia 12 marca 2011 r. Z kolei przepis art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach który stanowi, że "administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41", ma charakter obligatoryjny i nie przewiduje żadnych odstępstw od kary. W ocenie Sądu organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu braku notyfikacji przepisów ustawy o odpadach, przesądzając czy w świetle powołanych wyżej przepisów miały one charakter przepisów technicznych i czy podlegały obowiązkowi notyfikacji. Podjęcie takiej analizy leży w gestii organu, a nie sądu administracyjnego, bowiem z obowiązujących rozwiązań prawnych i przyjętego – zasadniczo – kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Rolą sądu administracyjnego nie jest zatem załatwienie objętej skargą sprawy, niejako za organ, a jedynie zbadanie legalności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 463/11, CBOSA). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady przyzwoitej legislacji Sąd uznał, że są one chybione, co wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. Sąd podkreślił, że zdaniem Trybunału uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może jednak samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Wykładnia przychylna prawu europejskiemu w żadnej sytuacji nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z wyraźnym brzmieniem Konstytucji. Sąd nie powziął zatem wątpliwości co do naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy przez decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2014 r., nr [...] o wymierzeniu S. S. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Sąd jednocześnie podkreślił, że powoływane przez autora skargi zasady i wartości konstytucyjne nie mają w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności. W tym zakresie Sąd zauważył, że w orzeczeniu z 8 kwietnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. K. 10/97, OTK ZU nr 3/1998, s. 162-163) przyjął tezę, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny i uznał za uzasadniony pogląd, że "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości". Należy ponadto podkreślić, że strona w wyniku omawianego stanu prawnego nie utraciła ekspektatywy prawa. Nadto prezentowana przez organ wykładnia nie prowadzi do naruszenia zasady równości podmiotów. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa oznacza, iż wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się określoną i zarazem istotną cechą powinny być traktowane równo (orzeczenie TK z 13 września 1990 r., U 4/90, OTK 1990, poz. 10). Ponadto, zdaniem Trybunału, zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym, jednak pod warunkiem, że adresaci norm prawnych charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami (orzeczenie TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, OTK 1988, poz. 1). Z wymienionych orzeczeń wywieść można, iż zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych (orzeczenie TK z 26 kwietnia 1995 r., K 11/94, OTK 1995, poz. 12). Podobny pogląd wyraża także Sąd Najwyższy (orzeczenie SN z 26 czerwca 1992 r., III ARN 31/92, OSN 1994, nr 2, poz. 38). Wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenie co do metody unieszkodliwiania odpadów nie zostało zróżnicowane pod względem podmiotowym i dotyczy wszystkich przedsiębiorców. Podsumowując, Sąd stwierdził, że z powodu przeprowadzenia niepełnej wykładni przepisów zaskarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Orzeczenie w punkcie II wyroku uzasadnia treść art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zarzucając: 1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: - art. 141 § 4 P.p.s.a. zgodnie z którym uzasadnienie powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie – poprzez zawarcie w uzasadnieniu treści wewnętrznie sprzecznych, a także sprzecznych z rozstrzygnięciem i brak wskazania przepisów, które zostały naruszone przez organ; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, chociaż nie miało miejsca naruszenie przez organ przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach, który nie miał zastosowania w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na uzasadnionych podstawach. Trafnie skarżący kasacyjnie organ zarzuca naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż rzeczywiście uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treści wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony Sąd I instancji stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aby w kolejnym akapicie wskazać, że "doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Rady nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego." Nadto błędnie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że analiza czy przepis art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach ma charakter przepisu technicznego i czy podlegał obowiązkowi notyfikacji, leży w gestii organu, a nie sądu administracyjnego. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest tego rodzaju, który uniemożliwiałby przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku. W związku z tym należało przejść do rozważenia kluczowego w sprawie zarzutu, a mianowicie czy art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach miał w sprawie zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja wymierzająca karę pieniężną za przetwarzanie przez skarżącego odpadów bez wymaganego zezwolenia. Podstawę prawną wymierzenia kary stanowił art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z dniem 12 marca 2011 r. wygasło pozwolenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w zakresie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych przez autoklawowanie. Wygaśnięcie tego pozwolenia związane było ze zmianami ustawowymi, wprowadzonymi ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145). Ustawą niniejszą wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w tym zmieniono art. 42 ust. 1a, wprowadzając zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5% w tych odpadach. Przepis ten wprowadził zakaz autoklawowania zakaźnych odpadów medycznych oraz zakaźnych odpadów weterynaryjnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2626/14, CBOSA). Jednocześnie należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach /.../ poprzednio wydane zezwolenia na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych oraz weterynaryjnych metodą autoklawowania zachowywały moc na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Omawiana ustawy weszła w życie z dniem 12 marca 2010 r., co oznacza, że wskazane wyżej zezwolenia utraciły moc z dniem 12 marca 2011 r. Wobec tego skarżący od dnia 12 marca 2011 r. nie dysponuje zezwoleniem na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Przepis art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach ustanawia sankcję za działanie niezgodne z prawem, jakim jest przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia i stanowi podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o odpadach. Przepis ten stoi na straży nadrzędnego interesu publicznego jakim jest zachowanie reguł postępowania z odpadami. Jedną z podstawowych reguł jest, wyrażona w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach zasada, że prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów możliwe jest tylko na podstawie zezwolenia. Przepis art. 95 ust. 2 stanowi, że zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych. Przepis ten reguluje sposób unieszkodliwiania wskazanych w nim odpadów niebezpiecznych, co nie ma wpływu na to, że na przetwarzanie odpadów niezależnie od procesu przetwarzania konieczne jest uzyskanie zezwolenia. Skarżący natomiast nie posiadał ważnego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W sytuacji, w której podmiot prawa nie dysponuje zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, bezprzedmiotowe są rozważania dotyczące dopuszczalnych procesów przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych. Dlatego dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia prawnego pozostaje kwestia czy przepis art. 95 ust. 2 ustawy o odpadach jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, s. 37 ze zm.), wdrożonej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597) i jakie ewentualnie mogą być skutki braku jego notyfikacji z punktu widzenia dopuszczalnych procesów przetwarzania odpadów. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.