II OSK 2752/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S., J. S., A. S. i S. M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1959/14 w sprawie ze skargi Z. S., J. S., A. S. i S. M. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych I. prostuje oczywistą niedokładność pisarską komparycji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że po słowach "S. M." wpisuje "S."; II. oddala skargę kasacyjną; III. zasądza solidarnie od Z. S., J. S., A. S. i S. M. S. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1959/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Z. S., J. S., A. S. i S. M. [S.] na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie wyłączenia z produkcji gruntów leśnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W związku z administracyjnym tokiem instancji (decyzją z [...] października 2013 r. Dyrektor Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych uchylił decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z [...] kwietnia 2013 r.) decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. zezwolił Z. i J. S. na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o łącznej powierzchni 0,2566 ha, o typie siedliskowym lasu bór mieszany wilgotny/świeży (BMw/św), nie będących lasami ochronnymi, wchodzących w skład działek ewidencyjnych o nr: [...], [...], [...], [...] z obrębu ewidencyjnego Ś. oraz ustalił należność za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych podwyższoną o 10% i opłatę roczną. Organ nie naliczył natomiast jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu z uwagi na brak drzewostanu na gruncie w dacie wyłączenia. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli Z. S., J. S., A. W. S., S. M. S.. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Regionalnego. Organ odwoławczy wskazał, że teren ww. działek został wyłączony z produkcji leśnej bez decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Ponadto teren ww. działek nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o pozwoleniu na budowę bez żądania uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, które były terenem kolejnych inwestycji. Organ przyjął w oparciu o wydane akty zezwalające na realizację określonych inwestycji, że przedmiotowe wyłączenie następowało sukcesywnie w odstępie czasowym. Wyłączenie gruntów leśnych z produkcji obejmowało powierzchnię 0,2566 ha i polegało na wybudowaniu budynków i budowli (piekarnia z magazynem na mąkę, garaż, budynek handlowo-gastronomiczny, wiaty) wraz z utwardzeniem terenu na części ww. gruntów. Powierzchnia ta została ustalona na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, z którego wynika, że co najmniej od 1989 r. na ww. działkach ewidencyjnych istniały użytki leśne, a co najmniej od 1991 r. dla gruntów tych funkcjonowały także prawnie umocowane opracowania w zakresie gospodarki leśnej. Ponadto organ wskazał, że ww. działki zawierają aktualnie w swoich granicach użytki leśne (działka nr [...] w całości stanowi użytek leśny – LsV), a faktycznie są zainwestowane budynkami i budowlami. Ponadto położenie ww. budynków i budowli na gruntach leśnych (opisany w ewidencji powszechnej jako lasy – Ls) potwierdza "Uproszczony plan urządzenia lasu" należącego do indywidualnych właścicieli we wsi Ś., sporządzonego na okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2012 r., jak również "Program zagospodarowania lasu" na okres od 1 stycznia 1991 r. do 31 grudnia 2000 r. należącego do mienia gminnego i indywidualnych właścicieli położonego we wsi Ś., gmina K.. Zdaniem organu, skoro strony rozpoczęły inne niż leśne użytkowanie przedmiotowych gruntów leśnych bez decyzji zezwalającej na to zamierzenie, to zasadne było wydanie decyzji w trybie art. 28 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.). Wobec ustalenia, w jakim terminie nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowych gruntów leśnych, organ określił należność podwyższoną o 10%. Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących przedawnienia, organ wyjaśnił, że istnieje możliwość odstąpienia od wymierzenia opłat za niezgodne z przepisami ww. ustawy wyłączenie gruntów leśnych z produkcji, ale jeżeli faktycznie nastąpiło to przed 1995 r. Organ stanął na stanowisku, wbrew zarzutom odwołania co do prawidłowości wysokości opłaty naliczonej decyzją z [...] marca 2013 r., że opłaty uwzględniają wartość 1 m3 drewna, ogłoszoną przez Główny Urząd Statystyczny i obowiązującą w dacie wydania decyzji. Działanie jest właściwe, ponieważ organy administracji orzekają wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Przepisy ww. ustawy nie wskazują odrębnego sposobu naliczania należności, będącej podstawą wyliczenia ww. opłaty. Jednocześnie wobec tego, że organ właściwy w sprawie ochrony gruntów leśnych ustalił, że w dacie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji brak było drzewostanu na gruncie, odstąpiono od naliczenia jednorazowego odszkodowania za przedwczesny wyrąb drzewostanu. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S., J. S., A. W. S. i S. M. S., domagając się uchylenia w zaskarżonej części decyzji Generalnego Dyrektora i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji również w zaskarżonej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i w zw. z art. 140, art. 8 w zw. z art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 118 oraz art. 120 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), a także art. 11 ust. 1 oraz ust. 1a w zw. z art. 28 ust. 2, art. 12 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 oraz w zw. z art. 4 pkt 13, art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 6 oraz w związku z art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1959/14, oddalając skargę wskazał, że bezspornie ww. działki na trwale zostały wyłączone z produkcji gruntów leśnych, a zmiana przeznaczenia ww. gruntów nastąpiła bez wymaganej decyzji. Kwestią sporną jest natomiast, po pierwsze, jaka była rzeczywista powierzchnia stanowiąca las, na której podjęto użytkowanie inne niż leśne, a w związku z tym od jakiej powierzchni działki (całej czy tylko części) należy naliczyć jednorazową opłatę z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, a w konsekwencji opłatę roczną oraz po drugie, czy z uwagi na znaczny upływ czasu od wyłączenia gruntów z produkcji leśnej można skutecznie domagać się uiszczenia należności, a jeśli tak to czy ustalona w zaskarżonej decyzji wysokość należności i opłaty rocznej jest prawidłowa. Odnośnie ustalonej powierzchni lasu, zdaniem Sądu, nie można czynić zarzutu organom administracji aby nieprawidłowo ustaliły ich powierzchnię. Zarówno z opinii biegłego R. Z. z 9 marca 2013 r., jak i operatu szacunkowego J. S. wynika, że łączna powierzchnia działek wynosi 0,4384 ha, zaś powierzchnia która została wyłączona z produkcji leśnej wynosi 0,2566 ha. Zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za chybione. Samo przekonanie skarżących, że ww. dowody są nierzetelne i że nie znajdują potwierdzenia w ewidencji gruntów i budynków są subiektywne, a tym samym niewystarczające aby podważyć moc dowodową opinii biegłych, posiadających wiedzę specjalistyczną w określonym zakresie. Ponadto organy nie pominęły dowodu w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej datowanego na dzień 24 sierpnia 2004 r., a z którego jak wywodzą skarżący wynika, że działka [...] oznaczona symbolem "Bp" jest zurbanizowanym terenem niezabudowanym. W aktach sprawy znajduje się wyjaśnienie Starosty K. (pismo z 30 maja 2014 r., znak: [...]), z którego wynika, że na mapę naniesiono błędne dane. Co prawda, brak odniesienia się do przedstawionego przez stronę postępowania dowodu niewątpliwie jest uchybieniem, jednakże nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ administracji w oparciu o inne dowody ustalił jaki był stan użytków gruntowych aktualny na dzień wydania decyzji, a zgodnie z poglądem orzeczniczym, organ nie jest związany inwentaryzacją powykonawczą oraz decyzją o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów, a powinien ustalić na podstawie wszelkich możliwych dowodów (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada 2010 r., II SA/Kr 992/10). Jako niezrozumiały Sąd ocenił zarzut dotyczący obowiązujących dla przedmiotowych działek opracowań w zakresie gospodarki leśnej, a mianowicie "Program zagospodarowania lasu" obowiązujący w okresie od 1 stycznia 1991 r. do 31 grudnia 2000 r., a następnie "Uproszczony plan urządzenia lasu" obowiązujący od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2012 r. Trudno z niego wywieść czy skarżący kwestionują sposób określenia typu siedliskowego lasu, czy datę wyłączenia działki [...] z produkcji leśnej określoną na 2001 r. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego prawidłowości ustalenia jednorazowej opłaty za tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej oraz opłaty rocznej oraz zarzutu przedawnienia prawa do ustalenia jednorazowej opłaty za wyłączenie gruntów z produkcji leśnej (por. uchwała siedmiu sędziów SN z 23 grudnia 1982 r., III AZP 8/82, publ. OSNC 1984/2-3/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 9 sierpnia 2011 r., II SA/Rz 431/11; wyrok NSA z 25 czerwca 1999 r., IV SA 1118/97, publ. lex nr 47350). W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że organ ustalając jednorazową opłatę z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji leśnej, oprócz sankcji przewidzianej w art. 28 ust. 2 ustawy przez podwyższenie należności o 10%, zastosował również inną sankcje tj. nie pomniejszył należności o wartość gruntu stosownie do treści art. 12 ust. 6 ustawy. Z treści decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. wynika, że ww. wymieniony przepis został przez organ uwzględniony, a organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie poddał tego krytyce. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Organ wydając zaskarżoną decyzję podjął wszelkie kroki celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadził w tym zakresie niezbędne postępowanie dowodowe (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), a uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Nie sposób też czynić zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, albowiem organ właściwie je zastosował i dokonał prawidłowej ich wykładni. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli Z. S., J. S., A. W. S. i S. M. S. na tę część zaskarżonego wyroku, w jakiej oddala skargę na tę część decyzji II instancji, która wymierza należność za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych podwyższoną o 10% oraz wymierza opłatę roczną. Skarżący wnieśli o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej wg norm przepisanych. Ponadto wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji II instancji w części odpowiadającej części wyroku podlegającego aktualnie zaskarżeniu skargą kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez nieuprawnione przyjęcie, że organy obydwu instancji dysponowały dostatecznym materiałem dowodowym do określenia należności wymierzonych decyzją, zdeterminowanych powierzchnią gruntu rolnego podlegającego wyłączeniu z produkcji leśnej. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. - art. 141 p.p.s.a. przez niewyrażenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodu wskazującego, z jakich przyczyn żądane przez strony postępowania w toku postępowania administracyjnego dowody nie miały znaczenia dla wyniku sprawy i nie zasługiwały na dopuszczenie, podczas gdy ich treść mogła przesądzić o mniejszej powierzchni obszaru lasu wyłączonego z produkcji, aniżeli przyjęto to na podstawie pozostałej części dowodów; - art. 106 p.p.s.a. przez niedopuszczenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym pominiętego przez organy obu instancji dowodu z wyrysu z mapy ewidencji gruntów, na której w urzędowy sposób poświadczono, że obszar leśny wyłączony z produkcji był mniejszy od przyjętego przez organy do wymierzenia należności pieniężnych; - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w realiach, gdy organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.) i stopień tego naruszenie usprawiedliwiał uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż naruszenia te miały walor naruszeń mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Obecni na rozprawie: pełnomocnik skarżących wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej; zaś pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie w tej sprawie prawidłowo oceniono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji administracyjnej, w której zezwolono na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych i ustalono należność za wyłączenie tych gruntów z produkcji. To jakie elementy powinny zostać wyjaśnione w trakcie postępowania wyjaśniającego potrzebne do wydania decyzji administracyjnej określają odpowiednie normy prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zarzucono błędne zastosowanie art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jakoby w sposób nieuprawniony przyjęto, że organy obydwu instancji dysponowały dostatecznym materiałem dowodowym do określenia należności wymierzonych decyzją, zdeterminowanych powierzchnią gruntu rolnego podlegającego wyłączeniu z produkcji leśnej. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ww. ustawy w razie stwierdzenia, że grunty przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze lub nieleśne zostały wyłączone z produkcji bez decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 i 2, decyzję taką wydaje się z urzędu, podwyższając jednocześnie wysokość należności o 10%. Ten jednak przepis nie wyznacza desygnatu zakresu potrzebnego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a wskazuje jedynie na skutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a mianowicie, ustalenie czy grunty zostały wyłączone z produkcji. Przepis ten nie wyjaśnia zatem w jaki sposób miałoby nastąpić (za pomocą jakiego mechanizmu prawnego) takie ustalenie. Wskazuje tylko co powinno być przedmiotem wyjaśnienia organów administracyjnych w trakcie postępowania wyjaśniającego; co wskazuje jedynie na ogólny zarys postępowania wyjaśniającego. Wynika z tego, że sformułowany zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego nie dotyczy treści omawianego przepisu, ponieważ de facto odwołuje się do innego zagadnienia związanego z "całokształtem" zebranego w sprawie materiału dowodowego. Takie zaś założenie istnienia wad bardziej odpowiada naturze zarzutu naruszenia prawa procesowego, ponieważ kwestia tego, czy w sprawie zebrano dostateczny materiał dowodowy wiąże się z zastosowaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego, które miałyby wskazywać zakres lub metodę uzyskiwania materiału dowodowego. Z tych względów zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, jako niespełniający standardu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy uznać jako zawierający wady konstrukcyjne. Nie jest bowiem dopuszczalne zarzucenie naruszenia prawa materialnego za pomocną naruszenia zasad postępowania. W granicach przesłanki skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) wymagane jest oparcie tego rodzaju zarzutu na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, przy czym owe niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. W tej jednak sprawie ustalenia stanu faktycznego sprawy dawały podstawy do zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w treści art. 28 ust. 2 tej ustawy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 ww. ustawy nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie zawierają również usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. W odniesieniu do art. 141 p.p.s.a. – Sąd I instancji dokładnie wyjaśnił z jakich względów wskazywane przez stronę skarżącą dowody nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. A mianowicie, w trakcie postępowania zostało wyjaśnione, że dowody przedstawione przez stronę skarżącą zawierają wady, która to ocena została sformułowana w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym, określającym powierzchnię gruntu leśnego, który następnie bez stosownej decyzji podlegał w odpowiedniej części wyłączeniu z produkcji leśnej. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu nie uwzględniono dowodów wskazanych przez stronę skarżącą, ponieważ co do tych dowodów w trakcie postępowania została wypowiedziana ocena Sądu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji wyraźnie akcentował, że, po pierwsze, organy nie pominęły dowodu w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej datowanego na dzień 24 sierpnia 2004 r., a z którego jak wywodzą skarżący wynika, że działka [...] oznaczona symbolem "Bp" jest zurbanizowanym terenem niezabudowanym. Po drugie, w aktach sprawy znajduje się wyjaśnienie Starosty K. (pismo z 30 maja 2014 r., znak: [...]), z którego wynika, że na mapę naniesiono błędne dane. W związku z tym Sąd ocenił, że to inne dowody stanowiły podstawę do ustalenia jaki był stan użytków gruntowych aktualny na dzień wydania decyzji. Takiej zaś oceny strona skarżąca nie podważyła. Nie wykazano bowiem aby dowody przedstawiane przez stronę skarżącą mogły mieć decydujący wpływ na wynik postępowania wyjaśniającego, a tym samym i zapadłej zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że nie można się także doszukać naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 p.p.s.a., ponieważ przy sformułowaniu oceny Sąd rozpatrywał sprawę z uwzględnieniem dowodów i argumentacji przedstawionych przez stronę skarżącą. Poza tym art. 141 i art. 106 p.p.s.a. składają się z kilku jednostek redakcyjnych, zaś wymogi stawiane przez ustawę skardze kasacyjnej w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymagają sprecyzowania w jej zarzucie, o naruszenia którego dokładnie przepisu chodzi. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywanie takiego przepisu w zastępstwie autora skargi kasacyjnej. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji naruszył art. 151 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej, co wynika z powyższego wywodu, nie wykazano aby organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 106 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwioncyh podstaw. Nie wykazano bowiem aby przebieg postępowania wyjaśniającego w kontekście zgłaszanych przez stronę skarżącą dowodów zawierał istotne wady procesowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast w komparycji zaskarżonego wyroku w wyniku oczywistej niedokładności pisarskiej Sąd I instancji pominął nazwisko jednego ze skarżących, tj. S. M. S.. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny korzystając z uprawnienia jakie mu daje art. 156 § 3 p.p.s.a., sprostował z urzędu wyrok Sądu I instancji, zamieszczając w pkt I wyroku z dnia 30 sierpnia 2017 r.w oparciu nadto o art.156 §1 p.p.s.a. stosowne postanowienie w tym przedmiocie. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty postępowania zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a .