II OSK 2721/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant Inspektor sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Miasta Puławy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 191/22 w sprawie ze skargi W. G. i E. B.-G.j na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr IF-VII.7840.4.64.2021.AG w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od W. G. i E. B.-G. na rzecz Miasta Puławy kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 21 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 191/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, dalej "WSA w Lublinie/Sąd wojewódzki", po rozpoznaniu skargi W. G. i E. B., dalej "skarżący", na decyzję Wojewody Lubelskiego z 19 stycznia 2022 r. nr IF-VII.7840.4.64.2021.AG w przedmiocie pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Puławskiego z 26 listopada 2021 r. (pkt I) oraz zasądził od Wojewody Lubelskiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że decyzją z dnia 26 listopada 2021 r. Starosta Puławski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu P. pozwolenia na budowę ekranu akustycznego o długości 63,50 m i wysokości 4,00 m w P. przy ul. K. j na działce nr ewid. [...]. Organ podał, że złożony wniosek jest kompletny i odpowiada wymogom art. 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz.2351, ze zm.; dalej "Prawo budowlane").Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla W. C+D. Dalej organ wskazał, że ekran zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, wręcz sama realizacja ekranu ma chronić sąsiednie nieruchomości przed hałasem ze strony szkolnych boisk. Za spełnione uznano warunki zacieniania sąsiednich budynków, obowiązujące przepisy odnoszą się bowiem wyłącznie do nieruchomości, na których znajdują się budynki przeznaczone na pobytu ludzi, a takie w obrębie planowanej inwestycji w obszarze ok. 30m nie wstępują. Organ zaznaczył, że inwestor przedłożył wyrok Sądu Rejonowego w P., który nakłada na inwestora zaniechania immisji hałasu i światła na sąsiednie nieruchomości, jednak nie wynika z niego zakaz realizacji ekranu akustycznego. Po rozpoznaniu odwołania W. G. i E. B. Wojewoda Lubelski decyzję Starosty Puławskiego utrzymał w mocy. Również w ocenie organu odwoławczego złożony projekt budowlany spełnia wymagania, określone w przepisach. Organ wskazał, że przedmiotem planowanego zamierzenia, jest budowa ekranu o długości 63,5 m zaprojektowanego w dwóch częściach: jako nieprzeźroczystą, ciągłą przegrodę ścianową na odcinku 32 m (na długości boiska sportowego) oraz jako przegrodę częściowo przeźroczystą na pozostałej długości. Formę architektoniczną ekranów kształtują elementy dźwiękochłonne o prostym kształcie obrysu. Jako wypełnienie ekranu przyjęto w części 1 systemowe panele akustyczne typu "Zielona Ściana" o wysokości 3,5 m. Do wysokości 0,5 m od poziomu terenu zaprojektowano żelbetową belkę podwalinową. Całkowita wysokość ekranu 4,00 m. Belka podwalinowa zagłębiona w gruncie 10 cm. W części II jako wypełnienie przyjęto systemowe panele akustyczne typu "Zielona Ściana" o wysokości 1,5 m w dolnej części, wyżej systemowe panele przezroczyste o wysokości 2,0 m. Do wysokości 0,5 m od poziomu terenu zaprojektowano żelbetową belkę podwalinową. Całkowita wysokość ekranu wynosi 4,00 m. Organ zaznaczył, że z reguły ekrany akustyczne powstają w związku z budową dróg, celem ograniczenia uciążliwości wynikających z hałasu generowanego przez ruch drogowy. W orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, że ekrany akustyczne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, jeżeli są objęte pozwoleniem na budowę. Natomiast, jeżeli mają być ustawiane przy drodze po jej zbudowaniu i nie były objęte pozwoleniem na budowę, wymagają pozwolenia na budowę tak jak wszystkie inne obiekty budowlane i roboty budowlane nie wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Działka nr ew. [...], na której ma być zrealizowana inwestycja nie jest zabudowana i stanowi teren Szkoły Podstawowej Nr [...]. W miejscu planowanej inwestycji zlokalizowane jest boisko wraz z zapleczem oraz plac zabaw dla dzieci. Zgodnie z opisem Inwestor planuje wybudować ekran akustyczny w miejscu istniejącego ogrodzenia (przeznaczonego wraz z podmurówką do demontażu), mający jednocześnie chronić przyległe budynki w rejonie ul. K. przed hałasem dochodzącym z terenu boiska szkolnego. Projektowany ekran akustyczny nie jest jednak funkcjonalnie związany z tymi boiskami. Na terenie objętym planowanym zamierzeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] C + D cz.l uchwalony Uchwałą Nr XX/178/04 Rady Miasta Puławy z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004 r. Nr 148 poz. 2096 ze zm.). Plan ten określa w § 19 rozdziału 3 dla terenu objętego inwestycją projektowane przeznaczenie terenu oznaczone na rysunku planu symbolem A34 UO, US - usługi oświaty i usługi sportu. Ustalenia warunków zabudowy, zagospodarowania terenu i obsługi technicznej są następujące: Projektowana zabudowa: rozbudowa szkoły podstawowej Nr [...] z salą gimnastyczną oraz terenowymi urządzeniami sportowymi. Wysokość zabudowy 3 kondygnacyjna. Wydzielony dojazd od ulicy Z. W zakresie obsługi technicznej i komunikacyjnej obowiązują Ustalenia ogólne, rozdział 2, § 2 i § 3. Adaptacja istniejącego budynku szkoły. Planowane zamierzenie oprócz ochrony przed hałasem uniemożliwi wejście na tą część terenu, zabezpieczy przed dostępem z zewnątrz, stanowić będzie wyraźną barierę komunikacyjną oddzielającej działkę od ulicy K.i w ocenie organu odwoławczego można uznać, że pełni również rolę ogrodzenia. Z kolei w § 4 ust. 2 rozdział 2 planu wprowadza się zakaz lokalizacji usług uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice własnej działki. Uchwała nie zawiera jednak definicji usług uciążliwych, odwołuje się zatem do pojęć i ich normatywnego znaczenia używanego w aktach prawa powszechnie obowiązującego. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) nie wymienia wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ekranów akustycznych. Realizacja ekranu akustycznego nie jest zatem sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu skarżących o uciążliwościach inwestycji dla działki [...] organ wskazał, że ma ona dostęp do drogi publicznej - ul. Krahelskiej bez utrudnień spowodowanych przez omawianą inwestycję. Jest położona prostopadle względem planowanej budowy ekranu akustycznego. Zgodnie z uchwałą nr IW31/15 Rady Miasta Puławy z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasto Puławy - działka nr [...] przeznaczona jest pod ogrody działkowe. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty Puławskiego co do nadmiernego hałasu spowodowanego budową oraz zacieniania. Bezspornie Inwestycja będzie zacieniała sąsiednie działki, jednak obowiązujące przepisy nie zawierając obostrzeń dla niezabudowanych działek w kwestii zacieniania. Przepisy § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r. poz.1065, dalej jako "warunki techniczne") odnoszą się do kwestii zacieniania i przesłaniania innych budynków. W obrębie planowanej budowy ekranu akustycznego wzdłuż ul. K. (ok. 30 m) budynki przeznaczone na pobyt ludzi nie występują. Planowana inwestycja nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Organ zaznaczył, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy. Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Wspomniany art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie zawiera bowiem żadnych ustaleń normalizacyjnych, formułuje jedynie zasadę ogólną. Dalej organ wskazał, że zachowanie przepisów warunków technicznych zapewnia spełnienie wymagań zawartych w art. 5 ustawy Prawo budowlane. Działka nr [...] przeznaczona jest zgodnie ze studium pod ogrody działkowe. Takie też przeznaczenie winno być rozpatrywane jako stwarzające szczegółowe wymagania co do konkretnych warunków zagospodarowania działek sąsiednich. Nie znaleziono żadnych wymagań wzajemnych dla zaistniałego sąsiedztwa: ogrodów działkowych i ekranu akustycznego zlokalizowanego na terenie Szkoły Podstawowej Nr [...]. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie uwzględniając jej okoliczności nie doszło zatem do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Puławy oraz z przepisami techniczno- budowlanymi, zaś projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby samorządu zawodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. B. i W. G. wyjaśnili, że są właścicielami udziałów w nieruchomości złożonej z działek gruntu [...], [...], [...] i [...] oraz nieruchomości [...] przy czym w wyniku umów zawartych pomiędzy właścicielami udziałów w sposób wyłączny korzystają z zabudowanej domem jednorodzinnym działki gruntu [...], działki nr [...] oraz części działki nr [...], w tym obszaru znajdującego się na wysokości projektowanego ekranu. Skarżący w skardze podnosili m.in., że według opisu przeznaczenia i programu użytkowego projektowanego ekranu akustycznego jego budowa jest bezpośrednio związana z boiskiem gminnym "Moje Boisko - Orlik 2012" i projekt nie byłby realizowany, gdyby nie powstało wcześniej w tym miejscu boisko "Moje Boisko - Orlik 2012". Pierwotny tytuł projektu budowlanego brzmiał: Modernizacja boiska Szkoły Podstawowej nr [...] w P. - budowa ekranu akustycznego w formule "zaprojektuj i wybuduj". Nadal jest nim rozbudowa boiska "Moje Boisko - Orlik 2012" przeznaczonego dla dzieci i młodzieży. Wobec § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. boiska w tym miejscu wybudować obecnie nie byłoby można. Stąd nowe elementy wyposażenia boiska mogą być lokalizowane wyłącznie w odległości co najmniej 10 m od linii rozgraniczających ulicę, a projektowany ekran tego nie spełnia. Zdaniem skarżących ponieważ budowa ekranu akustycznego może być rozpoznana wyłącznie jako rozbudowa zespołu boisk sportowych "Moje Boisko - Orlik 2012", to właśnie budowa ekranu będzie wyznaczała nowe granice obowiązywania ograniczeń zabudowy także działek sąsiednich, a więc także na działce nr 833/5 co wynika z uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. (sygn. akt II OSK 1439/15) oddalającego skargę kasacyjną Wojewody Lubelskiego od wyroku WSA w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. wydanego w sprawie wydania pozwolenia na budowę zespołu boisk "Moje Boisko - Orlik 2012". Ponieważ dostęp działki nr [...] do drogi publicznej w ulicy K. to tylko 13 m, to każde dalsze ograniczenie linii budowy garażu na działce nr 833/5 jest istotne. Tymczasem już budowa boiska gminnego dla celów wypoczynku, rekreacji "Moje Boisko - Orlik 2012" naruszała zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] C + D cz. 1 w P. Zaprojektowanie na wysokości ich działek ekranu całkowicie nieprzeziernego (wywołującego zacienienie) nie wynika z przedstawionych w projekcie celów budowy ekranu. Budowa boiska gminnego "Moje Boisko - Orlik 2012" tuż przy granicy nieruchomości ograniczyła w sposób istotny (w zasadzie w sposób naruszający istotę prawa własności) korzystanie ze znacznie część działki nr 833/5, budowa ekranu pogłębia zakłócenia zabudowanej domem mieszkalnym nieruchomości złożonej z działek nr [...], [...] oraz utrudnienia w zagospodarowaniu w części działki nr [...], która znajduje się w strefie przeznaczonej w Studium pod zabudowę mieszkaniową. Zacienianie ich nieruchomości spowodowane budową ekranu inwestor mógłby wyeliminować albo znacznie zmniejszyć projektując ekran przezierny lub do pewnej wysokości przezierny, ale musiałby przyjąć na własną nieruchomość znacznie większe obciążenie hałasem odbitym od ekranu. Skarżący zaznaczyli, że wobec § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budowa boiska "Moje Boisko - Orlik 2012" tuż przy granicy z działką nr [...] uniemożliwia wnoszenie budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (ścian z oknami) na wąskiej, o szerokości 15 m szerokości, działce nr [...] na długości 70 m i powierzchni 1000 m2. Podkreślili także, że budowa ekranu w tej formie nie ma na celu zwiększenia użyteczności ich nieruchomości. Wręcz przeciwnie ma wyłącznie zwiększyć użyteczność nieruchomości inwestora poprzez rozszerzenie sposobu używania boiska, co jest zawarte w opinii akustycznej, a ich nieruchomości obciążyć jeszcze bardziej w szczególności nieruchomość [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny za pozbawione podstaw uznał zarzuty, jakie skarżący wiążą z decyzją Starosty Puławskiego z dnia 22 kwietnia 2010r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Zarządowi Inwestycji Miejskich w P. pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z infrastrukturą techniczną i zapleczem sanitarnym na działkach [...] i [...]. Zgłaszane przez skarżących wątpliwości związane z ich realizacją nie mają bowiem żadnego wpływu na ocenę przedmiotowej inwestycji. Jest jednak oczywiste, że planowana obecnie budowa ekranu akustycznego jest efektem wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 listopada 2018r. ( I C [...]) z powództwa skarżących przeciwko Gminie Miasto P. o zaniechanie immisji hałasu i światła z przedmiotowych boisk na nieruchomości nr [...], [...] i [...], stanowiących ich własność, w którym sformułowane zostały zakazy dotyczące korzystania z boisk. Świadczy o tym zawarty zarówno w projekcie pierwotnym jak i jego modyfikacji opis inwestycji jako budowa ekranu akustycznego, mającego na celu zmniejszenie emisji hałasu pochodzącego z położonego wzdłuż ulicy K. boiska szkolnego typu "Orlik" na sąsiednie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do wartości nieprzekraczających dopuszczalnych norm przy normalnej eksploatacji biska oraz w czasie wydarzeń sportowych tj meczy piłkarskich. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że wspomniany ekran akustyczny jest elementem rozbudowy samych boisk i powinien zostać uznany za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 4 prawa budowlanego. Ekrany akustyczne których rola polega na tłumienie hałasu, nie są niezbędne dla eksploatacji samych boisk, nie są też z nimi funkcjonalnie związane. Nie mogą być też traktowane jako ogrodzenie, nie służą bowiem co do zasady do wydzielenia określonego obszaru. Z tego też powodu nie można zaliczyć ich do kategorii urządzenia budowlanego, ale traktować należy jako budowlę. Sąd wojewódzki stwierdził natomiast, że wbrew stanowisku organów przeprowadzona w trybie art. 35 ustawy Prawo budowlane kontrola planowanej inwestycji nie była rzetelna. Rację ma Wojewoda dowodząc, że każdy ma prawo do zabudowania nieruchomości stanowiącej jego własność. Wprost stanowi o tym art. 4 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jest jednak równie oczywiste, że uzależnienie prawo zabudowy nieruchomości od jego zgodności z przepisami prawa. Nie jest to zatem prawo nieograniczone, skoro podmiot, któremu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W orzecznictwie jasno artykułowany jest również pogląd, według którego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny, gdyż nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, ale osoby trzecie będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. II OSK 1489/06 i 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 . opubl. w CBOSA). Z tej przyczyny o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (NSA w wyroku z dnia 24 września 2015 r. II OSK 182/14 opubl. w CBOSA ). W każdym razie pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W konsekwencji, jeżeli w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zostaną wykazane sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Po tych uwagach Sąd wojewódzki wskazał, że nieuzasadniony jest zarzut skarżących wyartykułowany na podstawie § 41 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U z 2019r. poz. 1065; dalej jako "warunki techniczne"). Uzasadniony jest jednak zarzut naruszenia § 13 ust. 1 w związku z § 60 ust. 1 w/w rozporządzenia. Jest oczywiste, że ekrany akustyczne powodują zacienienie nieruchomości, przy których są zlokalizowane. Problem ten dostrzegł również Wojewoda, wskazał jednak, że obowiązujące przepisy nie zawierają obostrzeń dla niezabudowanych działek w kwestii zacieniania. Przepisy § 13 ust. 1 i § 60 warunków technicznych odnoszą się bowiem do kwestii zacieniania i przesłaniania innych budynków. W obrębie planowanej budowy ekranu akustycznego wzdłuż ul. K. (ok. 30 m) budynki przeznaczone na pobyt ludzi jednak nie występują. Pogląd ten co do zasady trafny, oznacza jednak, że w istocie prawu do zabudowy nadaje się priorytet przed uzasadnionymi interesami osób trzecich, co jest nie do pogodzenia właśnie z powołaną już zasadą konstytucyjną. To właśnie zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym miał w miarę możliwości takie same prawa. Całokształt przepisów budowlanych nie różnicuje zakresu ochrony uzasadnionych interesów podczas procesu inwestycyjnego tzn. nie przyznaje pierwszeństwa którymkolwiek interesom: inwestora lub osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji. Zasada prawa do równej ochrony własności nie pozwala na dzielenie inwestorów pod względem pierwszeństwa w realizowaniu inwestycji, ale jej celem jest zapewnienie wszystkim równego traktowania. Nie może być zatem tak, że realizacja jednej inwestycji uniemożliwi zrealizowanie innej, późniejszej. Każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym wybranym przez nich czasie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 1991 r. ( IV SA 1129/91 ONSA 1993/1/11) zabudowa każdej działki musi uwzględniać uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości w tym przede wszystkim warunek takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich, także w bliżej nie określonej perspektywie czasu. Potrzeba wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich obejmuje w związku z tym potrzebę uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości ( tak NSA wyroku z dnia 23 lutego 2022r. II OSK 2911/ 18 i podane tam orzecznictwo oraz w wyroku z dnia 10 grudnia 2020r. II OSK 1626/18 opubl. w CBOSA ). Dla zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest przy tym niezbędne, aby projektowany obiekt budowlany "całkowicie" uniemożliwiał zabudowę sąsiedniej działki. Ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego powinna przysługiwać właścicielom sąsiednich działek już wówczas, jeżeli oddziaływanie danej inwestycji będzie skutkowało istotnymi ograniczeniami w realizacji ich własnych przedsięwzięć budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że równa ochrona prawa własności, w tym prawa do zabudowy nieruchomości wymaga, aby organ architektoniczno-budowlany w sprawie pozwolenia na budowę przestrzegał zachowania pewnej symetrii w oddziaływaniu inwestycji na sąsiednie nieruchomości, tak aby ich właściciele mogli w sposób optymalny realizować swoje przedsięwzięcia budowlane. Jest jasne, że budowa ekranu akustycznego o długości 63,5 m i wysokości 4m z powoduje ograniczenie w możliwości zagospodarowania działek położonych wzdłuż ulicy K., które zgodnie z planem, w tym działka skarżącego 831/3, są położone na terenie oznaczonym symbolem A 33 MNjU - tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego. Według analizy zacienienia poszczególnych działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji odległość projektowanego ekranu od ich granic wynosi 8,4m, w przypadku zaś działki skarżącego [...] - 13,34m i 0,42m od granicy z działką nr [...], przy czym w jej przypadku ekran ustawiony ma być w stosunku do niej prostopadle. Jeśli zauważyć, że według planu na terenie oznaczonym wspomnianym symbolem dopuszcza się wysokość zabudowy do 3 kondygnacji, budowa ekranu o wysokości 4m może w praktyce oznaczać, że znaczna część zamierzonego budynku może być zasłonięta. Wniosek taki płynie z zawartego w projekcie podsumowaniu analizy przesłaniania i zacieniania planowanej inwestycji, gdzie wskazano, że w razie potencjalnej zabudowy działek nr [...], [...] i [...], wprawdzie w dniu równonocy wiosennej 20 marca, projektowany ekran może całkowicie zacieniać okna elewacji wschodniej budynków od godziny 16;50. W podsumowaniu nie odniesiono się do możliwości zacienienia potencjalnego budynku, który mógłby zostać wzniesiony również przez skarżących na działce [...], jednakże wbrew ocenie organu już ta okoliczność jednoznacznie wskazuje na naruszenie uzasadnionych interesów właścicieli działek. Dla zachowania odpowiedniego oświetlenia i uniknięcia zacienienia będą bowiem musieli lokalizować swoje budynki w odległościach większych od granicy, niż wymagają tego przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bez znaczenia pozostaje przy tym czas, w którym ograniczenie w korzystaniu z potencjalnej zabudowy ma mieć miejsce. Sąd wskazał, że nawet w powołanym już wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 listopada 2018r. Sąd nakładając na Gminę Miasto P. zakazy związane z ograniczenie immisji hałasu i światła na nieruchomości skarżących [...], [...] i [...] nie odniósł się do konieczności budowy ekranów akustycznych. Nie przewidywał ich również projekt budowlany budowy boisk na działce [...], co sądowi wiadome jest z urzędu. Może do oznaczać, że już wówczas zdawano sobie sprawę z ograniczeń, jakie budowa ekranu akustycznego pociągnie za sobą w możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości. Co więcej budowa ekranu w żaden sposób nie usunie nakazów wskazanych w powołanym wyroku. Nie chodzi przy tym jedynie o możliwość zacienienia nieruchomości, ale również na ograniczeniu widoku. Jest oczywiste, że jest to niezależne od tego, z jakich materiałów ekrany są wykonane i jakie jest ich przeznaczenie. Zgodzić należy się ze skarżącymi, że taki efekt będzie wywołany samymi rozmiarami planowanej inwestycji stanowiącej w istocie ścianę o długości 63,5 m i wysokości 4m odgradzającą ich nieruchomości od działki [...]. Zakłócona będzie również cyrkulacja powietrza, co również przemawia za naruszeniem ich uzasadnionych interesów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym bardziej, że należąca do skarżących znajdująca się za działką [...] kolejna działka [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym. Sąd stwierdził, że w konsekwencji nie sposób zgodzić się z organami, że spełnione są wymogi art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w związku z naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego oraz § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi Sąd Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Puławskiego. W skardze kasacyjnej Miasto P. ( dalej "skarżący kasacyjnie" ) zaskarżyło ww. wyrok w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 13 ust. 1 oraz § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej "warunki techniczne" - poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że ww. przepisy rozporządzenia mają zastosowanie także w sytuacji, gdy na nieruchomościach sąsiednich względem terenu inwestycji nie znajduje się żaden obiekt z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, który może być narażony na zacienienie i przesłanianie, podczas gdy warunkiem koniecznym zastosowania tych przepisów jest istnienie konkretnego budynku, do którego można odnieść wymogi i wytyczne wyrażone w powyższych przepisach, która to okoliczność nie występuje w niniejszej sprawie, albowiem w obrębie inwestycji dotyczącej budowy ekranu akustycznego (w obszarze ok. 30 m) nie występują żadne budynki przeznaczone na pobyt ludzi; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że realizacja przedmiotowej inwestycji dotyczącej budowy ekranów akustycznych narusza uzasadnione interesy skarżących, których charakter jest wyłącznie hipotetyczny i nieskonkretyzowany, poprzez rzekome ograniczenie potencjalnej możliwości zabudowy działek stanowiących ich własność (nr ewid.: [...], [...], [...]) wskutek częściowego zacienienia tych działek przez ekran akustyczny, podczas gdy rzeczywiste naruszenie tego przepisu wymaga wykazania konkretnego interesu podmiotu trzeciego występującego w obszarze oddziaływania inwestycji, który da się jednoznacznie sparametryzować, a która to okoliczność nie występuje w niniejszej sprawie, ponieważ z akt postępowania w żaden sposób nie wynika, aby skarżący mieli co do tych działek sprecyzowane plany inwestycyjny (lub chociażby ogólne zamierzenia) poparte np. decyzją o warunkach zabudowy, decyzją o pozwoleniu na budowę czy też innym dokumentem formalno-prawnym; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że przeprowadzona w niniejszej sprawie przez organy obu instancji kontrola planowanej inwestycji była nierzetelna, a planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, co miało uzasadniać uchylenie decyzji organów obu instancji, podczas gdy w sprawie nie występują żadne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie takiej tezy, a organy obu instancji w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć w sposób obszerny i wyczerpujący wyjaśniły wszystkie okoliczności, które pozwoliły im uznać, że planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, co z kolei w myśl art. 35 ust. 4 tej ustawy - obligowało organy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego oraz decyzji Starosty Puławskiego, podczas gdy organy te w sposób wszechstronny przeanalizowały materiały dowodowy, a wydane przez nich rozstrzygnięcia i nie były obarczone żadną wadą, która skutkowałaby koniecznością ich uchylenia; b) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inicjująca niniejsze postępowanie sądowo-administracyjne skarga W. G. i E. B. z 7 lutego 2022 r. winna podlegać w całości oddaleniu jako bezzasadna. Mając na uwadze powyższe zarzuty Miasto P. wniosło o uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie; ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie; na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd Wojewódzki w błędnie uznał, że doszło do naruszenia przez organy obu instancji § 13 ust. 1 w zw. z § 57 i § 60 ust.1 warunków technicznych, które to przepisy odnoszą się do kwestii zacieniania i przesłaniania innych budynków. Zamierzenie inwestycyjne Miasta P. dotyczy budowy ekranu akustycznego o długości 63,50 m i wysokości 4,00 m w P. przy ul. K. na działce nr ewid. 819/19, która stanowi teren Szkoły Podstawowej Nr [...] w P.. W obrębie wskazanej inwestycji wzdłuż ul. K. (ok. 30 m) nie występują jakiekolwiek budynki przeznaczone na pobyt ludzi. Także stanowiące własność skarżących działki nr [...] i [...] - co do których planowana inwestycja miałaby się charakteryzować nadmierną uciążliwością - nie posiadają wzniesionych zabudowań, a z akt sprawy nie wynika, ażeby skarżący mieli co do nich sprecyzowane plany inwestycyjne. Dodatkowo wskazano, że co prawda gdy planowana zabudowa dotyczy obiektu przesłaniającego o wysokości powyżej 35 m, to wówczas taka inwestycja powinna uwzględniać zacienianie potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej, co do realizacji której istnieje chociażby ogólny zamiar właściciela. Jednak w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem o wiele niższym (ekranem akustycznym o wysokość 4,00 m), a tym samym przepis § 13 warunków technicznych w ogóle nie powinien mieć zastosowania. Gdy przesłaniający obiekt jest niższy niż 35 m (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), przepis § 13 warunków technicznych musi być interpretowany ściśle i nie może być stosowany, gdy działka sąsiednia jest niezabudowana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane skarżący kasacyjnie wskazał, że nieprawidłowo przyjął Sąd Wojewódzki, że ograniczenie dostępności światła przez inwestycję planowaną na działce nr [...] (budowa ekranu akustycznego), należy odnosić także do wyłącznie hipotetycznej, a więc możliwej, ale nie istniejącej w rzeczywistości, zabudowy na działkach sąsiednich stanowiących m.in. własność skarżących (np. [...], [...] oraz [...]). Rację ma Sąd I instancji wskazując, że zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym miał w miarę możliwości takie same prawa i aby nie dochodziło do preferowania jednego z właścicieli tylko z tego powodu, że jako pierwszy przystąpił do inwestycji i zabudowy swojej nieruchomości, jednak zasada ta nie może prowadzić do ograniczenia prawa do zabudowy w sytuacji, gdy chodzi wyłącznie o konieczność uwzględnienia (hipotetycznego) interesu właściciela działki sąsiedniej, niezabudowanej, którego plany inwestycyjne nie są w żaden sposób skonkretyzowane ani uzewnętrznione. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie wykazywali bowiem, że mają zamiar zabudować swoją nieruchomość (oznaczoną jako działka [...] czy [...]) - zarówno w czasie nieodległym, jak i w terminie późniejszym. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że o naruszeniu uzasadnionych interesów skarżących świadczy nie odniesienie się do możliwości zacienienia potencjalnego budynku, który mógłby zostać wzniesiony przez skarżących na działce nr [...]. Wskazać należy, że działka ta jest już zabudowana domem jednorodzinnym (wydzielona działka [...]) i na żadnym etapie postępowania skarżący nie postulowali potrzeby wzniesienia na niej dodatkowych zabudowań. Tego rodzaju argumenty są wyłącznie potencjalne i hipotetyczne i nie mogą stanowić podstawy odmowy wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego, zamierzenie inwestycyjne dotyczące budowy ekranu akustycznego spełnia wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oaz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a zatem organy nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). W piśmie procesowym z 25 października 2022 r. uczestnicy postępowania W. Gł. i E. B .podnieśli, że skarga kasacyjna jest bezzasadna i wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Podzielając stanowisko Sądu Wojewódzkiego wskazano, że budowa ekranu akustycznego o wysokości 4 metrów może w praktyce oznaczać zasłonięcie potencjalnej zabudowy nieruchomości i jej znaczne zacienienie, która to okoliczność nie była rozważana przez organy administracji budowlanej na etapie wydawania zaskarżonych decyzji. Jednocześnie podkreślili, że budowa ekranu akustycznego na działce nr [...] nie znajduje uzasadnienia w świetle brzmienia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] C+D cz. 1 w P. Ponadto naprzeciw działek nr [...], [...], [...] wybudowany ekran akustyczny jest w całości nieprzezierny, do działki nr [...] ekran ustawiony jest prostopadle, ale znajduje się od niej w odległości tylko 42 centymetrów. Ograniczenie dopływu światła eliminuje w całości możliwość umieszczenia budowli typu ogniwa fotowoltaiczne na znacznej ich części - co więcej, części najbardziej optymalnych dla takich inwestycji - np. na stelażach za ogrodzeniem działek od strony ul. K. oraz elewacji i dachu budynku gospodarczo-garażowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz.935 t.j.; dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta na uzasadnionych podstawach. Istota zarzutów podniesionych w ramach obu podstaw kasacyjnych sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej, który przyjął, że organy naruszyły art.35 ust.1 pkt. 2 Prawa budowlanego zatwierdzając projekt budowlany i udzielając Miastu P. pozwolenia na budowę przedmiotowego ekranu akustycznego ponieważ, w ocenie Sądu projekt ten narusza art.5 ust.1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych. Zgodnie z art.5 ust.1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8), poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje ono, że budowa ekranu akustycznego nie narusza uzasadnionego interesu skarżących. Zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja wskazuje, że projektowany ekran akustyczny o wysokości 4m zlokalizowany jest na działce nr ew. [...] w P. stanowiącej teren Szkoły Podstawowej nr [...], która to działka graniczy z ul. K. Na wschód od tej ulicy czyli po jej przeciwnej stronie położone są działki skarżących nr ew. [...], [...], natomiast na południe od planowanego ekranu położona jest działka skarżących nr ew. [...]. W realiach rozpoznawanej sprawy zarzuty skarżących wobec planowanego ekranu akustycznego opierają się na twierdzeniu, że utrudni on zagospodarowanie znacznej części działki nr [...], pogłębi zakłócenia zabudowanej domem mieszkalnym nieruchomości oznaczonej nr [...] i przylegającej do niej działki [...] zacieniając nieruchomości i uniemożliwiając w ten sposób przyszłą zabudowę. Zarzuty te w kontekście naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego Sąd Wojewódzki uznał za słuszne czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazując, że projektowany ekran narusza uzasadnione interesy skarżących przez możliwość zacienienia potencjalnego budynku, ogranicza widok i zakłóca cyrkulację powietrza na nieruchomości skarżących. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie jest trafne. W sprawie nie było kwestionowane, że w obrębie planowanej budowy ekranu akustycznego wzdłuż ulicy K. (ok.30 m.) budynki na pobyt ludzi nie występują. Także stanowiące własność (współwłasność) skarżących działki nr [...] i [...], co których planowana inwestycja miałaby charakteryzować się nadmierną uciążliwością z powodu zacieniania są niezabudowane. Natomiast na działce nr 831/3 usytuowany jest budynek mieszkalny. Odległość projektowanego ekranu od granic działki skarżącego nr [...] i [...] wynosi 13,34 m., od granicy działką nr [...] - 0,42m., przy czym w stosunku do tej działki ekran akustyczny usytuowany ma być prostopadle. Prostopadłe zlokalizowanie ekranu akustycznego w stosunku do granicy działki [...] nie ogranicza dostępu do drogi publicznej tj. do ul. K. Projektowany ekran akustyczny co wynika z projektu budowlanego będzie natomiast w części zacieniał w/w działki. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że zagadnienie dotyczące zacieniania potencjalnej zabudowy na sąsiednich działkach przez ww. ekran akustyczny nie może być rozpatrywane w sposób podany przez skarżących, tj. zakładający, że zacienienie ich nieruchomości spowoduje niedopuszczalne utrudnienia w zagospodarowaniu w przyszłości ich nieruchomości. Po pierwsze, ma rację skarżąca kasacyjnie, podnosząc, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa, ponieważ ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie ma charakteru absolutnego. Należy mieć na uwadze, że interes osób trzecich chroniony powyższym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2803/19; wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., II OSK 1332/19; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 3831/18 wszystkie publ.CBOiS). Przepis § 13 warunków technicznych stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (§ 1). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 2). Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (§ 3). Dokonywana na gruncie § 13 warunków technicznych analiza opiera się zatem na określeniu relacji przestrzennych zabudowy pod kątem tego, czy projektowany obiekt budowlany znajduje się w stosunku do pomieszczenia przesłanianego budynku sąsiedniego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, co może zasadniczo wystąpić tylko wtedy, gdy działka sąsiednia jest zabudowana. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można wyznaczyć odległości projektowanego obiektu budowlanego od "innego budynku" (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r., II OSK 3783/19; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2183/15). Uznać należy, że obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek, co powoduje, że organ dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki (por. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., II OSK 455/20). Ani też, wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego brać pod uwagę optymalnej zabudowy nieruchomości w bliżej nie określonej perspektywie czasu. W wyroku z 17 stycznia 2023 r., II OSK 73/20 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że interes podmiotu trzeciego występujący w obszarze oddziaływania inwestycji to interes, który da się jednoznacznie sparametryzować poprzez odniesienie do istniejącego zagospodarowania należącej do tego podmiotu działki, albo do działki, w stosunku do której konkretyzacja planów inwestycyjnych podmiotu trzeciego przyjęła postać decyzyjną. Ograniczenia przewidziane przez § 13 warunków technicznych kształtują się zasadniczo odmiennie, co Sąd I instancji w toku kontroli zaskarżonej decyzji niesłusznie pominął. W przepisie tym zostały ustalone wymagania dotyczące takich relacji przestrzennych w zabudowie, aby zapewniały one w przeciętnych warunkach pogodowych, w porze dziennej optymalny dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wyżej to wskazano działki nr [...] i [...] nie są zabudowane i hipotetyzowanie jaka będzie lokalizacja ewentualnej inwestycji na tych działkach i jakie będą jej parametry w celu ustalenia potencjalnego przesłaniania w warunkach uznać należy za niedopuszczalne. Skarżący nie wskazali konkretnych planów inwestycyjnych popartych np. decyzją ustalająca warunki zabudowy czy decyzją o pozwoleniu na budowę. Po drugie nawet zakładając realizację zabudowy na działkach skarżących, to jak wynika z zawartego w projekcie budowlanym podsumowania analizy zacieniania działek [...] i [...], [...] przez planowany ekran akustyczny, w razie potencjalnej zabudowy działek skarżących zachowany zostanie warunek dotyczący minimalnego nasłonecznienia, ponieważ 20 marca zacienienie tych działek występowałoby w godz.14.55 do 15.52 natomiast 23 września od 15.35 do 16.35. Tym samym warunek dotyczący minimalnego czasu nasłonecznienia, który w warunkach zabudowy mieszkaniowej wynosi co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 jest spełniony. Wobec tego występowanie zacienienia na działkach skarżących nie wpływa negatywnie na możliwość ich zabudowy, a tym samym nie można mówić o naruszeniu art.5 ust.1 pkt 8 i 9 w zw. w z § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych. Słusznie skarżący kasacyjnie podnosi, że nie można także podzielić poglądu Sądu Wojewódzkiego, że budowa ekranu wymusi na skarżących lokalizowanie przyszłych obiektów w odległościach większych od granicy niż wymagają tego przepisy prawa . Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku działki skarżących nr ew. [...] i nr ew. [...] położone są na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym symbolem "A 33 MNjU"-tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego. Dla tego terenu linia nieprzekraczalnej linii zabudowy oddalona jest 5,0 m od zachodniej granicy działek skarżących a więc od strony projektowanego ekranu akustycznego i od ul. K. Wobec tego możliwość sytuowania przez skarżących na tych działkach budynków musi nastąpić z uwzględnieniem tak wyznaczonej linii zabudowy. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie można także upatrywać naruszenia słusznego interesu skarżących w "zakłóceniu cyrkulacji powietrza" na ich nieruchomościach i ograniczeniu z tych nieruchomości widoku. Pomijając już kwestię występowania tego rodzaju zakłóceń należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podkreśla się, że ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego jest dokonywana z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia, przy czym nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa, a takich przepisów w tym przypadku nie wskazano. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia, na które wskazuje Sąd Wojewódzki nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Podsumowując realizacja ekranu akustycznego została zaprojektowana z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oznacza to, że wbrew odmiennemu stanowisku Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisu art.35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. W sprawie wyważono interesy stron, tak aby zachować uprawnienia inwestora i aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właściciela działki sąsiedniej. Z przedstawionych powodów, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił wniesioną przez skarżących skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 19 stycznia 2022 r. W oparciu o poczynione uwagi należało uznać, że brak było w sprawie podstaw do podważenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu P. pozwolenia na budowę ekranu akustycznego. Zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie za Wojewodą, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt.2 Prawa budowlanego. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.