II OSK 2700/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 3000/18 w sprawie ze skargi O. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 13 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3000/18, na skutek skargi obywatela Ukrainy O. B. uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 13 lipca 2018 r. dotyczącą zobowiązania skarżącego do powrotu. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Komendant Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu – Strachowicach decyzją z 22 listopada 2016 r., powołując się na art. 302 ust. 1 pkt 1, art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 315 ust. 1 oraz art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązał skarżącego do powrotu w terminie 15 dni od doręczenia decyzji i orzekł o zakazie ponownego wjazdu przez 6 miesięcy w razie wykonania decyzji w terminie i jednego roku w razie niewykonania decyzji w terminie. Organ administracji ustalił, że w dniu kontroli, czyli 22 listopada 2016 r., skarżący przebywał w Polsce bez ważnej wizy, gdyż jego wiza utraciła ważność 6 czerwca 2016 r. Ponadto organ ustalił, że skarżący 29 kwietnia 2016 r. złożył w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim podanie o zezwolenie na pobyt czasowy, jednakże Wojewoda Dolnośląski 3 sierpnia 2016 r. pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie, w którym m.in. twierdził, że pozostawienie jego podania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez Wojewodę Dolnośląskiego bez rozpoznania było niezgodne z prawem. Wywodził, że nie jest dopuszczalne zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., gdy braki formalne podania zostały uzupełnione po terminie, ale jeszcze przed pozostawieniem podania bez rozpoznania. Na skutek odwołania skarżącego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 13 lipca 2018 r. uchylił decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu – Strachowicach z 22 listopada 2016 r. w zakresie terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu i orzekł w tym zakresie co do istoty w ten sposób, że różnica pomiędzy rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji i drugiej instancji sprowadzała się do tego, że zwrot "niniejszej decyzji" zastąpiono zwrotem "decyzji". Ponadto organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. Odnośnie do okoliczności dotyczących złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy organ odwoławczy ustalił, że Wojewoda Dolnośląski pismem z 15 czerwca 2016 r., doręczonym 28 czerwca 2016 r., wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni; termin do uzupełnienia wniosku upłynął 5 lipca 2016 r.; wniosek został uzupełniony 21 lipca 2017 r.; pismem z 3 sierpnia 2016 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 września 2016 r., Wojewoda Dolnośląski pozostawił wniosek bez rozpoznania; pełnomocnik skarżącego 15 września 2016 r. złożył za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie; Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z 3 sierpnia 2017 r. uznał zażalenie za niezasadne. Organ odwoławczy, ustalając także bardziej szczegółowe okoliczności dotyczące podstaw pozostawienia wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania, uznał pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania za zasadne, uwzględniając także to, że wniosek został przez skarżącego uzupełniony, ale po wyznaczonym terminie. Uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy, powołując się na art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, uznał pobyt skarżącego w Polsce po upływie ważności jego wizy za nielegalny mimo złożenia w terminie zgodnym z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, czyli nie później niż w ostatnim dniu legalnego pobytu, wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący w skardze twierdził, że pozostawienie przez Wojewodę jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania nie było zgodne z prawem, gdyż w jego ocenie brak podstaw, aby na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. można było pozostawić podanie bez rozpoznania, gdy braki podania zostały usunięte po wyznaczonym terminie, ale jeszcze zanim organ administracji pozostawił je bez rozpoznania. Na tym twierdzeniu skarżący oparł tezę, według której zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Podniósł też, że wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie dotyczącej jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w której przedstawił wskazany sposób wykładni art. 64 § 2 k.p.a. i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu tę skargę, akceptując takie stanowisko, wyrokiem z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Wr 33/17 uwzględnił, zobowiązując Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy. W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji skarżący podał, że NSA wyrokiem z 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 629/18, oddalił skargę kasacyjną organu administracji od wyroku WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r. oraz że Wojewoda Dolnośląski decyzją z 21 stycznia 2019 r. uwzględnił jego wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. Nadto wskazał, że na skutek orzeczeń sądów administracyjnych umieszczono w jego paszporcie odcisk stempla, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, niezależnie od wskazanych okoliczności skarżący zakwestionował nieudzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Sąd pierwszej instancji za istotne uznał, że skarżący skutecznie zakwestionował przed sądem administracyjnym pozostawienie przez Wojewodę Dolnośląskiego jego wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania. Zwrócił uwagę, że skarżący zawiadomił Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wniesieniu skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego i wniósł o zawieszenie postępowania z tego powodu, jednakże organ odwoławczy postanowieniem z 18 października 2017 r. odmówił uwzględnienia tego wniosku. Podniósł także, że w paszporcie skarżącego umieszczono odcisk stempla, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz że Wojewoda Dolnośląski decyzją z 21 stycznia 2019 r. uwzględnił jego wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji oznacza to, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana z istotnym dla rozstrzygnięcia naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającym na naruszeniu praw skarżącego do rzetelnego rozpoznania i wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, w tym tego, czy skarżący przebywa legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd pierwszej instancji przy tym stwierdził, że na skutek wyroku uwzględniającego skargę skarżącego na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, w którym przyjęto, że pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania było niezasadne, Wojewoda ten uznał, że braki wniosku zostały uzupełnione w terminie, co potwierdził umieszczając w paszporcie skarżącego odcisk stempla, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym, jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należało uznać za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. W związku z tym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy powinien był zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, organ administracji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego zarzucono naruszenie art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przez błędną wykładnię polegającą na: - pominięciu tego, że aby pobyt cudzoziemca mógł być uznany za legalny od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna, to konieczne jest, żeby w razie braków formalnych takiego wniosku braki te zostały uzupełnione w terminie, - przyjęciu, że umieszczenie w dokumencie podróży cudzoziemca odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy samoistnie powoduje, że pobyt tego cudzoziemca jest legalny od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia tego zezwolenia stanie się ostateczna; w ocenie organu administracji pobyt cudzoziemca może być na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach uznany za legalny jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zostanie złożony najpóźniej w ostatnim dniu legalnego pobytu oraz wniosek ten nie zawiera braków formalnych albo braki formalne zostały usunięte w terminie; zdaniem organu administracji odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy umieszczony w dokumencie podróży cudzoziemca stanowi dowód posiadania uprawnienia, a nie jego źródło. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że doszło do naruszenia: - art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach polegającego na wadliwym przyjęciu, opartym na umieszczeniu przez Wojewodę Dolnośląskiego w paszporcie skarżącego stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nielegalny; w ocenie organu administracji umieszczenie w dokumencie podróży stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest czynnością materialno-techniczną o deklaratoryjnym charakterze i stanowi jedynie potwierdzenie złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w trakcie legalnego pobytu oraz tego, że wniosek ten nie zawierał braków formalnych albo że braki takie zostały uzupełnione w terminie, - art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przez nieuwzględnienie wyroku WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r.; w ocenie organu administracji stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z wyroku tego wynika, iż pobyt skarżącego należało uznać za legalny jest niezasadne, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez uznanie, że organ odwoławczy był zobowiązany zawiesić postępowanie do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r.; w ocenie organu administracji prawomocne zakończenie tej sprawy nie miało istotnego znaczenia. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma wykładnia i zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (art. 108 ust. 1 pkt 1) oraz pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna (art. 108 ust. 1 pkt 2). W ocenie NSA rozpoznającego sprawę z powołanego przepisu wynikają dwie normy. Po pierwsze, norma skierowana do wojewody, nakładająca na ten organ administracji obowiązek umieszczenia w dokumencie podróży cudzoziemca odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Po drugie, norma o ogólnym charakterze, nakazująca uznawanie pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Warunkiem powstania obu norm - jak wynika z części wstępnej powołanego przepisu - jest po pierwsze, złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie, po drugie, złożenie takiego wniosku bez braków formalnych albo w razie złożenia wniosku z brakami formalnymi uzupełnienie tych braków formalnych w terminie. Zatem, w razie złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie, ale z brakami formalnymi, istotne jest czy te braki formalne zostały usunięte w terminie. Jest to istotne zarówno w celu rozstrzygnięcia, czy wojewoda powinien w dokumencie podróży cudzoziemca umieścić odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jak i w celu ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy uważać za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Z powyższego wynika, że umieszczenie przez wojewodę w dokumencie podróży cudzoziemca odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie ma konstytutywnego charakteru dla uznania pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna, za legalny. Jak już powiedziano, uznanie pobytu cudzoziemca za legalny zależy od złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie i bez braków formalnych albo w terminie i z brakami formalnymi, które następnie w terminie zostały uzupełnione. Umieszczenie przez wojewodę w dokumencie podróży cudzoziemca odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ma charakter deklaratoryjny. Taki cel przepisu jest zrozumiały, jeżeli uwzględni się, iż odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku umieszcza się w dokumencie podróży cudzoziemca. Przedstawiona wykładnia art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika z literalnego brzmienia przepisu. W ocenie NSA brak podstaw, aby od takiej wykładni odstąpić. Konstrukcja prawna wynikająca z całego art. 108 ustawy o cudzoziemcach ma w ocenie NSA na celu zapewnienie cudzoziemcowi tego, aby nie ponosił negatywnych konsekwencji niezawinionych przez niego opóźnień w załatwieniu jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W związku z tym cudzoziemiec, który nie postępuje z należytą starannością, np. dlatego, że nie zachowuje ustalonych w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy terminów, nie zasługuje na ochronę. Do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., który obecnie stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, a w 2016 r. stanowił, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zatem termin uzupełnienia braków formalnych, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, to termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena zgodności z prawem zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. może być dokonana w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu administracji. Tak przede wszystkim uznano w uchwale NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, w której stwierdzono, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W takim trybie w rozpoznawanej sprawie dokonano oceny zgodności z prawem pozostawienia przez Wojewodę Dolnośląskiego podania skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania. Z wydanych w związku z tym przez sądy administracyjne obu instancji wyroków (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Wr 33/17 oraz wyrok NSA z 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 629/18) wynika, że czynność Wojewody Dolnośląskiego o pozostawieniu podania skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania uznano za niezgodną z prawem z tego powodu, że została ona dokonana po uzupełnieniu braków formalnych tego wniosku, przy czym wyraźnie stwierdzono, że uzupełnienie braków formalnych miało miejsce po upływie wyznaczonego terminu, ale nie miało to istotnego znaczenia skoro do czasu uzupełnienia braków formalnych organ administracji nie pozostawił wniosku bez rozpoznania. Wskazane orzeczenia nie mają zatem w rozpoznawanej sprawie istotnego znaczenia. Nie stwierdzono bowiem w nich, aby braki formalne wniosku o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy zostały uzupełnione w terminie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Wojewoda Dolnośląski nie miał podstaw do umieszczenia w paszporcie skarżącego odcisku stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Odcisk ten można by było umieścić, gdyby z orzeczeń w sprawie bezczynności tego organu wynikało, że pozostawienie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania było niezgodne z prawem z tego powodu, że niezasadnie uznano, iż braki formalne wniosku zostały usunięte po terminie. Uwzględniając powyższe należy też stwierdzić, że w odniesieniu do skarżącego brak podstaw, aby przyjąć, że w świetle art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach można uznać, że jego pobyt na terytorium Polski od dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna, był legalny. Tak można by było uznać, gdyby w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, sąd administracyjny stwierdził, że pozostawienie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania było niezgodne z prawem, dlatego że niezasadnie uznano, iż braki formalne wniosku zostały uzupełnione po terminie. Mając to na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Zasadne są przede wszystkim te podstawy, w których zarzuca się naruszenie art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, przy czym w ocenie NSA w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia powołanego przepisu przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Jeżeli chodzi o podstawę kasacyjną dotyczącą naruszenia przepisów postępowania to stwierdzić należy, że sprawa ze skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy miałaby znaczenie dla rozpoznawanej sprawy tylko wtedy, gdyby w tej sprawie miało dojść do rozstrzygnięcia, czy braki formalne wniosku zostały uzupełnione w terminie. Takie zagadnienie w tej sprawie nie występowało, gdyż skarżący nie twierdził, aby braki wniosku uzupełnił w terminie. Nie twierdził tak, jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2017 r., także w sprawie ze skargi na bezczynność. Również Sąd pierwszej instancji, uznając wyroki w sprawie ze skargi na bezczynność za istotne, nie twierdził, aby było tak dlatego, że rozstrzygały one o tym, czy braki formalne wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zostały uzupełnione w terminie. W związku z tym podstawę kasacyjną dotyczącą naruszenia przepisów postępowania w kontekście postępowania ze skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego też należy uznać za zasadną. Pozostałe zarzuty zawarte w podstawie kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania w istocie odnoszą się do wykładni i zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec zasadności podstaw kasacyjnych zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. W ocenie NSA nie jest jednak dopuszczalne rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., gdyż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona. Skarżący w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji podniósł kwestię zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji nie ocenił. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uwzględniając, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie została przesądzona NSA uznał, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 207 § 2 p.p.s.a. uprawniający do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.