II OSK 2692/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R.B. i M.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.B. i R.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2725/15 w sprawie ze skargi M.B. i R.B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu pierwotnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2725/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.B. i R.B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu pierwotnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący. W jej treści zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zamurowanie okien, z uwagi na znaczne koszty (11.600 zł netto – tak: załączona oferta), będzie się wiązało z niebezpieczeństwem wystąpienia realnej szkody. Ponadto wskazano, że w przedmiotowym budynku funkcjonuje Ośrodek [...], a przedmiotowe cztery okna w ścianie północnej są oknami od gabinetów lekarskich. Konieczność ich zamurowania, zdaniem skarżących, doprowadzi do zaprzestania funkcjonowania przedmiotowej poradni, co doprowadzi do uszczerbku nie tylko dla pacjentów, ale i wyrządzi szkodę skarżącym – skarżący wynajmują pomieszczenia na gabinety lekarskie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa we ww. przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zaznaczyć trzeba, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2015 r. nakazującą J.B., M.B., R.B. i W.B. doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku oficyny usytuowanego na działce nr [...], obręb [...], w W. poprzez zamurowanie ścianą pełną lub cegłą szklaną czterech otworów okiennych w ścianie północnej budynku, zlokalizowanej w ostrej granicy z działką nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawcy nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w drugiej instancji może skutkować wyrządzeniem skarżącym znacznej szkody. Wprawdzie wnioskodawcy wskazali na prognozowane koszty wykonania decyzji oraz kwestie związane z najmem lokali, jednakże powyższe nie stanowi o okolicznościach które przemawiałyby za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Samo tylko podanie proponowanych kosztów wykonania decyzji nie stanowi jeszcze o zaistnieniu przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak odniesienia tych kosztów do sytuacji finansowej zobowiązanych, przy czym zwrócić należy uwagę, że obowiązek objęty zaskarżoną decyzją został nałożony na cztery osoby, powoduje, że nie jest możliwa ocena, czy w sprawie można mówić o znacznej szkodzie. Natomiast szkoda zwykłych rozmiarów jaka może wyniknąć na skutek wykonania decyzji nie mieści się w pojęciu znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zaprzestaniem wykonywania przez najemców lokali użytkowych działalności gospodarczej. Możliwe jest bowiem wypełnienie otworów okiennych w północnej ścianie budynku cegłą szklaną, co nie pozbawi lokali całkowitego dopływu światła słonecznego. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.