II OSK 2687/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 241/24 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r. nr WOA.7721.3.2024.ARO w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 241/24, oddalił skargę J. P. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r. nr WOA.7721.3.2024.ARO w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie. Skarżąca właścicielka lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P. w piśmie z 5 października 2022 r. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (dalej jako PINB), że w lokalu mieszkalnym nr [...] znajdującym się nad jej lokalem, prowadzona jest działalność gospodarcza generująca uciążliwy hałas. W dniu 3 listopada 2022 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w P. Ustalono, że w lokalu tym znajduje się gabinet estetyki paznokci. Najemca lokalu wyjaśnił, że wynajmuje lokal od maja 2022 r. i nie wykonywał w nim żadnych robót budowlanych. Wyjaśnił także, że zabiegi w tymże lokalu wykonywane są w godzinach 9-21. Następnie w toku postępowania wyjaśniającego PINB ustalił, że Prezydent Miasta Poznania decyzją nr 2101/2018 z dnia 20 września 2018 r. (znak: UA-VII-A08.6740.2125.2018) udzielił C. z siedzibą w W. pozwolenia na przebudowę i podział lokali w budynku przy ul. [...] w P. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym lokal nr [...] jest lokalem mieszkalnym. W dniu 24 lipca 2023 r. PINB dokonał ponownej kontroli przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W trakcie tej kontroli stwierdzono umeblowanie i wyposażenie świadczące, że lokal ten wykorzystywany jest w celach mieszkalnych. Osoba udostępniająca mieszkanie oświadczyła, że jest ono wynajmowane w celach mieszkalnych od 7 marca 2023 r. PINB stwierdził, że podłogi w tym lokalu wykonane są z płytek ceramicznych, częściowo przykrytych dywanem. W piśmie z 30 sierpnia 2023 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w P. Organ poinformował także strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych materiałów dowodowych w sprawie. Z aktami sprawy zapoznała się skarżąca. Decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. PINB umorzył z urzędu w całości postępowanie administracyjne w sprawie zamiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w P. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że teoretycznie lokal został zmieniony z usługowego na mieszkalny, ale nie spełnia norm prawa budowlanego. Nie nadaje się do użytkowania jako lokal mieszkalny z powodu uporczywego i uciążliwego hałasu. Ponadto, lokal był użytkowany jako lokal usługowy od maja 2020 r. do grudnia 2022 r., ale właściciel lokalu nie poniósł żadnych konsekwencji z tego tytułu. Zaznaczyła, że jest zdziwiona, ponieważ nie została jej doręczona przesyłka pocztowa z decyzją organu – listonosz zostawił jedynie kartkę z informacją, aby odebrać list 22 listopada 2023 r. Nie było ponownej próby doręczenia przesyłki. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) zaskarżoną decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. (znak: WOA.7721.3.2024.ARO) utrzymał w mocy powyższą decyzję PINB. W ocenie WINB z akt sprawy wynikało, że przesyłka zawierająca decyzję PINB nie została podjęta przez adresata w pierwszym terminie, wobec czego został on poinformowany o możliwości odebrania pisma w placówce operatora pocztowego w terminie 7 dni, po czym podjął próbę ponownego doręczenia decyzji. Jako że i ta próba zakończyła się niepowodzeniem, ponownie zawiadomiono adresata o możliwości odebrania pisma w terminie 7 dni w placówce operatora pocztowego, zostawiając tzw. awizo. Przesyłka zaadresowana do skarżącej nie została podjęta w terminie zatem, zastosowanie znalazła fikcja doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.). Mimo tego skarżąca wniosła odwołanie w terminie. Organ odwoławczy zaznaczył, że rozpoczęcie działalności gospodarczej w przedmiotowym lokalu nr [...] spowodowało, że został on przeznaczony do użytku publicznego. Zmiana sposobu użytkowania części budynku przy ul. [...] w P. poprzez zmianę funkcji lokalu nr [...] z mieszkalnej na usługową spowodowała m.in. zmianę wymagań przeciwpożarowych poprzez zmianę kwalifikacji obiektu. Jednakże stan faktyczny sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji był jasny – przedmiotowy lokal wykorzystywany był na cele mieszkalne od dnia 7 marca 2023 r. co jest zgodne z jego pierwotną funkcją. Lokal nie jest już wykorzystywany jako lokal użytkowy, a zatem nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Brak zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu doprowadził do sytuacji gdy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, co z kolei musiało skutkować umorzeniem postępowania. Odpowiadając na zarzuty skarżącej, organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania była zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego wielorodzinnego (lokalu mieszkalnego nr [...]), a nie nieprawidłowości wykonanych robót budowlanych w tymże budynku czy też nieprawidłowości w stanie technicznym tego budynku. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się jej uchylenia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącej, uznając ją za niezasadną. Mając na uwadze to jaka decyzja stanowiła przedmiot zaskarżenia Sąd stwierdził, że istotą sporu było wyjaśnienie czy organ I instancji zasadnie umorzył postępowanie administracyjne. Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w ww. przepisie oznacza, że przestaje istnieć jeden z konstytutywnych elementów materialnego stosunku administracyjnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. I GSK 1613/20, dostępny w bazie orzeczeń CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż 24 lipca 2023 r. PINB przeprowadził kontrolę lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w P., w trakcie której stwierdzono, że lokal ten jest wykorzystywany w celach mieszkalnych. Świadczyło o tym m.in. wyposażenie oraz umeblowanie lokalu (k. 24-26 akt administracyjnych – protokół z kontroli obiektu budowlanego). Nadto, z oświadczenia osoby udostępniającej lokal do kontroli wynikało, że przedmiotowy lokal wynajmowany jest jako lokal mieszkalny od 1 marca 2023 r. Okoliczność tę potwierdza także znajdująca się w aktach sprawy kopia umowy najmu lokalu. Sąd zauważył, że zgodnie z decyzją nr 2101/2018 Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 września 2018 r. (znak: UA-VII-A08.6740.2125.2018) przedmiotowy lokal nr [...] jest lokalem mieszkalnym. Sąd przywołał treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm, dalej: p.b.), który zawiera definicję ustawową zmiany sposobu użytkowania lokalu, wskazując, że przepis ten nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które ustawodawca traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Definicja ta zawiera katalog otwarty, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę określenia "w szczególności", co oznacza, że oprócz sytuacji wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 p. b., mogą też zaistnieć inne, które również można zakwalifikować jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Sąd stwierdził, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęte lub zaniechane działanie w obiekcie budowlanym lub w jego części związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego, prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu. Skoro PINB ustalił, że przedmiotowy lokal jest użytkowany jako lokal mieszkalny, co zostało potwierdzone w toku przeprowadzonej w lipcu 2023 roku kontroli, to lokal ten jest użytkowany w sposób zgodny z ustaleniami zawartymi w przywołanej wcześniej decyzji 2101/2018 Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 września 2018 r. Sąd wyjaśnił, że nawet jeżeli w przeszłości doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu to w chwili obecnej pozostaje to bez wpływu na postępowanie organu, gdyż obecnie przedmiotowy lokal użytkowany jest jako lokal mieszkalny, a zatem wszystkie zarzuty skarżącej okazały się bezzasadne (zob. wyrok NSA z dnia 8 września 2021 r. sygn. II OSK 542/21, CBOSA). W ocenie Sądu, organ postąpił zatem prawidłowo, stwierdzając brak podstaw do nałożenia jakichkolwiek obowiązków, a następnie kończąc postępowanie administracyjne decyzją umarzającą. Postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż organ nie miał podstaw prawnych oraz faktycznych do wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Na marginesie Sąd zauważył, że kwestie podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, a dotyczące okoliczności doręczenia przez pracownika poczty przesyłki zawierającej decyzję PINB pozostają irrelewantne, gdyż skarżąca i tak wniosła odwołanie w terminie. Sąd dodał, że postępowanie administracyjne było wszczęte i prowadzone wyłącznie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego. W piśmie z 23 stycznia 2023r. PINB poinformował skarżącą o braku podstaw "do wszczęcia postępowania w sprawie hałasu w lokalu nr [...] oraz ustawienia kontenerów na odpady". Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 71 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, iż nie zaszły przesłanki do zmiany sposobu użytkowania lokalu położonego przy ul. [...] w P., podczas gdy Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 6 lutego 2024 r. (znak: WOA.7721.2.2024.ARO) wskazał, że rozpoczęcie działalności gospodarczej w lokalu spowodowało, że został on przeznaczony do użytku publicznego, a zmiana funkcji lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. spowodowała zmianę m.in. wymagań przeciwpożarowych. Zarzucając z kolei naruszenie przepisów prawa procesowego, skarżąca wskazała na naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w P. nie spełniał norm prawa budowlanego pod względem akustycznym, a tym samym nie może zostać kwalifikowany jako lokal mieszkalny, co mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; 2. art. 105 § 1 P.p.s.a., poprzez uznanie skargi za niezasadną, poprzez przyjęcie, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w całości, co w konsekwencji poskutkowało wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania o zmianę przeznaczenia lokalu, podczas gdy w rzeczywistości postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe, a wydanie przez organ decyzji w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w P. jawi się jako niezbędne do dalszego procedowania przez skarżącą postępowania wszczętego przed Sądem Okręgowym w Poznaniu, I Wydziałem Cywilnym, pod sygnaturą akt: I C [...], 3. art. 7 w z w. z art. 77 § 1 i art 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności, że właściciel lokalu przy ul. [...] w P. udostępniał najemcy lokal jako lokal usługowy od maja 2020 do grudnia 2022, a nie jako lokal mieszkalny, a także zaniechania zwrócenia się do właściwego Komisariatu Policji w celu pozyskania notatek ze zdarzenia - co mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy i świadczy bezpośrednio o braku możliwości kwalifikacji lokalu jako lokal mieszkalny - a w konsekwencji uprawni skarżącą do roszczenia z tytułu rękojmi o naprawienie szkody. Jednocześnie skarżąca wystąpiła do NSA o zwrócenie się przez ten Sąd do Sądu Okręgowego w Poznaniu, I Wydziału Cywilnego w celu pozyskania akt sprawy prowadzonej przez ww. Sąd pod sygnaturą akt: I C [...] dla wykazania, iż - wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - okoliczność, że w przeszłości doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu nie pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Ustalenie, iż lokal przy ul. [...] w P. miał przeznaczenie usługowe, wskazuje, że istniały podstawy do nałożenia obowiązków i wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. albowiem skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. P. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że istotę sporu w poddanych kontroli legalności decyzjach organów nadzoru budowlanego o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi to czy w okolicznościach sprawy zasadnym było przyjęcie przez te organy, że do zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. nie doszło i w konsekwencji prowadzone postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Sąd słusznie podzielił pogląd organów, że w sprawie nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu albowiem podczas przeprowadzonej 24 lipca 2023 r. kontroli lokalu nr [...] ustalono, że umeblowanie i wyposażenie lokalu świadczy o tym, że lokal ten wykorzystywany jest w celach mieszkaniowych. Wynajmowane jest jako mieszkanie od 7 marca 2023 r. Stwierdzono wówczas, ze podłogi w lokalu są wykonane z płytek ceramicznych przykrytych częściowo dywanem. Również o statusie lokalu jako lokalu mieszkalnego decydowało to, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 września 2018 r. C. uzyskał zgodę na przebudowę i podział lokali w budynku przy ul. [...] w P. Projekt budowlany kwalifikował lokal nr [...] jako lokal mieszkalny. W takim stanie rzeczy organy nadzoru budowlanego oceniając stan przedmiotowego lokalu na dzień wydania decyzji tj. 15 listopada 2023 r. czy też 6 lutego 2024 r. miały uzasadnione podstawy uznać, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania lokalu. Organ odwoławczy faktycznie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że miała miejsce zmiana przeznaczenia lokalu nr [...] na działalność gospodarczą i wówczas uległy zmianie wymagania przeciwpożarowe ale należało odnosić to stwierdzenie wyłącznie do opisu stanu przeszłego tego lokalu. Należy zauważyć, że organy nadzoru budowlanego przeprowadziły w sprawie kilka kontroli tego lokalu. O ile na początku ustalono prowadzenie w nim działalności gospodarczej w formie salonu kosmetycznego, to ostatnie ustalenia przed wydaniem decyzji potwierdziły zmianę dotychczasowego sposobu gospodarczego użytkowania na lokal mieszkalny. Uwzględniając dokonaną zmianę organ zasadnie uznał, że lokal powrócił do sposobu pierwotnego użytkowania jako lokal mieszkalny i w związku z tym nie mógł wydać decyzji stwierdzającej zmianę sposobu użytkowania i w konsekwencji umorzył prowadzone w tym przedmiocie postępowanie jako bezprzedmiotowe stosownie do art. 105 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca nie bierze pod uwagę tego, że organy orzekały według stanu istniejącego na dzień wydania decyzji a nie według stanu, który miał miejsce w przeszłości. Sąd I Instancji słusznie nie dopatrzył się wad w postępowaniu dowodowym i ocenie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.) dokonanej przez organy albowiem ustalenia poczynione na dzień wydania decyzji potwierdzały, że przedmiotowy lokal jest użytkowany jako lokal mieszkalny. Dla oceny legalności kontrolowanej decyzji nie miały znaczenia podnoszone przez skarżącą argumenty o tym, że mimo zajmowania lokalu na cele mieszkalne, jego przeznaczenie nadal sprowadza się do zmiany sposobu użytkowania. Sąd nie kwestionuje spostrzeżeń skarżącej, że po wydaniu decyzji mogło dojść do zdarzeń świadczących o zmianie sposobu użytkowania ale okoliczności te nie mogą wpływać na ocenę wydanej już decyzji, która odnosiła się do stanu faktycznego z pewnego wycinka czasu a nie do kolejnych ulegających zmianom okoliczności, które teraz są znane skarżącej. Nic nie stoi na przeszkodzie by skarżąca, będąc świadkiem okoliczności świadczących o zmianie sposobu użytkowania lokalu nr [...] z mieszkalnego na inny przedstawiła organom dowody na potwierdzenie swych tez i zainicjowała kolejny raz działanie organów nadzoru budowlanego w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania. Okoliczność wystąpienia przez skarżącą do sądu powszechnego z roszczeniem rękojmi za wady techniczne lokalu mieszkalnego objawiające się jego złą akustyka i przenoszeniem drgań nie świadczy w żaden sposób o istniejącej na dzień wydania decyzji zmianie sposobu użytkowania lokalu na funkcję inną niż mieszkalną. Nie można przecież wykluczyć, że lokal mieszkalny użytkowany zgodnie z takim jego przeznaczeniem ma wady technologiczne, które wpływają na niezakłócone korzystanie ze swych lokali przez innych właścicieli mieszkań w tym budynku. Wobec powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu Wydział Karny w sprawie z wniosku o ukaranie za zakłócanie ciszy nocnej i miru domowego. Podobnie nie ma znaczenia prowadzenie postępowania przez Sąd Okręgowy w Poznaniu I Wydział Cywilny sygn. akt I C [...] wskazujące na przyszłe, czyli po wydaniu decyzji przez organ nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. Jeśli w wyniku toczącego się postępowania przed Sądem powszechnym w sprawie cywilnej skarżąca uzyska potwierdzenie okoliczności o zmianie sposobu użytkowania i taki stan potwierdzą również organy nadzoru w kolejnym postępowaniu, to wówczas będzie zasadnym rozstrzygnięcie merytoryczne. To jednak nie ma żadnego wpływu na ocenę wydanej już decyzji odnoszącej się do ustaleń z przeszłości. O wadliwości ustaleń faktycznych organów w sprawie nie może stanowić również to, że w przeszłości tj. od maja 2020 r. do grudnia 2022 r. właściciel lokalu nr [...] udostępniał go jako lokal usługowy wbrew jego przeznaczeniu na lokal mieszkalny. Ten stan uległ zmianie na dzień wydawania zaskarżonej decyzji i nie mógł przesądzić o rozstrzygnięciu innym niż umorzenie postępowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.