II OSK 2648/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska ( spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2198/11 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2198/11 oddalił skargę T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2011 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. K. - utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2011r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. Wrocławia z [...] września 2008 r., nr [...] nakładającej na T. P. i T. K., jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] we Wrocławiu obowiązek usunięcia zagrożenia poprzez zrealizowanie zaleceń zawartych w orzeczeniu technicznym ze stycznia 2008r. inż. A. P., uzupełnionym opinią kominiarską z 15 września 2008r., tj. przemurowanie trzyprzewodowego komina od głowicy ponad dachem do poziomu stropu nad I piętrem, uszczelnienia przewodów kominowych na całej długości komina w zakreślonym terminie. Jednocześnie organ zakazał użytkowania pieca na opał stały w piwnicy przynależnej do lokalu nr 1, podłączonego do przewodu dymowego do czasu przemurowania i uszczelnienia komina. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady postępowania nieważnościowego. Przytoczył art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i stwierdził, że przepis ten służy utrzymaniu obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. W postępowaniu zwyczajnym ustalono, że występują przesłanki, o których mowa w tym przepisie, a zatem organ powiatowy był zobowiązany do wydania decyzji. Z oględzin stanu technicznego budynku oraz orzeczenia technicznego wynikało bowiem, że ww. komin ma liczne pęknięcia między cegłami, co może spowodować pożar budynku (samozapłon spalin) i zagrożenie zdrowia i życia (zaczadzenie) mieszkańców. Dlatego w ocenie organu odwoławczego badana decyzja była prawidłowa tak z punktu widzenia celowości jak i zgodności z przepisami prawa. Następnie organ podkreślił, że badaniu podlegał stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji, więc powoływanie przez skarżącą rozstrzygnięć nieistniejących w dniu jej wydania było nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję złożyła T. K. wnosząc o dopuszczenie nowych dowodów (opinii z 10 listopada 2008 r. dotyczącej stanu technicznego stanowiącej załącznik do orzeczenia technicznego inż. A. P., opinii biegłego sądowego dnia 30 grudnia 2008 r., I Ns 391/06, ekspertyzy technicznej z lipca 2011r., dr inż. J. R., postanowienia Sądu Rejonowego z 29 czerwca 2009 r. i z 30 listopada 2010 r., pisma skarżącej do organu powiatowego z 21 października 2009r informującego o postanowieniach Sądu). Skarżąca wskazała, że ww. dokumenty jednoznacznie potwierdzają brak podstaw dla utrzymywania niedopuszczalnej funkcji dymowo-spalinowej ww. komina, a wręcz jego odbudowa na poziomie od stropu powyżej I-go piętra mogłaby przynieść szkody dla budynku w związku z konstrukcją komina wbudowaną w konstrukcję budynku. Przebudowa komina według decyzji organu powiatowego tylko powyżej stropu nad I piętrem nie sprawi, że komin będzie spełniał warunki wymagane dla kominów o funkcji dymowo-spalinowej. Nie da się też uszczelnić komina, który jest wbudowany w konstrukcję budynku i w czasie palenia podlega naprężeniom, które mogą go natychmiast rozszczelnić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za niezasadną wskazał, że zarówno kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2011 r. są prawidłowe i nie naruszają prawa. Sąd I instancji przypomniał, że skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia [...] września 2008 r. nakładającej na skarżącą i T. P., jako współwłaścicieli ww. nieruchomości, m.in. obowiązek przemurowania trzyprzewodowego komina od głowicy ponad dachem do poziomu stropu nad I piętrem, uszczelnienia przewodów kominowych na całej długości komina. W związku z trybem, jaki uruchomiła skarżąca powyższym wnioskiem wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym ustaleniu podlega jedynie kwestia, czy doszło do naruszeń prawa w postępowaniu zwykłym, a następnie ocena, czy naruszenie te mają charakter kwalifikowany tj. wyczerpują jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że dodać przy tym trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym organy nadzoru dokonują kontroli decyzji uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania, w całokształcie zebranego wówczas materiału dowodowego, a postępowanie dowodowe prowadzą tylko w takim zakresie, w jakim niezbędne jest ustalenie, czy badana decyzja nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji organy nie rozstrzygają sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. W tak zakreślonych granicach organy nadzoru nie są zobligowane do gromadzenia nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonują na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Sąd I instancji zaznaczył, że w świetle zarzutów skargi raz jeszcze podkreślenia wymaga, że organy nadzoru badają stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 155/10, z dnia 6 lipca 2010r., LEX nr 662187). Podstawę materialnoprawną decyzji z dnia 19 września 2008 r. stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego regulujący kwestie stanu technicznego obiektów budowlanych. W art. 61 pkt 1 ustawa Prawo budowlane na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego nakłada obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, czyli użytkowania w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 art. 5. W punkcie 2 art. 61 ww. ustawy ustawodawca zobowiązał ww. podmioty do zapewnienia, przy dochowaniu należytej staranności, bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Sąd I instancji podkreślił, że konstrukcja art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. To znaczy, że organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Go 889/09). W każdym przypadku stwierdzenia przez uprawnione organy wystąpienia choćby jednej z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego skutkuje wydaniem decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jak miało to miejsce w postępowaniu zwyczajnym. Sąd I instancji podał, że organy nadzoru budowlanego na podstawie dokumentacji technicznej ustaliły, że stan techniczny spornego komina jest zły i może powodować zagrożenie życia i zdrowia ludzi i bezpieczeństwu mienia, w tym również użytkowanie pieca podłączonego do nieszczelnego przewodu kominowego może spowodować zagrożenie dla ww. dóbr. W ocenie Sądu I instancji przepis art. 66 Prawa budowlanego nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 Prawa budowlanego. Roboty budowlane objęte nakazem nałożonym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Sąd I instancji zaznaczył, że powyższy przepis zezwala tylko i wyłącznie na doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego. Jego celem jest, jak już wyżej wskazano, jedynie utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. W konsekwencji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 Prawa budowlanego może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego i wiążą się z użytkowaniem obiektu budowlanego. Przepis ten nie może, więc w ocenie Sądu I instancji stanowić podstawy do wydania nakazu budowy nowego obiektu budowlanego, czy też jego części. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego, nie powołując żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i wskazując, że zamierza dokonać remontu budynku a właściwie przebudowy budynku, która jest konieczna ze względu na jego zły stan techniczny, a z powodu toczącego się postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie jest możliwe wydanie pozwolenia na jego przebudowę. W skardze podkreśliła, że złożone dokumenty jednoznacznie potwierdzają brak podstaw dla utrzymywania niedopuszczalnej funkcji dymowo-spalinowej ww. komina, a wręcz jego odbudowa na poziomie od stropu powyżej I-go piętra mogłaby przynieść szkody dla budynku w związku z konstrukcją komina wbudowaną w konstrukcję budynku. Zdaniem skarżącej, przebudowa komina według decyzji organu powiatowego tylko powyżej stropu nad I piętrem nie sprawi, że komin będzie spełniał warunki wymagane dla kominów o funkcji dymowo-spalinowej. Stwierdziła, że nie da się uszczelnić komina wbudowanego w konstrukcję budynku, który w czasie palenia podlega naprężeniom, które mogą go natychmiast rozszczelnić. Sąd I instancji zaznaczył, że w istocie intencją skarżącej było zatem zakwestionowanie zasadności wykonania obowiązku nałożonego w postępowaniu zwyczajnym wobec zamiaru zbudowania nowego komina z innej strony budynku. Organy nadzoru budowlanego w postępowaniu nieważnościowym prawidłowo w ocenie Sądu I instancji wykazały zatem, że decyzja z dnia [...] września 2008 r. nie jest obarczona żadną wadą prawną. W sprawie bezspornie ustalono, że stan techniczny przewodu kominowego może stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia jego użytkowników. Powyższe ustalenia oparto o orzeczenie techniczne oraz opinię kominiarską sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Dysponując stosownym orzeczeniem technicznym, wskazującym możliwość i sposób usunięcia złego stanu technicznego budynku organ nadzoru budowlanego nie był władny do nakazania właścicielowi lub zarządcy wykonania robót budowlanych polegających na budowie od podstaw części obiektu budowlanego, nawet w przypadku, gdyby budowa przewodu kominowego od nowa była bardziej celowa i opłacalna ekonomicznie. Sąd I instancji wskazał, że w konsekwencji nie można było zgodzić się z zarzutem skargi, że nie da się uszczelnić komina, który jest wbudowany w konstrukcję budynku. Dodać przy tym trzeba, że niewykonalność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uzasadniana trudnościami w egzekwowaniu decyzji powodowanymi względami ekonomicznymi lub finansowymi. Sąd I instancji wskazał, że w świetle przedstawionej argumentacji, decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, nie można było przypisać wad, a tym bardziej wad o charakterze kwalifikowanym wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. skutkujących jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Prawidłowe było zatem stanowisko organów nadzoru budowlanego orzekających o odmowie stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Sąd I instancji zaznaczył, że wymienione w skardze postanowienia oraz opinie wykonane na potrzeby postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym nie istniały w dacie wydania kontrolowanej decyzji organu powiatowego i jako takie pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, co dotyczy również pozostałych dokumentów powołanych przez skarżącą sporządzonych już po wydaniu ww. decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożyła skarżąca i zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 ppsa, tj.: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, pomimo, że organy administracji publicznej naruszyły art. 7 i 77 § 1 i 80 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i niedokonanie wszechstronnej analizy materiału dowodowego. - art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 5kpa przez oddalenie skargi i brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, mimo zaistnienia przyczyn, określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa. - art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu odwoławczego w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa w wyniku błędnego zastosowania przez organ tego przepisu 2. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa i niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo zaistnienia przesłanek ww. przesłanek nieważności decyzji. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o: 1. uchylenie wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2198/11 w części, w jakiej oddalono skargę na decyzję GINB i poprzedzającą ją decyzję WINB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] września 2008 r., nr [...], nakładającej na T. P. i T. K., jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] we Wrocławiu obowiązek usunięcia zagrożenia poprzez zrealizowanie zaleceń zawartych w orzeczeniu technicznym ze stycznia 2008 r. inż. A. P., uzupełnionym opinią kominiarską z 15 września 2008 r., tj. przemurowanie trzyprzewodowego komina od głowicy ponad dachem do poziomu stropu nad I piętrem i uszczelnienia przewodów kominowych na całej długości komina w zakreślonym terminie; 2. wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie przepisu art. 61 § 3 ppsa w części, w jakiej nakłada na T. P. i T. K., jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] we Wrocławiu obowiązek usunięcia zagrożenia poprzez zrealizowanie zaleceń zawartych w orzeczeniu technicznym ze stycznia 2008 r. inż. A. P., uzupełnionym opinią kominiarską z 15 września 2008 r., tj. przemurowanie trzyprzewodowego komina od głowicy ponad dachem do poziomu stropu nad I piętrem i uszczelnienia przewodów kominowych na całej długości komina w zakreślonym terminie; 3. przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, w sytuacji gdy koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie skarżącego kasacyjnie PINB prawidłowo zrealizował postulat art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, nakładając zakaz użytkowania pieca na opał stały w piwnicy przynależnej do lokalu nr 1, podłączonego do przewodu dymowego. Wskazano, że bezsporne jest, że dalsze użytkowanie pieca stanowiło zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców kamienicy. W związku z tym w części zakazującej użytkowania wspomnianego pieca, decyzja PINB jest prawidłowa. W części, w jakiej decyzja nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości jest ona jednak dotknięta wadami, określonymi w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Z materiału, którym dysponowały organy nadzoru wynikało m.in., że stan komina na pierwszym piętrze budynku nie spełnia wymagań technicznych określonych w ustawie Prawo budowlane, komin jest nieszczelny i zagraża bezpieczeństwu mieszkańców budynku. Dokumenty te nie zawierały opisu aktualnego stanu budynku na poziomie parteru i piwnicy, ponieważ lokatorzy parteru uniemożliwiali dokonanie stosownej analizy. W związku z tym inż. P., wydając orzeczenie techniczne, na którym oparł się PINB w decyzji z dnia [...] września 2008 r., zastrzegł konieczność wykonania dodatkowych badań i stwierdził, że przemurowanie komina należy wykonać minimum do stropu nad pierwszym piętrem. Orzeczenie techniczne ze stycznia 2008 r. było więc orzeczeniem częściowym, ponieważ dotyczyło jedynie części komina stanowiącego zagrożenie dla mieszkańców kamienicy. Na tej podstawie zasadne było wydanie zakazu wykorzystywania komina w celach opałowych, jednak posiadane przez PINB dane były niewystarczające do konkretyzacji sposobu przy przywrócenia właściwego stanu technicznego komina i jego funkcji dymowo-spalinowej. PINB posiadając informacje o złym stanie komina powinien był nakazać przeprowadzenie kontroli stanu technicznego przewodów kominowych na podstawie przepisu art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, co umożliwiłoby odpowiedniemu specjaliście dostęp do komina na całej jego długości i wydanie kompleksowej opinii. W zaistniałym stanie faktycznym organ administracji nie dysponował stosownym orzeczeniem odnośnie stanu technicznego całego komina i możliwości przywrócenia jego funkcji dymowo spalinowej. Konsekwencją błędów w ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie, było wydanie przez PINB decyzji niewykonalnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Niewłaściwego postępowania PINB nie zauważyły organy nadzoru w postępowaniu nieważnościowym oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czym naruszył wskazany w art. 3 § 1 ppsa obowiązek kontroli prawidłowości dokonanych przez organ administracji ustaleń faktycznych, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa, nakazujący uchylenie decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego (tu art. 156 §1 pkt 2 i 5 kpa) lub przepisów postępowania (tu art. 7, 77 § 1 i 80 kpa). Postanowieniem z dnia 9 listopada 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia lub zmiany. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu była legalność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. Wrocławia z [...] września 2008 r., nr [...] nakładającej na T. P. i T. K., jako współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] we Wrocławiu obowiązek usunięcia zagrożenia poprzez zrealizowanie zaleceń zawartych w orzeczeniu technicznym ze stycznia 2008r. inż. A. P., uzupełnionym opinią kominiarską z 15 września 2008r., tj. przemurowanie trzyprzewodowego komina od głowicy ponad dachem do poziomu stropu nad I piętrem, uszczelnienia przewodów kominowych na całej długości komina w zakreślonym terminie. Kwestionowane rozstrzygnięcie zakazuje jednocześnie użytkowania pieca na opał stały w piwnicy przynależnej do lokalu nr [...], podłączonego do przewodu dymowego do czasu przemurowania i uszczelnienia komina. Badanie odbywało się w trybie postępowania nieważnościowego. Oznacza to, że tylko rażące naruszenie prawa mogłoby doprowadzić do eliminacji decyzji z obrotu w tym trybie. Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo załatwienie następuje nie w odniesieniu do stanu prawnego sprawy, a jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Ma rację sąd I instancji, że w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się tego rodzaju naruszenia. Celem art. 66 prawa budowlanego jest ukierunkowanie działania na zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów, należytego użytkowania obiektu budowlanego, w sposób niezagrażający wskazanym w przepisie dobrom chronionym. Decyzje wydawane w tym trybie powinny zmierzać do usunięcia stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości. Na podstawie omawianego przepisu nie można wydać decyzji nakazującej budowę obiektu budowlanego. Nałożone przez organ nadzoru obowiązki były skutkiem wadliwego stanu technicznego obiektu, który znalazł potwierdzenie w sporządzonych w czasie postępowania rozpoznawczego ekspertyzie rzeczoznawcy, opinii kominiarskiej, dokonanych oględzinach. W tej sytuacji stwierdzić należało, że wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 66 było poprzedzone właściwym w takich przypadkach postępowaniem dowodowym, zmierzało do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Instytucja uregulowana w tej normie uzasadnia ingerencję organów nadzoru każdorazowo w razie wystąpienia przewidzianych przesłanek. Może do niej dojść zatem wielokrotnie w czasie użytkowania obiektu budowlanego np. wskutek dalszego zużycia technicznego obiektu bądź ujawnienia się nowych, wcześniej nieznanych faktów co do rzeczywistego stanu obiektu. Przy ocenie zasadności rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 66 nie bierze się pod uwagę opłacalności nakazanych robót. Tylko właściciel może decydować o budowie, rozbudowie obiektu, wszczynając odrębne postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Do niego należy inicjatywa inwestycyjna. Do organów nadzoru budowlanego należy dbałość o właściwy stan i użytkowanie tego co już istnieje. W tym stanie rzeczy wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie można zgodzić się ze wskazanymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia prawa procesowego. Ocena postępowania rozpoznawczego, decyzji nakładającej obowiązki z art. 66 prawa budowlanego nie uzasadniała skorzystania z art. 145§1 pkt.1 lit. a i c, art. 145§1pkt.2 P.p.s.a w związku z art. 156§1pkt.2 i 5 kpa. Kontrolowane postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadami, o których stanowi art. 7, 77, 80 kpa. Prawidłowym więc było oddalenie skargi przez sąd I instancji. Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.