II OSK 262/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1710/23 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 5 maja 2023 r., znak: O/GD.Z-3.4351.126.2023.AI w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 28 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1710/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 5 maja 2023 r., znak O/GD.Z-3.4351.126.2023.AI w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z 5 maja 2023 r., znak O/D.Z-3.4351.126.2023.AI Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowo handlowego oraz wiaty na terenie działki [...] położonej w miejscowości Z.. W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji spowodowana jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...]. Organ stwierdził, że aktualnie natężenie ruchu na odcinku C. – Z. wynosi 10033 poj./dobę (903 poj./godz.) w tym 1287 poj./dobę stanowią samochody ciężarowe. Natężenie ruchu ma tendencję wzrostową. Przy tak wysokim natężeniu ruchu w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie warunków techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych zjazd zapewniający dojazd do drogi publicznej powinien być jednostronny to jest obsługujący wyłącznie pojazdy relacji C.-Z.. Tymczasem projekt decyzji nie przewiduje przebudowy istniejącego zjazdu na drogę krajową na zjazd jednostronny. Skargę na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł M. K.. Wyrokiem z 28 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1710/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 5 maja 2023 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał za zasadne argumenty wskazane przez organ administracji mające przemawiać za odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd wskazał, że zgodnie z § 55 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. u. z 2022 r. poz. 1518) na zjeździe, wyjeździe lub wjeździe zwykłym na drodze zamiejskiej o jednokierunkowej jezdni głównej, na której miarodajne natężenie ruchu pojazdów wynosi więcej niż 800P/h dopuszcza się wyłącznie obsługę ruchu w kierunku zgodnym z kierunkiem pasa, przy którym jest usytuowany. Realizacja planowanej inwestycji bez przebudowy skrzyżowania, to jest bez wykonania dodatkowego pasa dla pojazdów skręcających w lewo z drogi krajowej powodowałyby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż prowadziłaby do nagłych zmian prędkości pojazdu skręcającego w lewo. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. K. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów oraz przyjęcie, że ustalenia stanu faktycznego w sprawie, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego były prawidłowe, a materiał wyczerpująco zebrany, rozpatrzony zgodnie z zasadą bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że w analizowanym stanie faktycznym istnieją podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na brak możliwości włączenia do drogi krajowej [...] ruchu spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy nawet brak było wskazania tej drogi jako zapewniającej obsługę komunikacyjną terenu planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit, c w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Organy administracji zgromadziły materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena dowodów jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Zgromadzone dowody dawały podstawę do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i brak jest podstaw do ich kwestionowania. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Inwestor rzeczywiście nie wskazał, że dostęp do drogi publicznej z jego działki będzie odbywał się przez działki o nr ew. [...] i [...]. Okoliczność ta nie zmienia jednak faktu, że dostęp do drogi krajowej [...] jest możliwy również poprzez ww. działki. To, że we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestor wskazuje w jaki sposób będzie zapewniony dostęp do drogi publicznej nie oznacza, że inwestor jest tą deklaracją związany w przyszłości i dostęp ten nie będzie mógł odbywać się w inny możliwy sposób. Organ dokonujący uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dokonuje oceny planowanej inwestycji pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego i zobowiązany jest brać pod uwagę nie tylko deklarowany przez inwestora dostęp do drogi krajowej [...] ale też inne możliwe dostępy do tej drogi. Tylko wzięcie pod uwagę wszystkich możliwości dostępu nieruchomości do drogi publicznej pozwala na realną ocenę wpływu ruchu, który obywać się będzie z nieruchomości skarżącego kasacyjnie na bezpieczeństwo ruchu odbywającego się na drodze krajowej [...]. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.