II OSK 2616/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Pacjenta od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 7/19 w sprawie ze skargi L.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Rzecznika Praw Pacjenta 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 7/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi L.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Rzecznika Praw Pacjenta, stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia naruszenia praw pacjenta E.B. (pkt I), stwierdził, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt II) oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Skarżąca L.B. w skardze na ostateczne rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta znak [...] z [...] marca 2018 r. zawarła również skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W odpowiedzi na skargę w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie, wskazując na konieczność uwzględnienia przy badaniu zwłoki organu okoliczności konkretnej sprawy. W uzasadnieniu Sąd przedstawił przebieg postępowania przed organem, a następnie wyjaśnił, że skarga jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że prowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania, dotyczące rozpoznania wniosku skarżącej w przedmiocie naruszenia praw pacjenta oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, były prowadzone znacznie dłużej niż przewidziane w art. 37 § 3 k.p.a. terminy maksymalne załatwiania spraw. Od dnia złożenia przez skarżącą wniosku wszczynającego postępowanie do dnia wydania końcowego rozstrzygnięcia upłynęło 17 miesięcy, a od dnia złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia wydania rozstrzygnięcia upłynęło 11 miesięcy. Czynności organu były podejmowane w sposób rozciągnięty w czasie (w odstępach sięgających kilku miesięcy) i chaotyczny, co skutkowało nieuzasadnionym przekroczeniem terminów ustawowych do załatwienia sprawy. Nieuzasadnione opóźnianie i rozkładanie tych czynności w czasie musi zostać ocenione jako całkowicie nieusprawiedliwione. Nic więc nie usprawiedliwia tej opieszałości organu i tym samym nie pozwala na oddalenie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie. W ocenie Sądu przewlekłość organu w rozpatrzeniu sprawy nie była rażąca. Opóźnienie, aczkolwiek naganne, nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa. Było ono też w znacznej mierze wynikiem skomplikowanego charakteru sprawy i związanego z tym postępowania wyjaśniającego. Nie wywołuje też dotkliwych skutków dla skarżącej, ponieważ brak osiągnięcia przez skarżącą szybkiego skutku, w postaci stwierdzenia wskazywanych przez nią naruszeń praw pacjenta nie dotyczy bezpośrednio sytuacji skarżącej i nie stanowi zdarzenia mogącego mieć istotne znaczenie dla jej codziennej egzystencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rzecznik Praw Pacjenta, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: 1/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można skutecznie wnieść również po zakończeniu prowadzenia postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie trwania postępowania po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, zaś wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu prowadzenia postępowania powinno skutkować jej oddaleniem; b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, polegające na uwzględnieniu skargi L.B. na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, podczas gdy postępowanie prowadzone przez organ zostało zakończone przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wobec czego skargę tę należało oddalić. Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw. Pismem z 5 sierpnia 2019 r. skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2616/19, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Pacjenta od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 7/19, do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego przedstawionego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3732/18. Postanowieniem z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 3/19, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przejął ww. sprawę do rozpoznania i postanowieniem z 2 września 2020 r. w punkcie 1 uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy T. postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, w punkcie 2 odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, w punkcie 3 zwrócił uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Postanowieniem z 23 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone w tej sprawie postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna Rzecznika Praw Pacjenta zasługiwała w pełni na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek uwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego przypomnieć należy, iż przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była przewlekłość Rzecznika Praw Pacjenta w sprawie zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem tego organu z [...] marca 2018 r. Tym rozstrzygnięciem Rzecznik, działając na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] marca 2017 r. niestwierdzające naruszenia przez szpital prawa pacjenta E.B. do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o prawach pacjenta. Powyższe ostateczne rozstrzygnięcie z 9 marca 2018 r. zostało następnie zakwestionowane przez L.B. skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a ten wyrokiem z 25 stycznia 2019 r. VII SA/Wa 1211/18 oddalił tę skargę. Nie jest sporne, iż w skardze sporządzonej 16 kwietnia 2018 r. do sądu administracyjnego na ww. ostateczne rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z [...] marca 2018 r. skarżąca L.B. zarzuciła także organowi nieuzasadnioną przewlekłość postępowania. W przedmiotowej sprawie dotyczącej właśnie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Rzecznika Praw Pacjenta Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku w uwzględnieniu wniesionej skargi uznał, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, oraz że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarga kasacyjna, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionuje ten wyrok, usprawiedliwionymi zarzutami naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, jak i obrazy art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można skutecznie wnieść również po zakończeniu prowadzonego postepowania. Przede wszystkim podkreślić należy, iż kwestia możliwości merytorycznego rozpoznania, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej już po jego zakończeniu, nie jest jednolicie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Część orzeczeń wskazuje na to, iż wydanie przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, a uwzględnienie skargi w takim przypadku polega na rozstrzygnięciu czy przewlekłość w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnym wymierzeniu grzywny. Stanowisko takie wyrażone zostało w wyrokach NSA: z 7 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3420/18; z 5 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 2276/17; z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15; z 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 349/18; z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 609/14; z 19 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3287/15; z 14 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1214/15; z 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1832/15; z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15; z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2167/13; z 25 września 2014 r. sygn. akt I OSK 563/14; z 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1168/15 oraz w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt III SAB/Wa 5/17; z 30 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 328/16; w Poznaniu z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Po 103/18; z 21 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 204/18; z 21 marca 2019 r. sygn. akt IV SAB/Po 196/18; w Gliwicach z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Gl 39/17; z 24 października 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 179/18; w Gorzowie Wielkopolskim z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II SAB/Go 104/18; w Białymstoku z 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 67/17; w Opolu z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 67/17, z 18 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 50/16; w Kielcach z 12 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Ke 11/16; w Krakowie z 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 406/14; we Wrocławiu z 23 lutego 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 41/15; w Bydgoszczy z 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Bd 126/17. Mając na uwadze wskazane orzeczenia sądów administracyjnych podkreślić należy, że pogląd przyjmujący możliwość merytorycznego rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, złożonej po jego zakończeniu, opiera się zasadniczo na wyraźnym odróżnieniu stanu przewlekłości od stanu bezczynności. W orzecznictwie wywodzi się bowiem, że o ile po wydaniu decyzji ustaje bezczynność organu, to przyjmuje się, że przewlekłość postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy. Nie jest także sporne dla składu orzekającego w tej sprawie, że w orzecznictwie funkcjonuje również pogląd przeciwny, w myśl którego skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po jego zakończeniu (wydaniu decyzji) podlega oddaleniu przez sąd. Takie stanowisko reprezentowane było w szczególności w rozstrzygnięciu NSA z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 853/17, na które powołał się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach NSA: z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 853/17; z 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 3036/17 oraz z 10 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 895/18, jak i w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z 29 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 134/16; z 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 257/14; z 22 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/17; w Warszawie z 15 listopada 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 402/18; z 22 marca 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 41/16; z 23 września 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 180/16; w Poznaniu z 20 listopada 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 63/14; we Wrocławiu z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt III SAB/Wr 40/17; z 4 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wr 67/17; z 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Wr 33/18; z 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wr 45/18; z 7 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Wr 24/15. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania, należy jednak przyjąć, że wniesienie skargi na przewlekłość po zakończeniu postępowania administracyjnego, a zatem po ustaniu stanu bezczynności i przewlekłości, winno skutkować oddaleniem skargi lub jej odrzuceniem w zależności od okoliczności sprawy. Nie można, z uwagi na zasadę stabilizacji stosunków prawnych, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego, zaakceptować możliwości skutecznego wniesienia skargi na przewlekłość w każdym czasie, a więc nawet wiele lat po wydaniu decyzji kończącej postępowanie. W niniejszej sprawie, co słusznie zaznaczono w motywach skargi kasacyjnej, skarżąca połączyła wniesienie skargi dotyczącej merytorycznego rozstrzygnięcia Rzecznika Praw Pacjenta, który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] marca 2017 r. niestwierdzające naruszenia praw pacjenta E.B., z wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. W chwili wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania było ono już zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem z [...] marca 2018 r. Faktem jest, iż skarżąca wnosiła ponaglenia w toku prowadzonego postępowania, niemniej jednak skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania sporządzono w dniu 16 kwietnia 2018 r., a więc już po merytorycznym zakończeniu przedmiotowego postępowania. Zaakcentować należy, iż zasadniczym celem skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania jest doprowadzenie do usunięcia stanu przewlekłości (bezczynności), a zatem załatwienia sprawy. Skarga nie może jedynie służyć celowi, jakim jest w szczególności uzyskanie prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym. W celu dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego za szkodę wyrządzona przez niewydanie orzeczenia taki prejudykat można uzyskać w innych postępowaniach. Upatrywanie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, po jego zakończeniu, uzyskaniem wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego taką skargę, nie znajduje usprawiedliwienia. Należy więc stwierdzić, że nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w konkretnej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została załatwiona. Analogiczny pogląd w odniesieniu do bezczynności organu wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3067911). Zgodnie z tą uchwałą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Co prawda uchwała ta zapadła na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy i dotyczyła odrębnej od przewlekłości postaci zjawiskowej nieterminowego działania organu administracji publicznej, tym niemniej z racji na zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu przywołanej uchwały, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko w niej przyjęte znajdowało w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Tak samo bowiem jak w przypadku bezczynności, niedopuszczalnym w odniesieniu do przewlekłego prowadzenia postępowania jest inicjowanie postępowania sądowego w sytuacji, w której zostało ono zakończone wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Za takim stanowiskiem przemawia zatem sama istota skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, którą jest doprowadzenie do zmiany zaistniałego, wadliwego procesowo, stanu postępowania, w ramach którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje w kierunku jej terminowego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny istniejący w chwili wniesienia skargi powinien być aktualny, a nie historyczny. Jak zostało to trafnie wyjaśnione w przywołanej uchwale, prowadzenie postępowania w sposób przewlekły ma zasadnicze znaczenie dla wykładni, przywołanego zasadnie w podstawach wniesionej skargi kasacyjnej, przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a., stanowiącego prawo do skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i określającego dopuszczalny termin jej wniesienia do sądu. Sformułowanie "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca, a który jest właściwy do wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego - patrz wyrok NSA z 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 3804/18. Podstawowym celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest więc dyscyplinowanie organu w konkretnej toczącej się sprawie administracyjnej. Nieograniczona pod względem czasowym w ramach prowadzonego postępowania możliwość uruchomienia procedury służącej dokonaniu oceny prawidłowości działania organu nie powinna być rozumiana jako uprawnienie do wszczynania postępowań kontrolnych o charakterze historycznym. Za przyjęciem odmiennego poglądu nie przemawia aktualne brzmienie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ustalone mocą art. 1 pkt 40 lit. a ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która to norma została skutecznie powołana we wniesionej skardze kasacyjnej. Z uzasadnienia projektu tej ustawy wynika jednoznacznie, że powodem poszerzenia uprawnień orzeczniczych w odniesieniu do uwzględnienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania było dążenie do uwzględnienia sytuacji, w której po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem organ wydał akt albo dokonał czynności (zob. uzasadnienie projektu ustawy z 9 kwietnia 2015 r., druk sejmowy nr 1633, VII kadencja). Z brzmienia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ani też z przywołanego uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej nie sposób wyczytać, jakoby regulacja ta miała zastosowanie do oceny postępowań zakończonych przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, w których trudno już mówić o istniejącej przewlekłości. Mając na uwadze powyższe rozważania, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, iż wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania równolegle ze skargą na ostateczne rozstrzygnięcie w tej sprawie prowadzonej przed Rzecznikiem Praw Pacjenta uzasadnia przyjęcie tezy, że nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania skoro sprawa, której dotyczy skarga na przewlekłość, została już ostatecznie załatwiona merytorycznym rozstrzygnięciem, które będzie następnie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Natomiast rozpoznanie takiej skargi i uznanie, że mamy do czynienia z przewlekłością w już zakończonym postępowaniu, jak uczyniono to w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do konkluzji, iż tak wydany wyrok narusza nie tylko art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ale także art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co właściwie zaakcentowano w skardze kasacyjnej. Takie naruszenie przepisów prawa procesowego ma niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też słusznie zaakcentowano w skardze kasacyjnej Rzecznika Praw Pacjenta, iż Sąd pierwszej instancji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nienależycie wykonał obowiązek kontroli działalności administracji publicznej o czym stanowi art. 3 § 1 p.p.s.a. Z tych powodów zatem należało podzielić stanowisko zawarte w złożonej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna skutecznie podważyła stanowisko Sądu pierwszej instancji, w aspekcie możliwości rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, po jego zakończeniu i z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, opierając się na art. 188 p.p.s.a. wobec uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznać skargę poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia od skarżącej na rzecz Rzecznika Praw Pacjenta zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. sąd działa w sposób uznaniowy - w niniejszej sprawie skład orzekający uznał, że zachodzi w niej przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.