II OSK 2613/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zawartego w skardze kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 375/17 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w D. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w D. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r., którym nałożono na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 30.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia [...] października 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka "[...]", zamieszczając w niej wniosek "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi na zasadzie art. 17 § 2 zdanie drugie EgzAdmU znajduje uzasadnienie w tym, że wykonanie grzywny może po stronie zobowiązanej doprowadzić do nieodwracalnych następstw. Zobowiązana nie ma środków finansowych na uiszczenie grzywny w tak wysokiej kwocie, a jej uzyskanie wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych, co prowadzi do kolejnych kosztów". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stwierdzić trzeba, że pomimo sformułowania wniosku na podstawie prawnej, która mogłaby sugerować, że jego adresatem jest organ egzekucyjny, Sąd rozpoznał ten wniosek jako skierowany do Sądu, z uwagi na jego zamieszczenie w skardze kasacyjnej oraz odwoływanie się w jego treści do przesłanki "nieodwracalnych następstw", która nawiązuje do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z powyższym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi oraz charakter kontrolowanego w sprawie postanowienia organu II instancji jak i przyjęte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozwiązania, stwierdzić trzeba, że strona skarżąca (zobowiązana) ma przede wszystkim obowiązek wykonania nałożonego na nią decyzją z dnia [...] października 2015 r. obowiązku. Oceniając kwestię udzielenia w sprawie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należy również uwzględnić konieczność zabezpieczenia egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu". Z kolei w myśl art. 126 powyższej ustawy: "Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości". Wstrzymanie wykonania nałożonej na skarżącą grzywny w postępowaniu egzekucyjnym, jest możliwe i zasadne jedynie, gdy uprawdopodobni ona, że jej ściągnięcie spowoduje u niej wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Takich okoliczności, które przemawiałyby za konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, skarżąca Spółka w rozpoznanym wniosku nie przedstawiła. Wskazując jedynie na konieczność zaciągnięcia zobowiązań finansowych, nie wykazała, że wykonanie nałożonego obowiązku sprowadzi na nią niebezpieczeństwa, bowiem nie określiła w nim ani jak kształtuje się sytuacja finansowa, ani jaki ewentualny wpływ dla strony będzie miało uiszczenie grzywny. Ponadto zwrócić należy uwagę, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia dotyczy należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne, co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.