II OSK 2561/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. i K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 305/22 w sprawie ze skargi K. D. i K. D. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 9 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 305/22, oddalił skargę K. D. i K. D. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pile (dalej również jako: "PINB w Pile"; "Inspektor powiatowy"; "organ I instancji"), postanowieniem nr [...] z dnia 17 grudnia 2021 r., znak [...], nakazał K. D. i K. D. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy samowolnej rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Pile przy ul. [...] na dz. nr [...], gmina Piła. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 21 grudnia 2021 r. pod adresem ustanowionego w tej sprawie pełnomocnika zainteresowanych – J. D., upoważnionego, według treści pełnomocnictwa z dnia 16 lipca 2021 r., do: "odbioru dokumentów/wglądu do sprawy/pełnomocnik". Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przysyłki nr [...], przesyłkę w dniu 21 grudnia 2021 r. odebrała M. A., określona jako dorosły domownik na zwrotnym potwierdzaniu odbioru. Postanowienie to zawierało pouczenie o trybie i 7-dniowym terminie wniesienia zażalenia. Następnie pełnomocnik skarżących J. D. w dniu 29 grudnia 2021 r. wniósł w imieniu skarżących zażalenie na postanowienie PINB w Pile z dnia 17 grudnia 2021 r. (podanie datowane na 29 grudnia 2021 r.). W piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. Inspektor wojewódzki, działając na podstawie art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) – dalej: "ustawa COVID-19", zawiadomił pełnomocnika skarżących o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Inspektora powiatowego z dnia 17 grudnia 2021 r. i wyznaczył skarżącym termin 30 dni na złożenie prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie nr [...] (znak: [...]). Skarżący w podaniu z dnia 19 lutego 2022 r. wnieśli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, powołując się na "fakt niedostarczenia postanowienia przez pracownika Poczty Polskiej do osoby nieupoważnionej do odbioru korespondencji". W treści podania K. D. podniósł, że był przekonany, iż J. D. odebrał przesyłkę w dniu 22 grudnia 2021 r., a "jak się okazało po wizycie pełnomocnika w PINB w Pile na awizo widniała data 21.12.2021 i podpis (...) M. A., która jest moją siostrą". Skarżący przyznali, że osoba ta przekazała korespondencję pełnomocnikowi dzień później, tj. 22 grudnia 2021 r. Inspektor wojewódzki w postanowieniu z dnia 9 marca 2022 r. odmówił zainteresowanym przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać argumentu skarżących, że postanowienie doręczono osobie nieuprawnionej i w tej sytuacji, stosownie do art. 141 § 2 K.p.a., termin na wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie upłynął z dniem 28 grudnia 2021 r., natomiast zażalenie zostało wniesione przez skarżących już po terminie za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 29 grudnia 2021 r. Odnosząc się z kolei do podstaw do przywrócenia uchybionego terminu, organ II instancji wskazał na treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz modyfikacje wynikające z przywołanego przepisu art. 15zzzzzn(2) ust. 3 ustawy COVID-19. Zdaniem organu, z akt rozpoznawanej sprawy, w tym przede wszystkim zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia PINB w Pile, wynika, że zostało ono doręczone w dniu 21 grudnia 2021 r. dorosłemu domownikowi pełnomocnika skarżących, a mianowicie "M. A., która jest siostrą skarżących". Inspektor wojewódzki podniósł, że okoliczność ta nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowana przez skarżących, dlatego też uznał, że przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w trybie zastępczego doręczenia uregulowanego w art. 43 K.p.a. Przy tym, odwołując się do stanowiska orzecznictwa, organ stwierdził, że przy ocenie zachowania terminu do wniesienia zażalenia uznaje się za miarodajną datę przyjęcia pisma przez dorosłego domownika, nie biorąc pod uwagę tego, czy domownik wywiązał się z obowiązku dostarczenia adresatowi pisma w odpowiednim czasie; ewentualny fakt, że dorosły domownik, tj. osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddał tego pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia, a tym samym na bieg terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. Inspektor wojewódzki stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, wskazując na fakt wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu i odmowę jego przywrócenia, stanowiącą przedmiot rozstrzygnięcia postanowienia z dnia 9 marca 2022 r. W skardze K. D. i K. D. domagali się przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. Inspektor wojewódzki w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co od braku podstaw do przywrócenia uchybionego terminu i wniósł o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawili przekonującej argumentacji podważającej wiarygodność dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe postanowienie pod adresem pełnomocnika J. D. Argumentacja przedstawiona we wniosku o przewrócenie terminu, jak i w skardze, nie mogła podważyć mocy dowodowej dokumentu, jakim jest zwrotne poświadczenie odbioru wraz z urzędowymi adnotacjami. Jakkolwiek strona może kwestionować prawidłowość daty dokonanego doręczenia, to samo tylko zgłoszenie takich zastrzeżeń w treści skargi, jak i powołanie się na dokument prywatny nie jest wystarczające do przyjęcia innego miejsca doręczenia i doręczenia osobie nieuprawnionej, a w konsekwencji zakwestionowania doręczenia w dacie widniejącej na dokumencie urzędowym, jakim jest należycie wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru. W ocenie Sądu meriti skarżący nie przełamali domniemania wynikającego z tego dokumentu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przysyłki nr [...], skierowaną do J. D. – i na wskazany przez skarżących adres pełnomocnika – przesyłkę w dniu 21 grudnia 2021 r. odebrała M. A., określona jako dorosły domownik na zwrotnym potwierdzaniu odbioru tej przesyłki. Sąd zauważa, że pod tym adresem (pomimo oczywistej omyłki pisarskiej w określeniu nazwy ulicy – "[...]" zamiast "[...]") doręczana była również przez tego samego pracownika Poczty Polskiej – listonosza, inna korespondencja kierowana do pełnomocnika J. D., jak np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 16 grudnia 2021 r. odebrane w dniu 20 grudnia 2021 r., czy zawiadomienie PINB w Pile z dnia 21 marca 2022 r. odebrane w dniu 24 marca 2022 r. Powołanie się na domniemany fakt, że doręczenia dokonano do rąk osoby nieupoważnionej, a nadto pod innym adresem niż adres pełnomocnika, nie wytrzymało konfrontacji z dokumentacją zawartą w aktach sprawy administracyjnej. Dołączone do skargi oświadczenie M. A. z dnia 29 marca 2022 r., które ma wykazać, że nie jest ona domownikiem J. D. i odebrała ona pod innym adresem skierowaną do niego przesyłkę przez pomyłkę, nie zostało przedstawione organowi odwoławczemu przy rozstrzyganiu kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Znamienne jest bowiem, że skarżący we wniosku z dnia 19 lutego 2022 r. o przywrócenie terminu lakonicznie stwierdzili, że miało miejsce doręczenie postanowienia przez pracownika Poczty Polskiej osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji, a zarazem wskazywali na to, że byli przekonani, że J. D. (ich pełnomocnik) odebrał przesyłkę w dniu 22 grudnia 2021 r., podczas gdy M. A. (siostra K. D.) przekazała pełnomocnikowi korespondencję dzień wcześniej - 21 grudnia 2021 r. Dopiero w skardze stwierdzili, że M. A. nie jest domownikiem zamieszkałym pod adresem pełnomocnika oraz nie jest zameldowana pod tym adresem ani nie jest upoważniona przez J. D. do odbioru korespondencji. Zdaniem Sądu meriti na dzień rozstrzygania przez organ II instancji nie występowały żadne wiarygodne poszlaki, które wskazywałyby na to, że doręczenie zastępcze nie nastąpiło pod adresem pełnomocnika - ul. [...], lecz pod innym adresem - ul. [...] ani też, że nie nastąpiło do rąk osoby uprawnionej. Poza tym, skoro strona wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to tym samym wykazywała świadomość jego uchybienia, a zatem zgodziła się ze skutecznością doręczenia aktu administracyjnego. Wobec tego organ II instancji zasadnie przyjął, że doręczenie przesyłki było skuteczne i nastąpiło z dniem 21 grudnia 2021 r. W konsekwencji 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upłynął – stosownie do treści art. 141 § 2 K.p.a. – w dniu 28 grudnia 2021 r. (wtorek), natomiast zażalenie zostało sporządzone i doręczone do siedziby organu I instancji w dniu 29 grudnia 2021 r. (środa). W sposób oczywisty doszło zatem do uchybienia terminu do wykonania tejże czynności procesowej. Skoro zaś skarżący w terminie, o którym mowa w art. art. 15zzzzzn(2) ust. 3 ustawy COVID-19, złożyli wniosek o przywrócenie terminu – należało rozważyć zasadność jego przywrócenia. Dokonując tego ostatniego, organ odwoławczy w ocenie Sądu Wojewódzkiego zachował wymogi prawne i rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu nie uzasadniały braku winy strony w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia. W sprawie nie zostały spełnione wymogi z art. 58 § 1 K.p.a., a rozstrzygnięcie organu II instancji o odmowie jego przywrócenia było zasadne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przy aktualnych możliwościach technicznych i proceduralnych, strona mogła – i powinna – osobiście lub pisemnie, czy chociażby telefonicznie, lub za pomocą innych środków komunikacji na odległość (telekomunikacji) skontaktować się z urzędem obsługującym organ wydający decyzję, celem uzyskania pewnej wiedzy co do terminu doręczenia przedmiotowej decyzji. Kontakt taki w istocie miał miejsce, ale nie dotyczył ustalenia tejże okoliczności, o czym będzie jeszcze mowa w podsumowaniu rozważań Sądu. Niezależnie od tego, dysponując numerem przesyłki pocztowej, możliwa była weryfikacja daty doręczenia przesyłki na podstawie danych z urzędu pocztowego (możliwe byłoby uzyskanie informacji we właściwej placówce pocztowej lub na stronie internetowej Poczty Polskiej – tzw. e-monitoring przesyłek). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. D. i K. D. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania (art. 58 § 1 w zw. z art. 7 i art. 9 K.p.a,) poprzez błędną interpretację i ich niewłaściwe zastosowanie oraz nie uznanie braku winy skarżących w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania oraz błędne ustalenie, że nie zostały spełnione (uprawdopodobnione) przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania; 2) naruszenie art. 42 K.p.a. poprzez niedoręczenie korespondencji pod właściwy adres i doręczenie jej osobie nieuprawnionej i błędne przyjęcie, że miejsce pozostawienia korespondencji przez listonosza przy ul. [...] było skierowane pod prawidłowy adres, gdzie w rzeczywistości nie był to adres do doręczeń wskazany zarówno przez pełnomocnika jak i jego mocodawców; 3) naruszenie art. 43 K.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie i błędne przyjęcie, że doręczenie przesyłki spełniało wymogi doręczenia zastępczego, podczas gdy osoba odbierająca pismo niebyła ani osobą zamieszkującą ani zameldowaną pod wskazanym adresem - nie spełniała warunków do zastosowania doręczenia zastępczego; 4) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa pocztowego poprzez niewłaściwą interpretację przepisów i ich błędne zastosowanie polegające na tym, stwierdzając, że aby skarżący mógł wnioskować o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie koniecznym było wykazanie przez skarżącego, że doszło przez niego do skutecznego zareklamowania nienależytego wykonania usługi pocztowej, przy czym to na organie administracji państwowej ciąży dochowanie najwyższej staranności na właściwym doręczeniu decyzji - pod właściwy adres (adres pełnomocnika ul. [...], a doręczenie miało miejsce 600 metrów dalej: ul. [...], miejsce zamieszkania mocodawców ul. [...]); 5) naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak zgromadzenia i wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań stron na rozprawie i przeprowadzenie postępowania w postępowaniu uproszczonym, co doprowadziło do sytuacji, że Sąd oparł się jedynie na zgromadzonych dokumentach w niniejszej sprawie uniemożliwiając dodatkowego wysłuchania stron których zeznania mają kluczowe znaczenie dla oceny spełnienia przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. poprzez pozbawienie strony możności obrony swych praw polegającym na błędnym doręczeniu i bezzasadnym stwierdzeniu, że konieczny jest kontrdowód obalający zwrotne potwierdzenie odbioru, (które ma potwierdzać) doręczenie "nieprawidłowe"; W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi na rozprawie z udziałem skarżącego i jego pełnomocnika oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania przed sądem pierwszej Instancji wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Postanowieniem z dnia 28 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną K. D. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Zasadnicze zagadnienie występujące w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w postępowaniu administracyjnym doręczenie pisma do rąk dorosłego domownika pełnomocnika strony postępowania jest skuteczne wobec tego pełnomocnika. W przepisie art. 40 K.p.a. uregulowano zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym stronom tego postępowania. Jedna z tych zasad stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 zdanie pierwsze). Z kolei w takich przepisach, jak art. 42, art. 43 i art. 44 K.p.a. uregulowano sposób doręczania pisma. W art. 42 K.p.a. uregulowano miejsce doręczenia, w art. 43 K.p.a. uregulowano sposób doręczenia w razie nieobecności adresata, zaś w art. 44 K.p.a. uregulowano sposób doręczenia, gdy nie można doręczyć pisma w sposób określony w dwóch poprzednich przepisach. Z powołanych przepisów wynika, że sposób doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowany w przepisach art. 42, art. 43 i art. 44 K.p.a. dotyczy wszystkich potencjalnych adresatów wskazanych w art. 40 K.p.a. Zatem, zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pełnomocnikowi strony postępowania, jako osobie fizycznej (z art. 33 § 1 K.p.a. wynika, że pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych), można pisma doręczać m.in. w jej mieszkaniu. Z kolei, skoro pełnomocnikowi strony postępowania można doręczać pisma w jego mieszkaniu, to nie jest w takim przypadku wykluczone zastosowanie art. 43 K.p.a., czyli w razie nieobecności pełnomocnika, doręczenie pisma dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Z powyższego wynika, że do doręczania na podstawie art. 40 § 2 K.p.a. pism w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony postępowania ma zastosowanie także art. 43 K.p.a. Dopuszczalność zastosowania art. 43 K.p.a. do doręczenia pisma w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony postępowania przyjęto m.in. w wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 717/16, LEX nr 2463093; w postanowieniu NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 494/12, LEX nr 1323637; w postanowieniu NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OZ 91/20, LEX nr 3065443. Uwzględniając przyjętą wykładnię przepisów prawa zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia organu administracji, iż postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone dorosłemu domownikowi pełnomocnika skarżącej kasacyjnie. Ustalenie to nie budzi też wątpliwości w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy. Przede wszystkim w pełnomocnictwie udzielonym przez skarżących K. D. i K. D. na rzecz J. D. wskazano adres do korespondencji pełnomocnika: ul. [...]. Ponadto pod tym adresem doręczana była także inna korespondencja kierowana do pełnomocnika skarżących, jak np. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 16 grudnia 2021 r. odebrane w dniu 20 grudnia 2021 r., czy zawiadomienie PINB w Pile z dnia 21 marca 2022 r. odebrane w dniu 24 marca 2022 r.. Zatem, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z prawem zastosowano art. 43 K.p.a. do doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym zasadnie też Sąd ten uznał za zgodne z prawem przyjęcie w postępowaniu administracyjnym, iż postanowienie z dnia 17 grudnia 2021 r. zostało pełnomocnikowi skarżących skutecznie doręczone w dniu 21 grudnia 2021 r. Okoliczność, czy i kiedy doszło do przekazania pisma adresatowi przez dorosłego domownika, który to pismo odebrał, nie ma znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia i rozpoczęcia biegu terminów procesowych wynikających z dokonania doręczenia. Istotą doręczenia zastępczego jest bowiem już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika oraz pokwitowanie jej odbioru. W rozpoznawanej sprawie warunki do skutecznego doręczenia zastępczego zostały spełnione. W konsekwencji nie do zaakceptowania jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że przesyłka została doręczona niewłaściwie. Samo oświadczenie skarżących, że M. A. (siostra K. D.) nie była uprawniona do odbioru przesyłek kierowanych do J. D. jako pełnomocnika K. D. i K. D., a przez to przekazała mu przesyłkę w terminie późniejszym, jest niewystarczające do uznania, aby nie doszło do skutecznego doręczenia. Ustawodawca nie wiąże z kwestią upoważnienia żadnych konsekwencji w zakresie skuteczności doręczania zastępczego, a wszystkie ustawowo określone wymagania wobec osoby, której przesyłkę można przekazać zostały w niniejszej sprawie spełnione. J. D. jako pełnomocnik i osoba poinformowana o toczącym się postępowaniu administracyjnym i mogąca spodziewać się korespondencji od organu, powinien był, zachowując odpowiednią staranność, zadbać o sprawy swoich mocodawców i jeżeli nie chciał, aby korespondencja skierowana do niego przekazywana była domownikom, powinien był podjąć działania mające temu zapobiec. W aktach administracyjnych brak jest informacji, aby skarżący lub ich pełnomocnik domagali się adresowania przesyłek ze wskazaniem na kopercie, że doręczenia mają być dokonywane wyłącznie do rąk własnych pełnomocnika. Jak wynika z akt sprawy, przesyłki kierowane w postępowaniu administracyjnym do J. D. były adresowane bez wskazania, że jest on pełnomocnikiem skarżących. Ani skarżący, ani ich pełnomocnik w postępowaniu przed organem nie kwestionowali takiego sposobu adresowania korespondencji. Dalej należy wskazać, że skarżący nie wykazał, aby M. A., tj. dorosły domownik przebywający pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżących, nie była uprawniona do odbioru przesyłek zaadresowanych do J. D. W rezultacie przesyłka skierowana do wyżej wymienionego będącego pełnomocnikiem skarżących i odebrana przez dorosłego domownika doręczona została poprawnie i nawet jeżeli nie została przekazana adresatowi przez tego domownika, czy też została przekazana później, to nie podważa to skuteczności doręczenia w trybie art. 43 K.p.a. W konsekwencji podstawy kasacyjne zawarte w punktach 1-6 petitum skargi kasacyjnej okazały się niezasadne. Wobec powyższego, z uwagi na niezasadność podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.