II OSK 2553/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 452/21 w sprawie ze skargi H. Ś. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 22 marca 2021 r. nr WOA.7721.54.2021.MO w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 22 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 452/21, po rozpoznaniu skargi H. Ś. (dalej skarżący) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 marca 2021 r., nr WOA.7721.54.2021.MO w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki, uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 4 lutego 2021 r., nr PINB.5170.68.2019 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koninie, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej ustawa z 1974 r.) nakazał skarżącemu wykonanie rozbiórki tymczasowego obiektu letniskowego o powierzchni zabudowy 37,58 mkw. oraz suchego ustępu o wymiarach 0,8m x 1,03m zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...], gmina [...]. Organ I instancji wskazał, że właścicielami działki [...] są P. G., H. H., W.H. oraz M. J. spadkobiercy K. H. Na działce zrealizowanych jest pięć obiektów letniskowych. Obiekt objęty decyzją wykonany przez skarżącego aktualnie ma wymiary 7,37m x 5,10m, powierzchnię zabudowy równą 37,58 mkw. oraz wysokość w kalenicy 2,37m. Osadzony jest na betonowych bloczkach i ogrodzony drewnianym płotkiem o wysokości 0,80 m. Organ uznał, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem i należy go kwalifikować jako tymczasowy obiekt letniskowy. Na podstawie oświadczenia skarżącego organ przyjął, że obiekt został wykonany bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Następnie organ postanowieniem z dnia 13 czerwca 2011 r. na podstawie art. 75 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej k.p.a.) zobowiązał skarżącego do przedłożenia, w terminie 4 miesięcy od daty otrzymania postanowienia, decyzji o warunkach zabudowy potwierdzającej, że samowolnie wybudowany tymczasowy obiekt letniskowy został zrealizowany zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami innych ustaw i na terenie, na którym dopuszczalna jest tego rodzaju zabudowa. Wobec braku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, organ wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy Sompolno o przekazanie informacji na jakim etapie jest sprawa wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oraz przekazanie informacji dotyczącej planów miejscowych obowiązujących od daty realizacji obiektu, tj. w latach od 1980-2020, dla nieruchomości na której posadowiony został obiekt. Z informacji przekazanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Sompolno wynika, że postępowanie zostało umorzone z uwagi na cofnięcie wniosku, a decyzja w sprawie warunków zabudowy nie została wydana. Dla działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...], gmina [...], obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania gminy Sompolno zatwierdzony uchwałą nr III/11/94 Rady Miejskiej w Sompolnie z dnia 1 stycznia 1994 r., ale jest on już nieaktualny. Zgodnie z planem działka [...] była w części przeznaczona pod tereny zabudowy zagrodowej, tereny upraw polowych i ogrodniczych oraz tereny łąk i pastwisk. W ocenie organu działka, na której zlokalizowany jest obiekt, według żadnego planu miejscowego, który obowiązywał od czasu jego wybudowania nie była przeznaczona pod zabudowę letniskową, a skarżący nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałaby zgodność postawionego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu niezgodność lokalizacji obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przejawia się brakiem możliwości pozostawienia wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia obiektu letniskowego w zabudowie zagrodowej gospodarstwa rolnego, bowiem obiekty letniskowe mogą być sytuowane jedynie na terenach przeznaczonych pod budownictwo letniskowe. Organ wyjaśnił, że pomimo upływu zakreślonego w postanowieniu terminu, do dnia wydania decyzji, właściciele nie przedłożyli żądanych dokumentów, a skarżący nie przedstawił decyzji o warunkach zabudowy, a zatem nie ma możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu. Na skutek odwołania skarżącego, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 22 marca 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w całości podzielając jego ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący, kwestionując zasadność jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku wskazał, że przedmiotowy obiekt istnieje dłużej niż 180 dni, a zatem jego budowa wymagała pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z 1974 r., bowiem przepisy ustawy nie przewidywały instytucji zgłoszenia zamiaru budowy. W ocenie Sądu I instancji przepisy regulujące sposób likwidacji samowoli budowlanej mają charakter restytucyjny, a nie represyjny. Celem tych przepisów jest wyeliminowanie stanu naruszenia prawa i doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami, a nie ukaranie sprawcy samowoli. Legalizacja skutków samowoli budowlanej ma więc na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego. Zatem, zdaniem Sądu, wprowadza w błąd ta argumentacja organów administracji publicznej, która odwołuje się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego uchwałą nr III/11/94 Rady Miejskiej w Sompolnie z dnia 1 stycznia 1994 r. celem uzasadnienia spełnienia przesłanek dla orzeczenia nakazu rozbiórki na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r. Sąd stwierdził, że skoro ww. akt prawa miejscowego nie obowiązywał ani w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, ani w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy, to treść uchwały nr III/11/94 Rady Miejskiej w Sompolnie z dnia 1 stycznia 1994 r. nie dowodzi braku spełnienia przesłanki legalizacji tego obiektu budowlanego i to bez względu na charakter obiektu (letniskowy, czy też gospodarczy), bo nieobowiązujący plan miejscowy nie może rozstrzygać o tym, że przedmiotowy obiekt, na dzień wydania decyzji o rozbiórce znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, ani nie może rozstrzygać o tym, że sporny obiekt budowlany znajduje się na terenie, który przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W tym kontekście Sąd uznał, że materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska o posadowieniu spornego obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, czy też znajduje się na terenie, który przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Sąd podkreślił, że włączone do akt mapki, szkice, zdjęcia i protokół PINB z dnia 9 stycznia 2020 r. wskazują, że przedmiotowy obiekt posadowiony jest na terenie, który dopuszczał zabudowę zagrodową, a w obrębie działek [...] i [...] posadowionych jest pięć obiektów letniskowych, w tym też takich, które pozostają w styczności ze sporną samowolą budowlaną, bo w odległości 1,10m oraz 1,23m (obiekty letniskowe nr [...] i nr [...]). Także postanowienie PINB, którym organ zobowiązał skarżącego do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy oraz brak wydawania nakazu rozbiórki przez 10 lat od daty upływu terminu wyznaczonego inwestorowi na przedłożenie tej decyzji także, zdaniem Sądu, nie daje się pogodzić z argumentacją o tym, że sporny obiekt znajduje się na terenie, który nie jest przeznaczony pod zabudowę albo na terenie, który przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W konkluzji Sąd I instancji uznał, że akta administracyjne nie pozwalają na sformułowanie oceny o spełnieniu przesłanek do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r. Materiał dowodowy zebrany przez organ nie pozwala sformułować oceny o tym, że sporny obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, a także treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, doprowadziła Sąd do przekonania, że rzeczywistym powodem wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego był brak przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, czyli okoliczność, która została opisana w art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Na zakończenie Sąd dodał, że materiał zgromadzony w akta sprawy, pisma Burmistrza Miasta i Gminy Sompolno, w wysokim stopniu uprawdopodabniają, że merytoryczna decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. samowoli budowlanej nie została wydana. Skarżący oświadczył jednak, że nie składał wniosku o umorzenie postępowania administracyjne w tej sprawie. Zatem, w ocenie Sądu, dowodem rozstrzygającym w tym zakresie będzie pozyskanie do akt rozstrzygnięcia organu administracji publicznej kończącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla spornej samowoli budowlanej. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości. Jednocześnie zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, wskazując, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 174 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 li. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd oceny materiału dowodowego zebranego przez nadzór budowlany niezgodnie z ustaleniami wynikającymi z tego materiału dowodowego, wyrażone w następujący sposób: 1. Co do przepisów planistycznych: "Sąd wskazuje, że materiał dowodowy włączony do akt administracyjnych nie potwierdza stanowiska o posadowieniu spornego obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony, czy też znajduje się na terenie, który przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. (...) Z kolei włączone do akt mapki, szkice, zdjęcia i protokół PINB z dnia 9 stycznia 2020 r. wskazują, że sporny obiekt posadowiony na terenie, który dopuszczał zabudowę zagrodową, a w obrębie działek [...] i [...] posadowionych jest pięć obiektów letniskowych, w tym też takich, które pozostają w styczności ze sporną samowolą budowaną, bo w odległości 1,10m oraz 1,23m (obiekty letniskowe nr [...] i nr [...])." (str. 10 uzasadnienia wyroku); 2. Co do braku decyzji o warunkach zabudowy: "Materiał zgromadzony w aktach sprawy, pisma Burmistrza Miasta i Gminy Sompolno, w wysokim stopniu uprawdopodobniają, że merytoryczna decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej samowoli budowlanej nie została wydana. Jednak skarżący stanowczo zaprzecza, aby kiedykolwiek składał wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. Zatem dowodem rozstrzygającym w tym zakresie będzie pozyskanie do akt kontrolowanej sprawy administracyjnej rozstrzygnięcia organu administracji publicznej kończącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla spornej samowoli budowlanej." (str. 11 uzasadnienia wyroku), "Skoro dowody zgromadzone w aktach administracyjnych nie pozwalają jednoznacznie przesadzić o stanie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej postępowaniem legalizacyjnym, w tym treści rozstrzygnięcia ostatecznie kończącego to postępowanie, to brak jest podstaw do formułowania oceny uzasadniającej wyrokowanie o oddaleniu wniesionej skargi. Przedłużanie się postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla podmiotu ubiegającego się o legalizację samowoli budowlanej." (str. 12 uzasadnienia wyroku). W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 marca 2021 r. (nr WOA.7721.54.2021.MO), przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Pełnomocnik oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego można było dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny za pozbawione uzasadnionych podstaw uznał zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zakreślonego w zarzutach kasacyjnych problemu wskazać należy, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane: "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Ponieważ przesłanka wymieniona w pkt 1 przepisu art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, czy wspomniane w niej przepisy o planowaniu przestrzennym to unormowania obowiązujące w dacie powstania obiektu budowlanego, czy w chwili orzekania przez organ nadzoru budowlanego, zaistniały warunki do podjęcia stosownej uchwały. W myśl uchwały składu 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 (dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (...) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy". W uzasadnieniu podjętej uchwały wskazano m.in., że: "O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, o tyle jednak w razie bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli, podczas gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez lata korzystniejszy dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę". W tego rodzaju sytuacjach "nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - zwłaszcza z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) - byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym". W świetle powyższej uchwały rozstrzygające znaczenie dla możliwości rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. będzie miało ustalenie, czy lokalizacja tego obiektu jest do pogodzenia z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, względnie czy w dacie budowy obiektu obowiązujący wówczas plan przewidywał tego rodzaju zabudowę. Należy też uwzględnić stan prawny w okresie pomiędzy wybudowaniem obiektu a momentem orzekania przez organy nadzoru budowlanego. W procesie ustalania zaistnienia przesłanki zawartej w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974 r. nie będzie miała natomiast odpowiedniego znaczenia, względnie tylko drugorzędne znaczenie, kwalifikacja działki wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, co do rodzaju użytku gruntu. W toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego nie udało się potwierdzić, aby w czasie samowolnej realizacji spornego letniskowego obiektu tymczasowego (rekreacyjnego) na działce o nr ew. [...] obręb [...], gmina [...], czyli w latach 1982-1986, teren ten był objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Z informacji Burmistrza Miasta Sompolno z dnia 23 lipca 2020 r. wynika, że nie posiada on dokumentów planistycznych z okresu pomiędzy rokiem 1980 a rokiem 1994. Należy w związku z tym zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powstałym na tle art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wyrażono pogląd, zgodnie z którym brak obowiązującego w czasie budowy danego obiektu planu zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość nakazania jego przymusowej rozbiórki na podstawie ww. przepisu, chociażby obiekt ten został wzniesiony bez pozwolenia na jego budowę (zob.m.in. wyroki NSA z dnia 25 września 1981 r., sygn. akt I SA 1933/81, publ. w ONSA 1981/2/94; z dnia 5 czerwca 1985 r., sygn. akt SA/Gd 860/84; z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 278/06; z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1067/08; z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1094/06 - CBOSA). Wprawdzie w orzecznictwie wypowiedziano również odmienny pogląd, według którego możliwe będzie wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego nawet w sytuacji, gdy został on wybudowany bez pozwolenia na terenie, dla którego nie było planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności zaś, gdy w momencie orzekania o rozbiórce plan taki przeznaczył ten teren na inne cele (zob. wyroki NSA z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 868/05; z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 683/05 - CBOSA oraz uchwała SN z dnia 29 maja 1991 r., sygn. III AZP 3/91, LEX). Tymczasem jednak aktualnie brak jest obowiązującego dla obszaru, na którym znajduje się sporny obiekt letniskowy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewidywałby inne przeznaczenie tego terenu niż zabudowa letniskowa. W opisanych wyżej okolicznościach sprawy, skoro zarówno w czasie powstania przedmiotowego obiektu, jak i w chwili orzekania o jego rozbiórce nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który określałby jednoznacznie przeznaczenie tego obszaru, rozstrzygające znaczenie wypada przyznać planowi, który funkcjonował w międzyczasie. W toku postępowania administracyjnego wykazano bowiem, że Rada Gminy w Sompolnie w dniu 26 sierpnia 1994 r. podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, treści której próżno szukać w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Jednocześnie jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, nie poddał analizie postanowień tego planu, ograniczając się do powtórzenia treści pisma Burmistrza Miasta Sompolno wskazującego przeznaczenie terenu, na którym znajduje się kwestionowana zabudowa, bez jakiejkolwiek weryfikacji tych twierdzeń. Należy zauważyć, że organ nadzoru budowlanego nie jest związany stanowiskiem wyrażonym przez Burmistrza Miasta Sompolno i powinien sam dokonać ustaleń w tym zakresie. Przy czym przy ustalaniu i wyborze stanu prawnego dotyczącego przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w określonym przedziale czasu organ powinien kierować się zasadami i wartościami konstytucyjnymi wskazanymi w powołanej wyżej uchwale NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. Nakaz rozbiórki jest bardzo daleko idącym środkiem rodzącym poważne skutki materialne i z tego względu nie można stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy. W postępowaniu w przedmiocie orzeczenia nakazu rozbiórki organy nadzoru budowlanego zobowiązane są zatem do szczególnie starannego i dokładnego wyjaśnienia wszystkich aspektów faktycznych i prawnych danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 977/17). W konsekwencji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wadliwe dokonanej oceny przez Sąd I instancji przeprowadzonego przez WINB postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.) należało uznać za nieusprawiedliwiony. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.