II OSK 2547/21

Dnia 27 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 250/21 w sprawie ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Gminy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 250/21, wydanym na posiedzeniu niejawnym na skutek skargi gminy Chlewiska uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z 5 stycznia 2021 r., nr WNP-I.4131.241.2020.RM, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy Chlewiska z 30 listopada 2020 r., nr XXIX/56/20, w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chlewiska uchwalonego uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 28 grudnia 1999 r., nr IX/67/99, i zmienionego uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11. 2. W skardze kasacyjnej wniesionej przez Wojewodę Mazowieckiego, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczono podstawy kasacyjne, z których wynika, że zarzuca się naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. 3. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zarzucono naruszenie następujących przepisów. 4. Art. 9 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), art. 148 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, § 4 ust. 2, § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. nr 118, poz. 1233) (punkt II.1 litery a, b i c petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na tym, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, mimo że uchwałą, której dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, zmieniono studium, które obejmowało tereny sąsiednich gmin i nie obejmowało całego obszaru gminy Chlewiska. 5. Art. 91 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559), art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, ust. 2 pkt 1, 3, 10 i 16, ust. 5 i 7, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4, § 6 pkt 1 i 2, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz art. 148 p.p.s.a. (punkt II.1 litera d petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi na skutek przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera tylko przykładowe zarzuty. W ocenie skarżącego kasacyjnie zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wszechstronną analizę zarzutów, na uzasadnienie których powołano konkretne przykłady przedstawione w formie graficznej i tekstowej. 6. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, § 4 ust. 2, § 6 pkt 1 i 2 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera e petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że uchwałą objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym zmieniono część tekstową studium w ten sposób, iż wykreślono szereg ustaleń pierwotnego studium, wskazując, że wykreślenia nastąpiły w związku z podjęciem uchwały Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, w sprawie zmiany studium, gdy wskazana zmiana studium nie zawierała żadnych wykreśleń. Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało także polegać na tym, że faktycznych wykreśleń i zmian tekstu studium dokonano uchwałą objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, przy czym z wykroczeniem poza zakres uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium. 7. Art. 9 ust. 3a, art. 10 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 10 i 16, art. 12 ust. 1, art. 27, art. 28 ust. 1 i art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (punkt II.1 litera f petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że podejmując uchwałę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, nie dostosowano studium do obowiązującego stanu prawnego w zakresie zmian wynikających z ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 379) i dotyczących obszarów funkcjonalnych. Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało dotyczyć także ustaleń studium odnoszących się do rolniczej przestrzeni produkcyjnej. 8. Art. 9 ust. 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7 lit. a i b, ust. 2 pkt 1, ust. 5 i 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (punkt II.1 litera g petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że uchwałą, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, uchwalono zmianę studium, której część tekstowa nie jest spójna wewnętrznie i nie odpowiada wymogom obecnie obowiązujących przepisów w zakresie uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego, a także zawiera nieaktualne informacje. 9. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 ust. 1 pkt 3, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera h petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałą uchwalono zmianę studium w ten sposób, że w części graficznej zmiany studium nie zaznaczono (nie wyróżniono) uchwalonych zmian w stosunku do ujednoliconego uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, w sprawie zmiany studium, rysunku studium oraz w ten sposób, że nie jest możliwe określenie, które ustalenia wynikają z pierwotnego studium, które ze zmiany dokonanej uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., a które z uchwały objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym. Nadto ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na zmianie studium w zakresie kierunków zagospodarowania przestrzennego, wykraczającej poza zakres określony w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium. 10. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera i petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że uchwałą, której dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, uchwalono zmianę studium w taki sposób, że rysunek przedstawiający kierunki zagospodarowania przestrzennego jest nieczytelny z uwagi na zastosowanie zbliżonych odcieni barw i niezastosowania symboli literowych i numerów obszarów. Podniesiono, że na skutek wskazanego naruszenia przepisów prawa nie jest możliwe określenie ustaleń niezbędnych w celu późniejszego porównania ustaleń studium z ustaleniami planów miejscowych. 11. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 pkt 1 i 2, § 7 pkt 1 lit. a i d oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera j petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałą, wykraczając poza zakres uchwały o przystąpieniu do zmiany studium, zmieniono rysunek studium zmieniając przeznaczenie określonych terenów i nadto nie wyróżniając tych zmian. 12. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 pkt 3, § 7 pkt 1 lit. c i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera k petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałą zmieniono rysunek studium w zakresie zasięgu rezerwatu przyrody bez wyraźnego wyróżnienia zmiany. 13. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 10, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 pkt 1, 2 i 6, § 7 pkt 1 lit. a i d i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (punkt II.1 litera l petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałą wprowadzono na rysunku studium obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej preferowanej do intensywnego rozwoju rolnictwa, pomimo że nie zostały one zaznaczone na rysunku studium ustalonym uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, w sprawie zmiany studium, a także mimo że zmiany tej nie wyróżniono na ujednoliconym rysunku studium. 14. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 ust. 1 pkt 3, § 7 pkt 1 lit. d i e, pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także art. 148 p.p.s.a. (punkt II.1 litera m petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwałą uchwalono zmianę rysunku kierunków zagospodarowania przestrzennego bez jego ujednolicenia i w sposób, który uniemożliwia jednoznaczne powiązanie części tekstowej studium z rysunkiem studium. 15. Art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 2, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz art. 148 p.p.s.a. (punkt II.1 litera n petitum skargi). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na uwzględnieniu skargi, mimo że projekt zmiany studium uchwalony uchwałą objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym nie został wyłożony do publicznego wglądu w ujednoliconej postaci z wyróżnieniem zmian. 16. Art. 28 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (punkt II.1. litera o petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanego przepisu miało polegać na powołaniu przez Sąd pierwszej instancji przepisu, który w sprawie w ogóle nie miał zastosowania oraz na wadliwym powołaniu polegającym na wskazaniu, że przepis, posiada ustęp pierwszy, gdy w rzeczywistości nie dzieli się na ustępy. 17. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie następujących przepisów. 18. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), art. 1 ust. 4 pkt 4, art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, ust. 2 pkt 1, 3, 10 i 16, ust. 5 i ust. 7, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4, § 6 pkt 1, 2, 3 i 6, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (punkt II.2 litera a petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na wydaniu zaskarżonego wyroku jedynie na podstawie stanowiska skarżącej przekopiowanego do uzasadnienia bez weryfikacji i z błędami, na podstawie bliżej nieokreślonych faktów i twierdzeń niemających poparcia w aktach sprawy, przy jednoczesnym braku odniesienia się do konkretnych zarzutów organu nadzoru zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, popartych stosownymi przepisami prawa i materiałem graficznym ze wskazaniem stanowisk doktryny i judykatury przyjętych w analogicznych sprawach. 19. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 106 § 3 i 5, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1805 ze zm.) (punkt II.2 litera b petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na tym, że zaskarżony wyrok wydano na podstawie dopuszczonej jako dowód uzupełniający "Ekspertyzie" z 3 lutego 2021 r., sporządzonej przez B.E.. 20. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 106 § 3 i 5, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 245 k.p.c. oraz art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym (punkt II.2 litera c petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do wskazanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym istotnych naruszeń art. 1 ust. 4 pkt 4, art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, ust. 2 pkt 1, 3, 10 i 16, ust. 5 i ust. 7, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4, § 6 pkt 1, 2, 3 i 6, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. 21. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 12 ust. 1. art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (punkt II.2 litera d petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na wydaniu zaskarżonego wyroku jedynie na podstawie stanowiska skarżącej bez powołania konkretnych zarzutów i przepisów prawa wskazanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym oraz bez nawet próby ich rozważenia. Naruszenie powołanych przepisów miało też polegać na sporządzeniu uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom przepisów prawa, gdyż nie wynika z niego jakie były przesłanki faktyczne i prawne uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. 22. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 12 ust. 1. art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (punkt II.2 litera e petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na sporządzeniu uzasadnienia, w którym nie odniesiono się do wszystkich podstaw prawnych zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. 23. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a. oraz art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (punkt II.2 litera f petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na tym, że zaskarżony wyrok został wydany na podstawie twierdzeń jednej tylko ze stron postępowania oraz że w oparciu o twierdzenia tylko jednej ze stron postępowania zostało sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku, przy czym nie zostały one zweryfikowane w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy oraz nie rozważono zarzutów zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, nie powołano i nie rozważono powołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. 24. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 1 ust. 4 pkt 4, art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, ust. 2 pkt 1, 3, 10 i 16, ust. 5 i ust. 7, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4, § 6 pkt 1, 2, 3 i 6, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym (punkt II.2 litera g petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na wydaniu zaskarżonego wyroku na podstawie subiektywnych i pozaprawnych kryteriach. 25. Art. 25 § 1, art. 32, art. 34, art. 35 § 2, art. 106 § 3 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.) (punkt II.2 litera h petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na dopuszczeniu dowodu z ekspertyzy sporządzonej przez osobę, która nie mogła brać czynnego udziału w postępowaniu, to jest przez osobę nie występującą w charakterze pełnomocnika procesowego, nie będącą pracownikiem organu administracji mającym zdolność procesową, a także nie będącą uczestnikiem postępowania. 26. Art. 32, art. 106 § 3 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (punkt II.2 litera i petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na naruszeniu zasady równości stron postępowania poprzez dopuszczenie do czynnego udziału w postępowaniu osoby, która nie ma zdolności sądowej. 27. Art. 3 § 1 i § 2 pkt 7, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 148 p.p.s.a., art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 1 ust. 4 pkt 4, art. 9 ust. 1, 3 i 3a, art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, ust. 2 pkt 1, 3, 10 i 16, ust. 5 i ust. 7, art. 11 pkt 7, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4, § 6 pkt 1, 2, 3 i 6, § 7 pkt 1 lit. a, c, d i e, pkt 3, 4 i 5 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym (punkt II.2 litera j petitum skargi kasacyjnej). Ze skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powołanych przepisów miało polegać na sporządzeniu sprzecznego i wzajemnie wykluczającego się uzasadnienia zaskarżonego wyroku. 28. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości wraz z postanowieniem z 23 czerwca 2021 r. w sprawie dopuszczenia dowodu z "Ekspertyzy" z 3 lutego 2021 r., sporządzonej przez B.E. i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzeczono się rozprawy. 29. Gmina Chlewiska w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim dotyczy ona postanowienia z 23 czerwca 2021 r. w sprawie dopuszczenia dowodu z "Ekspertyzy" z 3 lutego 2021 r., sporządzonej przez B.E. oraz o oddalenie jej w pozostałym zakresie. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 30. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. 31. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. 32. W ocenie NSA rozpoznającego skargę w pierwszej kolejności należy odnieść się do podstaw kasacyjnych związanych z faktem, że skarżąca do skargi dołączyła "Ekspertyzę" z 3 lutego 2021 r. sporządzoną przez B.E., zaś Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 23 czerwca 2021 r. dopuścił dowód z tego dokumentu (podstawy kasacyjne wskazane w akapitach 19, 25 i 26 uzasadnienia). Zdaniem NSA rozpoznającego sprawę wskazany dokument w istocie stanowił część argumentacji skarżącej. Co prawda, skarżąca w skardze wniosła o dopuszczenie dowodu "z dokumentu w postaci Ekspertyzy z dnia 3 lutego 2021 r.", jednakże w uzasadnieniu skargi, powołując się na ten dokument, stwierdziła, że "(t)reść (...) Ekspertyzy jednocześnie wyraża merytoryczne stanowisko Skarżącej w niniejszej sprawie". W związku z tym zbędne było dopuszczanie przez Sąd pierwszej instancji dowodu z tego dokumentu. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji był uprawniony i zobowiązany uwzględnić ten dokument, jako stanowisko skarżącej. Powszechnie bowiem przyjmuje się, że powołanie się przez stronę postępowania na opinię sporządzoną poza postępowaniem dowodowym prowadzonym przez sąd lub organ administracji (tak zwaną prywatną opinię biegłego) jest niczym innym, jak przedstawieniem stanowiska tej strony (tak na przykład w wyrokach NSA z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 760/16 i z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1683/15 oraz SN z 2 lutego 2011 r., sygn. akt II CSK 323/10, z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I CSK 778/15 i z 26 września 2000 r., sygn. akt III CKN 413/00). W związku z tym wskazać także należy, że nie było niedopuszczalne obszerne cytowanie przez Sąd pierwszej instancji fragmentów wskazanego dokumentu. Nie jest bowiem niedopuszczalne powoływanie się przez sąd administracyjny na stanowisko jednej ze stron postępowania przed sądem administracyjnym. Nie jest to niedopuszczalne, gdyż taki zabieg po prostu oznacza, że sąd administracyjny podziela stanowisko tej strony postępowania. Taki sposób postępowania nie uniemożliwia kontroli instancyjnej. Wówczas bowiem sąd drugiej instancji jest zobowiązany ocenić zasadność stanowiska strony postępowania przed sądem administracyjnym, zaakceptowanego przez sąd pierwszej instancji. Inną natomiast kwestią jest techniczny aspekt przedstawionego sposobu postępowania, czyli sposób zredagowania uzasadnienia sądu administracyjnego. Jest oczywiste, że nie należy powielać błędów merytorycznych i redakcyjnych popełnionych przez stronę postępowania. Jednakże powtórzenie takich błędów nie stanowi samo w sobie podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Powtórzenie błędów merytorycznych może mieć jedynie znaczenie dla oceny zasadności stanowiska strony. Natomiast powtórzenie błędów redakcyjnych z reguły nie ma istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. 33. Nie ma żadnego znaczenia, że "Ekspertyzę" z 3 lutego 2021 r. sporządziła osoba, która nie jest uprawniona do działania w imieniu skarżącej. Istotne jest, że skarga, w której odwołano się do tego dokumentu, została podpisana przez osoby uprawnione do działania za skarżącą, czyli pełnomocników będących radcami prawnymi, którym pełnomocnictwa bezpośrednio i pośrednio (w ramach substytucji) udzielił wójt skarżącej gminy (art. 35 § 1 i art. 39 pkt 2 p.p.s.a., art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz. U. z 2020 r. poz. 75 ze zm. - oraz art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). 34. W podstawie kasacyjnej wskazanej w akapicie 26 uzasadnienia dosłownie zarzuca się naruszenie powołanych tam przepisów "poprzez dopuszczenie do czynnego udziału w postępowaniu nieuprawnionej osoby, która nie ma zdolności sądowej". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej, w szczególności z tej części uzasadnienia, która dotyczy kwestii zdolności sądowej oraz zdolności procesowej w kontekście powołania się przez skarżącą i Sąd pierwszej instancji na "Ekspertyzę" z 3 lutego 2021 r. (strony od 29 do 34 skargi kasacyjnej), nie wynika o kogo konkretnie chodzi. Z przyjętej w skardze kasacyjnej koncepcji dotyczącej kwestionowania oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na "Ekspertyzie" z 3 lutego 2021 r. może wynikać, że chodzi o jej autora, czyli B.E.. Jeżeli tak, to ta podstawa kasacyjna polega na nieporozumieniu. Według art. 25 § 1 p.p.s.a. każda bowiem osoba fizyczna ma zdolność sądową w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ponadto powołanie się przez stronę postępowania na dokument sporządzony przez określoną osobę fizyczną nie oznacza, że ta osoba została dopuszczona "do czynnego udziału w postępowaniu". 35. NSA podkreśla, że "Ekspertyza" z 3 lutego 2021 r. nie była dowodem z opinii biegłego w rozumieniu jakichkolwiek przepisów postępowania. Nie była też dowodem z dokumentu. Stanowiła wyraz stanowiska skarżącej. Sąd pierwszej instancji mógł i był zobowiązany ją uwzględnić bez wydawania postanowienia na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zatem, wydanie postanowienia z 23 czerwca 2021 r. o dopuszczeniu dowodu z tej "Ekspertyzy" stanowiło naruszenie powołanego przepisu, ale nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej związane z wydaniem wspomnianego postanowienia (strony od 20 do 29 skargi kasacyjnej) są bez istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Tak samo należy ocenić wywody sprowadzające się do zarzutu, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost odwołał się do treści tej "Ekspertyzy", czy też że orzekł na jej podstawie. Według Sądu drugiej instancji wydanie zaskarżonego wyroku na podstawie powołanej "Ekspertyzy" i nawet jej dosłowne zacytowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powinno być oceniane z uwzględnieniem tego, że dokument ten zawiera stanowisko skarżącej, a więc, że zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o stanowisko skarżącej oraz że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dosłownie niekiedy zacytowano stanowisko skarżącej. 36. Uwzględniając powyższe (akapity 32 – 35 uzasadnienia) NSA uznał, że podstawy kasacyjne wskazane w akapitach 19, 25 i 26 uzasadnienia nie są zasadne. 37. Odnosząc się do podstaw kasacyjnych przedstawionych w akapicie 4 uzasadnienia NSA zauważa, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie wyklucza ograniczonej terytorialnie i przedmiotowo zmiany studium (strona 44 skargi kasacyjnej). Dostrzegając, że uchwała, która była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, dotyczy studium uchwalonego pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), skarżący kasacyjnie przyznaje, że ustawodawca nie przewidział obowiązku dostosowania studiów uchwalonych na podstawie tej ustawy do obecnego stanu prawnego. Jednocześnie jednak stawia tezę, według której w przypadku zmiany studium niezbędne jest "dokonanie aktualizacji wszystkich nieaktualnych treści, wpływających na treść dokonywanej zmiany, przy uwzględnieniu obowiązku spełnienia obecnych wymogów ustawowych, tj. obowiązującego porządku prawnego". Powołuje się przy tym przede wszystkim na art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (strona 47 skargi kasacyjnej). Dalej skarżący kasacyjnie formułuje zarzut, że zmiana studium wprowadzona uchwałą, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, "sporządzona została z naruszeniem granic sąsiednich gmin, a także nie obejmuje całego terytorium gminy Chlewiska" (strona 48 skargi kasacyjnej). Taki zarzut jest niezasadny, gdyż nie ulega wątpliwości, że to pierwotne studium nie obejmowało całego obszaru w granicach administracyjnych skarżącej gminy oraz że to pierwotne studium obejmowało także części obszarów sąsiednich gmin, a nie uchwała, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Fakt, że pierwotne studium nie obejmowało całego obszaru w granicach administracyjnych skarżącej gminy oraz że obejmowało ono także części obszarów sąsiednich gmin wynika z zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz został przyznany przez skarżącą. Skarżąca fakt ten przyznała, gdyż został on stwierdzony w "Ekspertyzie" z 3 lutego 2021 r., na którą skarżąca powołała się w skardze. 38. Z innych fragmentów uzasadnienia skargi kasacyjnej może wynikać, iż wskazane w poprzednim akapicie stwierdzenie, że zmiana studium wprowadzona uchwałą, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, "sporządzona została z naruszeniem granic sąsiednich gmin, a także nie obejmuje całego terytorium gminy Chlewiska", jest swego rodzaju skrótem myślowym. Na stronie 50 skargi kasacyjnej stwierdza się bowiem, że Sąd pierwszej instancji "aprobuje stan, w którym gmina Chlewiska reguluje sporządzenie studium (w konsekwencji zmiany studium) dla obszarów gmin sąsiednich, a także w niewłaściwych granicach w odniesieniu do samej gminy Chlewiska". Oznaczałoby to, że skarżący kasacyjnie uważa, że każda zmiana studium jest niejako zmianą całego dotychczasowego studium. To jednakże byłoby sprzeczne z innymi twierdzeniami skarżącego kasacyjnie, w szczególności z tymi, w których dopuszcza zmiany studium ograniczone terytorialnie i przedmiotowo. Dalej jednakże skarżący kasacyjnie znowu podnosi twierdzenia, z których wynika, iż uważa, że zmiana studium wprowadzona uchwałą, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, sporządzona została z naruszeniem granic sąsiednich gmin, a także nie obejmuje całego terytorium gminy 3Chlewiska. Na tej samej stronie stwierdza bowiem, że Sąd pierwszej instancji jakoby uznaje, że sporządzenie zmiany studium dla części gmin sąsiednich oraz nieobjęcie zmianą całego obszaru w granicach administracyjnych skarżącej gminy jest uprawnieniem Rady Gminy Chlewiska, zaś na stronach 82 - 83 skargi kasacyjnej podnosi, że "w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia (...) trybu sporządzania zmiany studium w związku ze sporządzeniem zmiany studium z naruszeniem granic administracyjnych gminy". 39. Istotne jest przy tym, że skarżący kasacyjnie powołuje się na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, takie jak art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 3, z których wynika właściwość gminy do sporządzenia studium jedynie dla swego terytorium oraz obowiązek objęcia ustaleniami studium całego obszaru w granicach administracyjnych gminy, nie wskazując w jaki sposób z tych przepisów wyprowadza także obowiązek objęcia zmianą studium całego obszaru w granicach administracyjnych gminy. Jeżeli zaś chodzi o przepisy, dotyczące zmiany studium to skarżący kasacyjnie powołuje się na art. 9 ust. 3a i art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. 40. W końcu należy zwrócić uwagę na dosłowne sformułowanie podstaw kasacyjnych dotyczących zagadnienia związanego z tym, że studium, którego dotyczy zmiana, nie obejmuje całego obszaru w granicach administracyjnych gminy oraz wykracza poza te granice. W podstawie kasacyjnej przytoczonej w punkcie II.1 lit. a petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zdaje się twierdzić, że zmiana studium, o którą chodzi w rozpoznawanej sprawie, obejmuje tereny sąsiednich gmin, co jest niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, gdyż część terenów sąsiednich gmin obejmuje pierwotne studium, a nie jego zmiana. W podstawie kasacyjnej przytoczonej w punkcie II.1 lit. b petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zdaje się twierdzić, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż jest dopuszczalne sporządzenie studium, które nie obejmuje całego obszaru w granicach administracyjnych gminy, co jest sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy, gdyż Sąd pierwszej instancji tak nie przyjął. W tej samej podstawie kasacyjnej skarżący kasacyjnie zdaje się twierdzić, że nie jest dopuszczalna zmiana studium, które nie obejmuje całego obszaru w granicach administracyjnych gminy. Z kolei w podstawie kasacyjnej przytoczonej w punkcie II.1 lit. c petitum skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie zdaje się twierdzić, że każda zmiana studium powinna odnosić się do całego obszaru w granicach administracyjnych gminy, co jest sprzeczne z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie o dopuszczalności terytorialnego ograniczenia zmiany studium. Z kolei generalnie zarówno z zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, jak i skargi kasacyjnej wynika stanowisko skarżącego kasacyjnie o konieczności usunięcia wszelkich wad studium, podczas jego zmiany. Zatem, zmiana takiego studium zdaniem skarżącego kasacyjnie byłaby dopuszczalna pod warunkiem usunięcia tych wad. 41. Uwzględniając powyższe (akapity 37 - 40 uzasadnienia) stwierdzić należy, że stanowisko skarżącego kasacyjnie w zakresie podstaw kasacyjnych, w których zarzuca naruszenie prawa przez podjęcie uchwały, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, w odniesieniu do studium, które nie obejmuje całego obszaru w granicach administracyjnych skarżącej gminy i wykracza poza te granice, nie jest jasne. W związku z tym NSA przyjmuje, że skarżący kasacyjnie stoi na stanowisku, że organy gminy mają obowiązek usunąć istniejące w dotychczasowej wersji studium niezgodności z prawem, czyli - tak jak miałoby to mieć miejsce w rozpoznawanej sprawie - objąć studium tereny gminy dotychczas studium nieobjęte i zmienić studium tak, aby nie wykraczało ono poza granice gminy. Jednakże w ocenie NSA skarżący kasacyjnie, mimo obszernej argumentacji, nie przedstawił przekonujących argumentów na rzecz takiego stanowiska. Stan, w którym studium wykracza poza granice administracyjne gminy i nie obejmuje całego obszaru w granicach administracyjnych gminy, narusza art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże żaden przepis prawa nie przewiduje wprost obowiązku organów gminy usunięcia takiej niezgodności z prawem przy okazji zmiany studium. Powołane przez skarżącego kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w tej części uzasadnienia, która dotyczy wskazanego zagadnienia (strony od 44 do 52 skargi kasacyjnej), przepisy nie dają jednak podstaw do takiego stwierdzenia. 42. W art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Nie zawiera on zatem żadnej treści, z której wywodzić by można wyżej określony obowiązek. 43. Z kolei według art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 powołanej ustawy. Z tego przepisu wynika obowiązek dokonania zmiany tych części studium, które stają się nieaktualne z powodu zmiany innej części studium. Z powołanego przepisu wynika więc obowiązek zmiany studium, gdy zmiana studium w określonym zakresie powoduje dezaktualizację studium w innym zakresie. Przepis ten nie dotyczy więc takiej zmiany, która miałaby usuwać wadliwość studium istniejącą od początku obowiązywania studium. 44. Ze wskazanych powodów (akapity 37 - 43 uzasadnienia) NSA uznał, że podstawy kasacyjne wskazane w akapicie 4 uzasadnienia nie są zasadne. 45. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej wskazanej w akapicie 7 uzasadnienia, czyli – jak należy rozumieć - obowiązku organów gminy dostosowania podczas zmiany studium tekstu studium do aktualnego stanu prawnego, wskazać należy, że ze skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie taki obowiązek wyprowadza z art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z art. 33 tej ustawy. Jeżeli chodzi o art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to NSA już przedstawił swoje stanowisko odnośnie wykładni tego przepisu, wskazując, że z powołanego przepisu wynika obowiązek zmiany studium, gdy zmiana studium w określonym zakresie powoduje dezaktualizację studium w innym zakresie (akapit 43 uzasadnienia). Zatem, przepis ten nie dotyczy takiej zmiany, która miałaby usuwać nieaktualne treści studium, które stały się nieaktualne z powodu zmiany stanu prawnego. Jeżeli zaś chodzi o art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to stanowi się w nim, że jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i art. 17 tej ustawy, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Z przepisy tego nie wynika więc obowiązek zmiany studium w razie zmiany stanu prawnego. Pozwala on jedynie na w pewnym stopniu uproszczoną zmianę studium, gdy zmiana studium jest spowodowana zmianą stanu prawnego. 46. Odnosząc się do konkretnego zagadnienia występującego w podstawie określonej w akapicie 7 uzasadnienia NSA zauważa, że ze skargi kasacyjnej wynika, iż według skarżącego kasacyjnie skoro ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw wprowadzono pojęcie "obszar funkcjonalny" w miejsce pojęcia "obszar problemowy", to podczas zmiany studium, niezależnie od celu tej zmiany, należy zmienić studium tak, aby uwzględniało ono zmianą wskazanych pojęć. Niezależnie od tego, co powiedziano w akapicie 45 uzasadnienia wskazać należy, że taka zmiana nie tylko nie jest obowiązkowa, ale niepotrzebna, gdyż ustawodawca sam w art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych ustaw postanowił, że obszary problemowe określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stają się obszarami funkcjonalnymi o znaczeniu lokalnym w rozumieniu art. 49a pkt 3 ustawy zmienianej w art. 7, czyli ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 47. Podstawa kasacyjna wskazana w akapicie 7 uzasadnienia dotyczy również - jak wynika ze strony 57 skargi kasacyjnej – tego, że w ujednoliconej zmianie studium stanowiącej załącznik do uchwały, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, na stronie 61, odpowiadającej stronie 46 studium w pierwotnej wersji, w części dotyczącej ochrony rolniczej przestrzeni produkcyjnej pozostawiono pierwotny tekst, który odnosił się do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1326 ze. zm.) według stanu prawnego z chwili uchwalenia studium, a nie uchwały, której dotyczy rozpoznawana sprawa. W związku z tym wskazać należy, że brak wyraźnej podstawy prawnej, aby uznać, że organy skarżącej gminy miały prawny obowiązek zaktualizowania tego fragmentu studium przy okazji zmiany studium. Ponadto zauważyć należy, że pozostawienie nieaktualnego teksu nie wywołuje istotnych negatywnych skutków, gdyż jest oczywiste, że zachowanie tego tekstu nie ma żadnego znaczenia prawnego. W szczególności nie stanowi podstawy do twierdzenia, że stanowi on obowiązujący stan prawny. 48. Uwzględniając powyższe (akapity 45 – 47 uzasadnienia) NSA uznał, że podstawa kasacyjna wskazana w akapicie 7 uzasadnienia nie jest zasadna. 49. To co wyżej powiedziano (akapity 45 – 47 uzasadnienia) ma też znaczenie dla oceny podstawy kasacyjnej określonej w akapicie 8 uzasadnienia. W szczególności istotna jest wykładnia i zastosowanie art. 9 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle wykładni powołanego przepisu przyjętej przez NSA (akapit 43 uzasadnienia) zastosowanie tego przepisu wymaga wykazania związku pomiędzy zmianami studium w określonym zakresie, a zdezaktualizowaniem się studium w innym zakresie. W związku z tym, aby ten przepis zastosować w rozpoznawanej sprawie należało wykazać, że to zmiany studium wprowadzone uchwałą, której dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, spowodowały zdezaktualizowanie się takich treści studium, jak informacja o sporządzonych planach miejscowych, liczbie mieszkańców skarżącej gminy i jej powierzchni. W ocenie NSA jest oczywiste, że dezaktualizacja wskazanych informacji nie ma związku ze zmianą studium wprowadzoną uchwałą, której dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, lecz jest od niej niezależna. Zatem wskazana podstawa kasacyjna nie jest zasadna. 50. Podstawa kasacyjna wskazana w akapicie 8 uzasadnienia obejmuje też – jak zdaje się wynikać ze stron 57 - 58 skargi kasacyjnej – twierdzenie i odnoszący się do tego twierdzenia zarzut, według którego podejmując uchwałę o zmianie studium należało zaktualizować inne ustalenia studium, które zawierały treści w sposób oczywisty niezgodne z obecnym stanem prawnym, w tym stwierdzenia, że studium stanowi podstawę wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie NSA uznaje omawianą podstawę kasacyjną za niezasadną, powołując się na to co zostało powiedziane w akapicie 45 uzasadnienia. 51. Odnosząc się do podstaw kasacyjnych wskazanych w akapitach 6, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 uzasadnienia należy wskazać, że decydujące dla uznania tych podstaw za niezasadne jest stanowisko skarżącej przedstawione w powołanej w skardze "Ekspertyzie" z 3 lutego 2021 r. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę skarżąca, poprzez odwołanie się w skardze do wskazanej "Ekspertyzy" w przekonujący sposób wyjaśniła sposób ujednolicenia projektu studium z uwzględnieniem zmiany wynikającej z uchwały, która była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, oraz uchwały Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11. W powołanej "Ekspertyzie" użyto podobnej do tej, którą skarżący kasacyjnie użył w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, graficznej metody porównawczej z tą różnicą, że w "Ekspertyzie" porównaniem objęto trzy uchwały dotyczące studium, mianowicie pierwotną i dwie zmieniające, zaś w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym jedynie dwie uchwały zmieniające. Poprzez takie porównanie w przekonujący sposób wykazano przede wszystkim to, że nie doszło do zmian studium poza zakresem objętym dwiema uchwałami o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium, mianowicie uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 29 czerwca 2017 r., nr V/39/17, i uchwałą Rady Gminy Chlewiska z 5 września 2019 r., nr XIII/46/19, którą zmieniono pierwszą ze wskazanych uchwał, lecz do ujednolicenia studium z uwzględnieniem wszystkich dotychczasowych zmian. Przekonująco wykazano też, że niektóre zmiany stanowiły usunięcie oczywistych błędów. Wyjaśnienia te powodują też, że graficzna część studium w obecnej postaci jest wystarczająco czytelna. Istotne jest w ocenie NSA rozpoznającego sprawę, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej nie podjął merytorycznej polemiki ze stanowiskiem skarżącej przedstawionym w powołanej "Ekspertyzie". W szczególności nie odniósł się do tego, że porównanie obejmowało trzy uchwały, zamiast dwóch. Zamiast tego skarżący kasacyjnie podjął nieudaną próbę podważenia wspomnianej "Ekspertyzy" z przyczyn formalnych (akapity 32 - 36 uzasadnienia). Dodać należy, że wspomniana "Ekspertyza" została dołączona do skargi i w związku z tym była znana skarżącemu kasacyjnie od początku postępowania przed sądem administracyjnym. Nie można też uznać, że skarżący kasacyjnie został wprowadzony niejako w błąd, co do jej rzeczywistego znaczenia przez błędne żądanie skarżącego przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu. Sposób oceny takiej sytuacji jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie jest bowiem, jak wskazano w akapicie 32 uzasadnienia, powszechnie znany. Odmowa podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem skarżącej przedstawionym w powołanej w skardze "Ekspertyzie" może być zatem uznana za przyznanie wskazanych w niej okoliczności. 52. NSA podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne przeprowadzanie złożonego postępowania dowodowego. Sprawa polegała na prawnej ocenie trzech aktów prawnych wraz z ich załącznikami, mianowicie uchwały Rady Gminy Chlewiska z 28 grudnia 1999 r., nr IX/67/99, o uchwaleniu studium oraz uchwał Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, i z 30 listopada 2020 r., nr XXIX/56/205, o zmianie tego studium. Ze względu na złożoność tych dokumentów, w tym ich obszerność i fakt, że składały się na nie także rysunki zawierające mapy, konieczne było ustalenie, co w istocie dokumenty te zawierają. Odnosiło się to przede wszystkim do projektu zmiany studium, który stanowił załącznik do uchwały, która była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Sam tekst tego załącznika, składający się niejako z trzech warstw, a przede wszystkim jego część graficzna, też obejmująca trzy warstwy, na pierwszy rzut oka nie były jasne. Dopiero po uwzględnieniu stanowisk obu stron można było się zorientować, co w istocie te dokumenty zawierają. Każda ze stron postępowania mogła w tym zakresie przedstawiać swoje stanowisko. Skarżący kasacyjnie przedstawił swoje stanowisko w rozstrzygnięciu nadzorczym, odpowiedzi na skargę i następnie w skardze kasacyjnej, zaś skarżąca w skardze, która obejmowała także "Ekspertyzę" z 3 lutego 2021 r. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę stanowisko skarżącej najlepiej wyjaśnia sposób sporządzenia załącznika do uchwały, która była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Uwzględniając te wyjaśnienia NSA doszedł do wniosku, że nie zachodzą okoliczności podane w podstawach kasacyjnych wskazanych w akapitach 6, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 uzasadnienia. To co według skarżącego kasacyjnie stanowi naruszenie prawa, w ocenie NSA rozpoznającego sprawę jest ujednoliceniem studium i kolejnych dwóch jego zmian. Prawdą jest, że przepisy prawa wprost nie przewidują takiego zabiegu jaki dokonano w rozpoznawanej sprawie, czyli ujednolicenia nie tylko z uwzględnieniem ostatniej zmiany studium, ale także z uwzględnieniem poprzedniej zmiany studium. Jednakże przepisy prawa, co do zasady przewidują w pewnym zakresie ujednolicenie studium w przypadku jego zmiany (§ 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy), a ponadto – co w ocenie NSA szczególnie istotne - w ten sposób doprowadzono do tego, że studium w obecnej ujednoliconej postaci, czyli takiej jaka stanowi załącznik do uchwały, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, jest czytelniejsze niż było poprzednio. Nie dokonano przy tym takich zmian, jakie zarzuca się w podstawach kasacyjnych wskazanych w akapitach 6, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 uzasadnienia. 53. NSA podkreśla, że poprzez odwołanie się w skardze do "Ekspertyzy" z 3 lutego 2021 r. skarżąca przekonująco wyjaśniła na czym polegało w rozpoznawanej sprawie ujednolicenie zarówno części tekstowej, jak i graficznej studium. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę ujednolicenie to odpowiada wymogom określonym w § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z tymi przepisami po pierwsze, projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy polegającej na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wykłada się do publicznego wglądu w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanej zmiany (ust. 2), po drugie, ta ujednolicona forma projektu studium, stanowi załącznik do uchwały o uchwaleniu zmiany studium (ust. 3). Jak wynika z akt sprawy tak ujednolicony tekst studium, z zaznaczonymi zmianami, stanowi załącznik uchwały, która była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zauważyć należy, że zgodnie z powołanym przepisem ujednolicenie jest wymagane jedynie wówczas, gdy zmiana polega na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ujednolicenie nie jest więc wymagane, gdy zmiana dotyczy określonych w studium uwarunkowań. Załącznik do uchwały, która była objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, obejmuje także ujednolicenie w zakresie uwarunkowań. Nie jest to jednakże istotne uchybienie, gdyż wykonano więcej niż przewiduje prawo. Odnośnie do ujednolicenia części graficznej studium to w ocenie NSA rozpoznającego sprawę nie jest jasne, czy normodawca § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy objął także część graficzną studium. Tego rodzaju wątpliwość wynika z tego, że może się okazać technicznie niemożliwe ujednolicenie rysunku, który zawiera mapę, z wyróżnieniem zmian skoro na mapach używa się barwnych oznaczeń. Niemniej w ocenie NSA wyjaśnienia skarżącej dają podstawę do przyjęcia, że także część graficzna została ujednolicona zgodnie z § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. 54. NSA podkreśla, że załącznik do uchwały, która była objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, obejmuje także ujednolicenie uwzględniające uchwałę Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę było to uzasadnione okolicznościami sprawy, w szczególności tym, że po uchwaleniu wskazanej uchwały nie dokonano ujednolicenia studium. Zatem, obecne ujednolicenie stanowi usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Z tego powodu przyjęty sposób ujednolicenia nie może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym. Podkreślić należy, na co także zwrócił trafnie uwagę Sąd pierwszej instancji, że ustawodawca w art. 91 ustawy o samorządzie gminnym odróżnia nieistotne naruszenia prawa podczas podejmowania przez organy gminy uchwał i wydawania zarządzeń od pozostałych naruszeń prawa, stanowiąc w art. 91 ust. 4 powołanej ustawy, że nieistotne naruszenia prawa nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W kontekście powołanego przepisu nie sposób uznać, że szczególna sytuacja, która miała miejsce podczas podjęcia uchwały, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, dotycząca uwzględnienia podczas ujednolicenia studium poprzedniej uchwały o zmianie studium, która dotychczas nie została objęta ujednoliceniem, stanowiła podstawę do przyjęcia, iż doszło do istotnego naruszenia prawa. 55. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę nie jest trafna argumentacja skarżącego kasacyjnie, który twierdzi, powołując się na wcześniejsze twierdzenia skarżącej, że uchwała Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, zawierała załącznik stanowiący ujednolicenie studium z uwzględnieniem tej uchwały. Stanowisko skarżącego kasacyjnie w tym zakresie jest niekonsekwentne. W rozpoznawanej sprawie twierdzi, że uchwała Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, zawierała załącznik stanowiący ujednolicenie studium z uwzględnieniem tej uchwały, natomiast w sprawie o sygn. akt II OSK 2546/21, która dotyczy skargi skarżącego kasacyjnie na tę uchwałę, jednym z podstawowych zarzutów wobec uchwały jest to, że nie zawierała ona ujednoliconego załącznika (punkt II.1 litery c, d, e i f petitum skargi kasacyjnej ze sprawy o sygn. akt II OSK 2546/21). Skarżący kasacyjnie zatem nie wykazał przekonująco, aby uchwała Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, zawierała załącznik stanowiący ujednolicenie studium z uwzględnieniem tej uchwały. 56. Dopuszczalne, zdaniem NSA rozpoznającego sprawę, w okolicznościach sprawy ujednolicenie studium z uwzględnieniem zmiany studium wynikającej z uchwały Rady Gminy Chlewiska z 21 czerwca 2011 r., nr XI/54/11, wyjaśnia, że w istocie nie miała miejsca zmiana studium z wykroczeniem poza zakres określony w uchwale o przystąpieniu do zmiany studium. 57. Uwzględniając powyższe (akapity 51 - 56 uzasadnienia) NSA uznał, że podstawy kasacyjne wskazane w akapitach 6, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 uzasadnienia nie są zasadne. 58. Niezasadność podstaw kasacyjnych wskazanych w akapitach 6, 9, 10, 11, 12, 13, i 14 uzasadnienia oznacza, że w ocenie NSA niezasadna jest także podstawa kasacyjna wskazana w akapicie 15 uzasadnienia. Zdaniem NSA uchwała, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, zawierała załącznik, którym była ujednolicona wersja studium i w takiej postaci projekt zmiany został wyłożony do publicznego wglądu. Tym samym nie naruszono § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, z którego wynika, że projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy polegającej na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wykłada się do publicznego wglądu w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanej zmiany. 59. Podstawa kasacyjna wskazana w akapicie 16 uzasadnienia jest niezasadna, gdyż zasadnie wytknięty w tej podstawie kasacyjnej błąd Sądu pierwszej instancji jest oczywistą omyłką redakcyjną. 60. Pozostałe podstawy kasacyjne (akapity 5, 18, 20, 21, 22, 23, 24 i 27 uzasadnienia) w istocie dotyczą sposobu sporządzenia przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku i podniesionej w nim argumentacji. W ocenie NSA nie są one zasadne, gdyż mimo pewnych wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku i wskazanej w nim argumentacji, zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Podkreślić należy, że z art. 184 p.p.s.a. jasno wynika, że błędne uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie przesądza o zasadności wywiedzionej od takiego wyroku skargi kasacyjnej. W powołanym przepisie stanowi się bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skarga kasacyjna może więc zostać oddalona nawet wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest całkowicie błędne. Wystarczy, że sprawa jest tego rodzaju, iż mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. 61. Mając powyższe na uwadze NSA zauważa, że Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na istotną w rozpoznawanej sprawie kwestię, mianowicie to, że uchwała, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, nie jest dotknięta istotnym naruszeniem prawa. Taka ocena jest, jak wynika z tego, co dotychczas wskazano, uzasadniona. Skoro Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze przyjmując, że objęta nim uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, to w celu zakwestionowania zasadności zaskarżonego wyroku w skardze kasacyjnej wystarczyło wykazać chociażby jedno istotne naruszenie prawa, którego dopuszczono się podczas podjęcia uchwały objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym. W ocenie NSA w skardze kasacyjnej nie wykazano takiej okoliczności. 62. Odnosząc się do twierdzenia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniemożliwia jego instancyjną kontrolę zauważyć należy, że ocena, czy tak jest w istocie należy do NSA, gdyż to ten Sąd dokonuje kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, gdyż Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż uchwała, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, nie jest dotknięta istotnym naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, że z powołanego już art. 184 p.p.s.a wynika, że instancyjna kontrola wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji jest możliwa nawet w razie całkowicie błędnego uzasadnienia. 63. Analizując zarzuty, według których uzasadnienie zaskarżonego wyroku z powodu licznych wadliwości uniemożliwia skarżącemu kasacyjnie prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych wystarczy powtórzyć to co powiedziano w akapicie 61 uzasadnienia. Skoro Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze przyjmując, że objęta nim uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, to w celu zakwestionowania zasadności zaskarżonego wyroku w skardze kasacyjnej wystarczyło wykazać chociażby jedno istotne naruszenie prawa, którego dopuszczono się podczas podjęcia uchwały objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym. Nie było więc istotne dla rozstrzygnięcia, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku popełnił liczne błędy redakcyjne, wynikające także z przyjętego sposobu sporządzenia uzasadnienia polegającego na obszernym i zbyt dosłownym cytowaniu stanowiska skarżącej, w tym zawartego w "Ekspertyzie" z 3 lutego 2021 r. i wskazane na stronach od 38 do 42 skargi kasacyjnej. Niezależnie od tych błędów było możliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych dotyczących kwestii istotnych, mianowicie tego, czy uchwała, której dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. 64. Odnosząc się do zarzutów, według których Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, w szczególności tych które zostały udokumentowane przykładami graficznymi, zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do nich w ten sposób, że zaakceptował stanowisko skarżącej odnoszące się do tych zarzutów, wyrażone poprzez odwołanie się do "Ekspertyzy" z 3 lutego 2021 r. Skarżący kasacyjnie natomiast w skardze kasacyjnej do tego stanowiska – jak już powiedziano (akapit 51 uzasadnienia) - merytorycznie się nie odniósł. 65. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że niektóre zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonego wyroku zostały sformułowane tak, jakby dotyczyły sprawy, w której skarga została oddalona, gdyż zarzuca się naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie wszystkich zarzutów skargi i nie uwzględnienie naruszeń prawa, które nie zostały w skardze wskazane (strony 17, 34 – 35 skargi kasacyjnej). W rozpoznawanej sprawie skarga została uwzględniona więc nie ma istotnego znaczenia, szczególnie z punktu widzenia skarżącego kasacyjnie, który przecież nie wnosił w rozpoznawanej sprawie skargi, czy Sąd pierwszej instancji uwzględnił wszystkie zarzuty skargi oraz wziął pod uwagę także naruszenia prawa, których w skardze nie wskazano. 66. Uwzględniając powyższe (akapity 60 – 65 uzasadnienia) NSA uznał, że podstawy kasacyjne wskazane w akapitach 5, 18, 20, 21, 22, 23, 24 i 27 uzasadnienia są niezasadne. 67. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. 68. Odnosząc się do wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczącego odrzucenia skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim dotyczy ona postanowienia z 23 czerwca 2021 r. w sprawie dopuszczenia dowodu z "Ekspertyzy" z 3 lutego 2021 r. z uwagi na to, że postanowienie to nie należy do orzeczeń wymienionych w art. 173 p.p.s.a., jako podlegających zaskarżeniu skargą kasacyjną, NSA wskazuje na art. 191 p.p.s.a., który pozwala na skutek skargi kasacyjnej rozpoznać przez sąd drugiej instancji postanowienie, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazane postanowienie nie podlegało zaskarżeniu zażaleniem (art. 194 § 1 p.p.s.a.) i zdaniem skarżącego kasacyjnie miało wpływ na wynik sprawy. NSA zatem ocenił je uznając, jak to już wskazano (akapit 35 uzasadnienia), że było ono wadliwe, ale wadliwość ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. 69. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. 70. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, czyli zrzekł się rozprawy, a skarżąca w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, NSA – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.