II OSK 2542/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. G., R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 996/23 w sprawie ze skargi A. G., R. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2023 r. znak DOA.7110.23.2023.KKA w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji i umorzenia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek P. D. S.A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 3 sierpnia 2023 r., VII SA/Wa 996/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę A.G. i R.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 13 marca 2023 r. znak DOA.7110.23.2023.KKA, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i umorzenia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda, organ I instancji) decyzją z 15 grudnia 2022 r., nr 1157/OPON/2022, odmówił – na wniosek A.G. i R.G. – stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Legionowskiego z 11 kwietnia 2006 r., nr 118/2006, znak: RAN.7351-68/06, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. (Spółka, inwestor) pozwolenia na budowę linii kablowej 15 kV wraz z rurą RHDPE 040 na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w M. (źródłowa decyzja), w części dotyczącej działki ew. nr [...] (obecnie działka ew. nr [...]), a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie administracyjne. Od decyzji organu I instancji A.G. i R.G., złożyli odwołanie. 2.2. W wyroku przywołano, że Wojewoda wskazał w motywach swej decyzji, iż A.G. i R.G. wywodzą swój interes prawny do kwestionowania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z tytułu współwłasności działek nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości M. (co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w Legionowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych). Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Wojewody z 9 sierpnia 2021 r., pełnomocnik wnioskujących wskazał następująco: "Nieruchomość moich mocodawców nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tylko przedmiotowa inwestycja znajduje się na nieruchomości moich Mocodawców, którzy to winny zostać uznani za stronę zarówno w rozumieniu art. 28 K.p.a., jak i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane". Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Plan zagospodarowania terenu - Odcinek A - nr 3/1) wynika, że odcinek linii kablowej 15 kV relacji RPZ Michałów Reginów - PZO Zegrze NBP wraz z rurą RHDPE 0 40 oraz studnia kablowa SK-4 zaprojektowane na terenie działki nr ew. [...] znajdują się aktualnie na terenie działki nr ew. [...] w M. 2.3. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 996/23 kolejno wskazano, że powołaną na wstępie decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A.G. i R.G. – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W ocenie GINB, odwołujący się posiadają interes prawny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Starosty Legionowskiego wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości, której są właścicielami, tj. działki o nr ew. [...] w M., nie zaś wszystkich nieruchomości, na których zaprojektowano przebieg kwestionowanej inwestycji. Merytorycznej kontroli ww. decyzji Starosty, należało dokonać wyłącznie w zakresie robót budowlanych zaprojektowanych na w/w działce. W pozostałym zakresie, zdaniem organu centralnego, wszczęte postępowanie nieważnościowe należało umorzyć z uwagi na fakt, że zostało zainicjowane wnioskiem nie pochodzącym od stron postępowania. W ocenie organu II instancji sporne przedsięwzięcie, a zwłaszcza jego charakter wykluczają uznanie, że niesie ono ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zabudowy bądź korzystania działek należących do wnioskodawców, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy wskazał dalej na przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, określone w art. 156 § 1 K.p.a. Odnosząc się do kontroli źródłowej decyzji Starosty w zakresie działki oznaczonej nr ew. [...] w M. (przed podziałem nr ew. [...]) wyjaśnił, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością m. in. działką nr ew. [...], obręb M. na cele budowlane. Organ przytoczył zarzut odwołujących się, jakoby Starosta Legionowski przed wydaniem swej decyzji nie zweryfikował aktualnego stanu prawnego, dotyczącego nieruchomości, co do której toczyło się postępowanie o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości. Powołując się na orzecznictwo organ centralny stwierdził, że przepisy nie wymagają, aby inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, a organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jedynie w sytuacji, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością tego oświadczenia organ administracji architektoniczno-budowlanej może podjąć czynności w celu jego weryfikacji, np. w przypadku kwestionowania oświadczenia przez strony postępowania. Prawo do dysponowania inwestora nieruchomością na cele budowlane nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W aktach sprawy nie było żadnych dokumentów, na podstawie których organ powiatowy mógłby powziąć wątpliwość co do prawdziwości złożonego oświadczenia. W szczególności kiedy ówczesny właściciel działki nr ew. [...], tj. Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Legionowskiego, wyraził zgodę (pismo z 25 lipca 2005 r., znak: GN.7014- 28/2005 - Projekt budowlany) na realizację przedmiotowej inwestycji. GINB więc uznał, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb). GINB przywołał, iż fragment działki nr ew. [...] (aktualnie nr ew. [...]) w miejscowości M., w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był zakresem uchwały Rady Gminy Nieporęt z 27 września 2004 r., nr XXVIII/85/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectwa Michałów Reginów (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 26 listopada 2004 r. Nr 288, poz. 7848, MPZP), z wyłączeniem Osiedla Kolejarzy i Osiedla Nowopol – część I. GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę w kontrolowanym zakresie naruszały rażąco ustalenia ww. MPZP, w szczególności nie stwierdzono kwalifikowanych naruszeń ustaleń co do przeznaczenia terenu. Dodał, że projektowana inwestycja w kontrolowanym zakresie została postanowieniem z 16 marca 2006 r., Nr 214/2006, pozytywnie uzgodniona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie (WKZ). WKZ decyzją z 27 marca 2006 r., nr 537/2006, udzielił pozwolenia inwestorowi na prowadzenie badań archeologicznych. 2.4. W wyroku przywołano, iż zdaniem organu odwoławczego źródłowa decyzja Starosty w kontrolowanym zakresie nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane do projektowania o odpowiednich specjalnościach. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Kwestionowana decyzja nie narusza w sposób rażący przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, nie jest obarczona żadną z pozostałych wad, określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ centralny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 158 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że decyzje nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa na skutek niezastosowania obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. 3.1. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że z tą decyzją GINB nie zgodzili się A.G. i R.G., wnosząc na nią skargę i zarzucając: "rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 158 § 1 i § 2 K.p.a. w z. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja Starosty Legionowskiego z dnia 11 kwietnia 2006 r., Nr 118/2006 (znak sprawy: RAN.7351-68/06; dalej jako: "Decyzja Starosty Legionowskiego"), której to Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa na skutek niezastosowania obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 "k.p.c." w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, gdyż przed Starostą Legionowskim równolegle ze sprawą skutkującą wydaniem Decyzji Starosty Legionowskiego toczyło się postępowanie administracyjne dot. zwrotu wywłaszczonej nieruchomości działka nr ewid. [...] o pow. 2,74 ha, położonej w M., które to postępowanie wywłaszczeniowe zakończyło się wydaniem przez Starostę Legionowskiego dnia 27 września 2011 r. decyzji nr 237/2011 na podstawie, której to doszło do zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości, a więc Decyzja Starosty Legionowskiego jest obarczona wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 in principia k.p.a.". 3.2. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważenie przez sąd stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, a także przeprowadzenie postępowania uproszczonego, "z uwagi na to, że decyzja w całości jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego". Ponadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3.3. Skarżący wyjaśnili, że w przypadku nie przychylenia się przez sąd do ww. zarzutów i wniosków, zaskarżonej w całości decyzji zarzucają: 1) naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 uPb poprzez stwierdzenie, że "w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia" ww. przepisom, podczas gdy złożenie na etapie wydawania decyzji Starosty Legionowskiego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele mieszkaniowe nie zwalnia organu rozstrzygającego sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę od konieczności badania czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy na etapie wydawania decyzji Starosty Legionowskiego powstał spór co do tego, kto jest właścicielem nieruchomości, a zainicjowane postępowanie zwrotowe toczące się także przed Starostą Legionowskim powinno doprowadzić do wniosku, że ww. oświadczenie nie jest bezsprzeczne, a organ winien powziąć wątpliwości, czy wnioskodawca rzeczywiście ma tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na te cele i wobec wątpliwości winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., 2) naruszenie art. 158 § 1 i § 2 w z. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało przyjęciem, że złożenie na etapie wydawania decyzji Starosty Legionowskiego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele mieszkaniowe zwalnia organy rozstrzygające sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę od konieczności badania czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy powstały spór co do tego, kto jest właścicielem nieruchomości skutkujący zainicjowaniem postępowania zwrotowego powinien doprowadzić do wniosku, że ww. oświadczenie nie jest bezsprzeczne, a organ winien powziąć wątpliwości, czy wnioskodawca rzeczywiście ma tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na te cele i wobec wątpliwości winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., 3) naruszenie art. 158 § 1 i § 2 w z. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Ugn) poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało przyjęciem, że podczas wydawania decyzji Starosty Legionowskiego nie doszło do rażącego naruszenia przepisów podczas, gdy przy wydawaniu skarżonej decyzji całkowicie pominięto fakt, że celem decyzji wywłaszczeniowej była budowa przewodów przesyłowych Wodociągu Północnego zgodnie z planem realizacyjnym zatwierdzonym decyzją Naczelnika Powiatu Nowy Dwór Mazowiecki z 8 maja 1974 r., nr GPA-600a/44/74, a Decyzja Starosty Legionowskiego została wydana w celu budowy linii kablowej 15 kV wraz z rurą RHDPE04O na terenie nieruchomości, a zatem w innym celu niż wskazanym w decyzji wywłaszczeniowej, podczas gdy zmiana sposobu zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości wymaga zgodnie z art. 136 ust. 2 Ugn wcześniejszego zawiadomienia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy o tym zamiarze, a taka sytuacja nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie, co jest rażącym naruszeniem przepisów, 4) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji bez wyjaśnienia "Skarżącemu" zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wbrew obowiązującym przepisom prawa, a w szczególności z pominięciem odniesienia się do zarzutów "Skarżącego" wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i pominięciem przepisów prawa materialnego, bowiem m.in. stwierdzenie, że "w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom" i "nie istnieją bowiem przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które uzależniałyby skuteczność udzielenia pozwolenia na budowę od wyniku postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości" bez wskazywania konkretnej podstawy prawnej i jej omówienia takie stwierdzenie jest uchybieniem ww. przepisom i stoi w sprzeczności powszechnie obowiązującym przepisom prawa, a nadto stoi wbrew zasadzie przekonywania stron co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5) naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania i wydanie decyzji w sposób podważający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania i wydanie decyzji w sposób podważający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz poprzez rozstrzygnięcie sprawy w odmienny sposób w takim samym stanie faktycznym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 7) naruszenie art. 35 § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 12 § 2 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. poprzez niezałatwienie przez organ administracji publicznej sprawy bez zbędnej zwłoki, co podważyło zasadę pogłębiana zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo wadliwości rozstrzygnięcia pierwszo instancyjnego, która przesądzała o konieczności jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Skarżący wnieśli więc dodatkowo o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także rozważenie przez sąd uchylenia w całości decyzji organu I instancji oraz uwzględnienie w całości skargi przez GINB. 3.4. Dalej w wyroku VII SA/Wa 996/23 przywołano, że w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zwrot na rzecz skarżących części wywłaszczonej nieruchomości (o nr ewid. [...]), jako niewykorzystanej na cele związane z wywłaszczeniem, nastąpił decyzją Starosty Legionowskiego z 27 września 2011 r., czego pełnomocnik skarżących nie kwestionuje. Decyzja ta nie ma skutku wstecznego. Skoro więc cała nieruchomość (w tym późniejsza działka nr ewid. [...]) przeznaczona pod inwestycję, wywłaszczona została decyzją Naczelnika Miasta Nowy Dwór Mazowiecki z 8 września 1976 r., to przez okres pomiędzy 8 września 1976 r., a 27 września 2011 r. wyłącznym właścicielem gruntu był Skarb Państwa. Oznacza to, że w dacie wydawania kwestionowanego co do ważności pozwolenia na budowę sieci kablowej (11 kwietnia 2006 r.) wyłącznie uprawnionym do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane był Skarb Państwa. Jak zaś wynika z akt sprawy, właściciel nieruchomości wyraził inwestorowi i wnioskodawcy przedsięwzięcia zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowlane (pismo Starosty Legionowskiego z 25 lipca 2005 r.). Dlatego też – zdaniem sądu pierwszej instancji – organ architektoniczno-budowlany nie miał żadnych podstaw do kwestionowania złożonego przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane. 4.3. Sąd a quo wyjaśnił również, że – zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. – organ administracji publicznej zawiesza postępowanie z urzędu, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Tymczasem zarówno w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jak i pozwolenia na budowę właściwy był ten sam organ (Starosta Legionowski). Słusznie też organy obu instancji uznały, że kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym ani miejscowego, ani uPb – w zakresie analizowanych przez Wojewodę Mazowieckiego i GINB przepisów szczegółowych. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości. 5.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzuca się: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 158 § 1 i § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że przedmiotem postępowania wszczętego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. jest badanie przez organ "co do zasady potencjalne wystąpienie przesłanek ujętych w pkt 1 - 7 156 § 1 K.p.a., a nie samą trafność decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Nie jest bowiem organem trzeciej instancji, a postępowanie nadzwyczajne nie jest tożsame z postępowaniem odwoławczym", a w konsekwencji przyjęcie, że decyzja Starosty Legionowskiego z 11 kwietnia 2006 r., Nr 118/2006 (znak sprawy: RAN.7351-68/06; dalej jako: "decyzja Starosty Legionowskiego"), której to skarżący domagali się stwierdzenia nieważności, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa na skutek niezastosowania obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 "K.p.c." w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, gdyż przed Starostą Legionowskim równolegle ze sprawą skutkującą wydaniem Decyzji Starosty Legionowskiego toczyło się postępowanie administracyjne dot. zwrotu wywłaszczonej nieruchomości działka nr ewid. [...] o pow. 2,74 ha, położonej w M., które to postępowanie wywłaszczeniowe zakończyło się wydaniem przez Starostę Legionowskiego w dniu 27 września 2011 r. decyzji nr 237/2011 na podstawie, której to doszło do zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości, a więc decyzja Starosty Legionowskiego jest obarczona wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 in principio K.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający ww. przepisowi, gdyż nie wyjaśniono, dlaczego podnoszone przez pełnomocnika skarżących "zarzuty naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a ponadto art. 158 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 136 ustawy o gospodarcze nieruchomościami" nie zostały uwzględnione i określono je jako "niezasadne - w kontekście powyższej oceny prawnej tut. Sądu", co uniemożliwia polemikę z treścią uzasadnienia wyroku; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w zw. z art. 33 ust. 2 uPb poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że nie doszło do rażącego uchybienia ww. przepisom, podczas gdy złożenie na etapie wydawania Decyzji Starosty Legionowskiego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele mieszkaniowe nie zwalnia organu rozstrzygającego sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę od konieczności badania czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy na etapie wydawania decyzji Starosty Legionowskiego powstał spór co do tego kto jest właścicielem nieruchomości, a zainicjowane postępowanie zwrotowe toczące się także przed Starostą Legionowskim powinno doprowadzić do wniosku, że ww. oświadczenie nie jest bezsprzeczne, a organ winien powziąć wątpliwości, czy wnioskodawca rzeczywiście ma tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na te cele i wobec wątpliwości winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 158 § 1 i § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało przyjęciem, że złożenie na etapie wydawania decyzji Starosty Legionowskiego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele mieszkaniowe zwalnia organy rozstrzygające sprawy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę od konieczności badania czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy powstały spór co do tego kto jest właścicielem Nieruchomości skutkujący zainicjowaniem postępowania zwrotowego powinien doprowadzić do wniosku, że ww. oświadczenie nie jest bezsprzeczne, a organ winien powziąć wątpliwości, czy wnioskodawca rzeczywiście ma tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na te cele i wobec wątpliwości winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 158 § 1 i § 2 w z. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 136 Ugn poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało przyjęciem, że podczas wydawania decyzji Starosty Legionowskiego nie doszło do rażącego naruszenia przepisów podczas, gdy przy wydawaniu skarżonej decyzji całkowicie pominięto fakt, że celem decyzji wywłaszczeniowej była budowa przewodów przesyłowych Wodociągu Północnego zgodnie z planem realizacyjnym zatwierdzonym decyzją Naczelnika Powiatu Nowy Dwór Mazowiecki z 8 maja 1974 r., nr GPA-600a/44/74, a Decyzja Starosty Legionowskiego została wydana w celu budowy linii kablowej 15 kV wraz z rurą RHDPE04O na terenie nieruchomości, a zatem w innym celu niż wskazanym w decyzji wywłaszczeniowej, podczas gdy zmiana sposobu zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości wymaga zgodnie z art. 136 ust. 2 Ugn wcześniejszego zawiadomienia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy o tym zamiarze, a taka sytuacja nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie, co jest rażącym naruszeniem przepisów i nie powinno być uznane za niemające żadnego znaczenia dla rozpoznawania sprawy przez sąd pierwszej instancji, 6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania i wydanie decyzji w sposób podważający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji oddalenie, mimo wadliwości rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, podczas gdy winno dojść do uchylenia ww. decyzji w całości i rozważenia przez sąd I instancji uchylenia decyzji organu I instancji w całości. 5.3. Strony skarżące kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 5.4. Zdaniem skarżących kasacyjnie Starosta Legionowski był zobligowany do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia wstępnego dot. postępowania wywłaszczeniowego na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., jako że wydanie tej decyzji w przedmiocie zezwolenia na budowę, było bezpośrednio uzależnione od zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie zwrotu nieruchomości. 5.5. W piśmie procesowym z 25 października 2023 r. skarżący kasacyjnie wnieśli o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 5.6. W odpowiedzi uczestnika – P. S.A. – wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej skarżących w całości oraz zasądzenie od skarżących kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionego pisma wskazano, że kwestię relacji między decyzją dotyczącą zwrotu nieruchomości, a decyzją w sprawie pozwoleniu na budowę Spółka omawiała już w odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie. Nie powtarzając tych rozważań, Spółka podnosi, że nie występowała zależność rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę od wyniku postępowania zwrotowego, zaś sprawy te rozpoznawał ten sam organ. 5.7. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżących kasacyjnie podtrzymał zarzuty skargi kasacyjnej i wnioski tam zawarte. Potwierdził, że użyty w skardze kasacyjnej skrót: "k.p.a." oznacza Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy. 6.2. Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (skarżący kasacyjnie mylnie zapewne użyli w tym miejscu skrótu – "k.p.c.") nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem nie jest ponowna merytoryczna kontrola rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu zwyczajnym. Organ prowadzący takie postępowanie nie działa jako kolejna instancja, lecz bada wyłącznie, czy decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. W szczególności chodzi o naruszenia prawa mające charakter znaczący, tj. oczywisty, poważny i niebudzący wątpliwości. Tym samym nie każde uchybienie procesowe może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz tylko takie, które spełnia powyższe kryteria. W tym kontekście za chybiony należy uznać zarzut, jakoby wydanie decyzji Starosty Legionowskiego z 11 kwietnia 2006 r. nr 118/2006, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa wskutek niezastosowania art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przepis ten przewiduje obowiązek zawieszenia postępowania wyłącznie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy przesłanki te –jak trafnie stwierdził to sąd pierwszej instancji – nie zostały spełnione. Po pierwsze, zarówno postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, jak i postępowanie dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości prowadzone były przez ten sam organ – Starostę Legionowskiego. Już z tego względu nie można mówić o zagadnieniu wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., który odnosi się do sytuacji, gdy rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu. Po drugie, brak jest podstaw do uznania, że wynik postępowania o zwrot nieruchomości miał charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia sprawy pozwolenia na budowę. W dacie wydania decyzji z 2006 r. właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa, co nie jest kwestionowane. Inwestor legitymował się oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, popartym zgodą właściciela. Tym samym organ architektoniczno-budowlany nie miał podstaw do kwestionowania tego oświadczenia, o ile nie zachodziły szczególne okoliczności podważające jego wiarygodność, których w niniejszej sprawie nie wykazano. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że brak jest przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które uzależniałyby możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od uprzedniego zakończenia postępowania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Postępowania te mają odrębny przedmiot, podstawę prawną oraz funkcję, a między ich rozstrzygnięciami nie zachodzi zależność. Tym samym nie można przyjąć, aby wynik postępowania zwrotowego stanowił zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Po trzecie, decyzja o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości została wydana dopiero w 2011 r. i nie wywołuje skutku wstecznego. Oznacza to, że nie może ona wpływać na ocenę legalności decyzji wydanej w 2006 r., która powinna być dokonywana według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. W tym czasie wyłącznym właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa, który wyraził zgodę na realizację inwestycji. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że ewentualne niezastosowanie instytucji zawieszenia postępowania mogło stanowić rażące naruszenie prawa. Nawet bowiem hipotetyczne uchybienie w tym zakresie nie miałoby charakteru oczywistego, ani nie prowadziłoby do skutków sprzecznych z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Niezależnie od powyższego skarżący nie wykazali, aby zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zawieszenie postępowania doprowadziłoby do odmiennego rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę, skoro w dacie jego wydania inwestor dysponował skutecznym tytułem do korzystania z nieruchomości na cele budowlane. 6.3. Zarzut naruszenia art. 158 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 3 K.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że skarżący opierają swoją argumentację na błędnym założeniu, jakoby w dacie wydania źródłowej decyzji Starosty istniał spór co do prawa własności nieruchomości, który powinien był wzbudzić wątpliwości organu co do prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem wszczęcie i prowadzenie postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie jest równoznaczne z istnieniem sporu co do prawa własności tej nieruchomości. W konsekwencji w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stan prawny spornej nieruchomości był jednoznaczny – jej właścicielem był Skarb Państwa. Okoliczność prowadzenia postępowania "zwrotowego" nie podważała tego stanu i nie mogła sama w sobie rodzić uzasadnionych wątpliwości co do prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb, inwestor zobowiązany jest do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej co do zasady nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji tego oświadczenia, o ile nie wystąpią konkretne, uzasadnione okoliczności podważające jego wiarygodność. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że ówczesny właściciel nieruchomości – Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Legionowskiego – wyraził zgodę na realizację inwestycji. Tym samym organ dysponował nie tylko oświadczeniem inwestora, ale również potwierdzeniem ze strony właściciela nieruchomości. Nie sposób zatem przyjąć, aby organ naruszył art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Stan ten był bowiem jednoznaczny i nie budził wątpliwości w świetle zgromadzonych dowodów. 6.4. Podobnie jak poprzedni zarzut – całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia powiązanego z w/w przepisami art. 158 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a to art. 136 Ugn. Skarżący kasacyjnie opierają ten zarzut na twierdzeniu, że źródłowa decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów regulujących zasady korzystania z nieruchomości uprzednio wywłaszczonej, w szczególności art. 136 Ugn, poprzez realizację inwestycji na inny cel niż określony w decyzji wywłaszczeniowej. Stanowisko to jest niezasadne, gdyż pomija zarówno zakres kontroli w postępowaniu nieważnościowym, jak i charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotem postępowania nieważnościowego była ocena, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z kwalifikowaną wadą w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a. Kontrola ta nie obejmuje badania prawidłowości innych decyzji administracyjnych ani stosunków prawnych, które nie stanowiły podstawy jej wydania. W szczególności poza zakresem tej kontroli pozostaje ocena zgodności sposobu wykorzystania nieruchomości z celem określonym w decyzji wywłaszczeniowej, jak chcieliby tego skarżący kasacyjnie. Ewentualne naruszenie art. 136 Ugn mogłoby być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, lecz nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy uPb nie uzależniają bowiem możliwości wydania pozwolenia na budowę od uprzedniej weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne odpowiada celowi wywłaszczenia określonemu w decyzji wywłaszczeniowej. Nie należy to bowiem do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, rozpoznającego wniosek o pozwolenie na budowę. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że niewyjaśnienie wskazanych przez skarżących okoliczności stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Okoliczności te nie były bowiem relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy o pozwolenie na budowę, a tym samym nie mogły mieć wpływu na jej wynik. 6.5. Z kolei o naruszeniu art. 8 § 1 K.p.a. i zawartej w nim normy nakazującej organom administracji publicznej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (zob. np. wyrok NSA z 15 kwietnia 2025 r., II GSK 104/25 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnoszący skargę kasacyjną nie podważyli skutecznie oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku, zaś ich niezadowolenie z wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 K.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (por. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., II OSK 23/18, CBOSA). 6.6. Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa podnieść należy, że przepis ten ma charakter techniczny, określa on jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku, wymieniając w tym zakresie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten zasadniczo może zostać naruszony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, ONSAiwsa 2010/3/39), przy czym stosownie do art. 174 pkt 2 Ppsa, naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe w orzecznictwie przyjmuje się, że to możliwość kontroli instancyjnej wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. możliwość dokonania jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a zatem ustalenia przesłanek, którymi kierował się sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, wyznacza granicę skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa (zob. wyrok NSA z 26 października 2023 r. III OSK 2943/21, LEX nr 3634433). Nadto zważyć należy, że wskazany przepis nie nakłada na sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Brak odniesienia się przez sąd wojewódzki do niektórych zarzutów skargi lub pominięcie w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r. I GSK 1329/15, ONSAiwsa 2019/1/9). Nie może też budzić wątpliwości, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 Ppsa można kwestionować jedynie kompletność uzasadnienia wyroku, pod kątem wymienionych w tym przepisie elementów, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Nie można zatem poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa zwalczać prawidłowości stanowiska sądu dotyczącego wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, jak również oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (zob. wyroki NSA: z 5 lipca 2011 r. I OSK 1266/10, 24 kwietnia 2014 r. I GSK 190/12 i z 21 listopada 2023 r. I FSK 1908/22, [w:] CBOSA). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 Ppsa, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Tym samym zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej oraz umożliwia merytoryczną polemikę ze stanowiskiem sądu wojewódzkiego, co jest potwierdzone również przez fakt postawienia w skardze kasacyjnej także innych zarzutów. Okoliczności powyższe przesądzają o niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa – zupełnie niezależnie od tego, czy stanowisko Sądu I instancji odnośnie dowolnych kwestii jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji w sposób jednoznaczny wskazał, że kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a następnie przedstawił argumentację odnoszącą się do kluczowych okoliczności sprawy, w tym w szczególności do kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, charakteru postępowania nieważnościowego oraz braku podstaw do zawieszenia postępowania. W tym kontekście użyte przez sąd wojewódzki sformułowanie, że pozostałe zarzuty są "niezasadne – w kontekście powyższej oceny prawnej", nie oznacza braku ich rozważenia, lecz stanowi skrótowe odniesienie do wcześniej przedstawionej argumentacji, która zachowuje pełną aktualność również wobec tych zarzutów. Nie można zatem przyjąć, aby uzasadnienie wyroku było dotknięte brakiem uniemożliwiającym jego kontrolę instancyjną. Podkreślenia wymaga również, że skarżący, formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, w istocie polemizują z oceną prawną dokonaną przez sąd pierwszej instancji, a nie wykazują rzeczywiste braki konstrukcyjne uzasadnienia. Tymczasem przepis ten nie stanowi podstawy do kwestionowania trafności rozstrzygnięcia, lecz odnosi się wyłącznie do jego uzasadnienia jako elementu formalnego. Niezależnie od powyższego skarżący nie wykazali, aby ewentualne uchybienia w zakresie sporządzenia uzasadnienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest warunkiem skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania. 6.7. W konsekwencji nie jest wreszcie trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 uPb, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie, w której wydano źródłową decyzję o pozwoleniu na budowę, nie doszło do rażącego naruszenia tych przepisów. Przede wszystkim skarżący wadliwie interpretują zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej wynikających z powołanych przepisów. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej, co nadaje mu szczególny walor prawny. W świetle utrwalonej wykładni tych przepisów organ co do zasady nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji prawdziwości tego oświadczenia. Jak już wcześniej wskazano, obowiązek taki może powstać jedynie w sytuacji, gdy istnieją konkretne, uzasadnione okoliczności podważające jego wiarygodność. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Wbrew twierdzeniom skarżących, prowadzenie postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie oznacza istnienia sporu co do prawa własności tej nieruchomości. Tzw. postępowanie zwrotowe nie podważało tytułu prawnego właściciela ani nie mogło samo w sobie stanowić podstawy do kwestionowania oświadczenia inwestora. Co więcej, w dacie wydania decyzji Starosty z 11 kwietnia 2006 r. inwestor dysponował nie tylko własnym oświadczeniem, lecz również zgodą właściciela nieruchomości – Skarbu Państwa reprezentowanego przez starostę – na realizację inwestycji. Okoliczność ta dodatkowo wyklucza możliwość przyjęcia, że organ powinien był powziąć wątpliwości co do prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji nie sposób przyjąć, aby doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 uPb, a tym bardziej do naruszenia o charakterze rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. 7.1. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa. 7.2. Wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania – Spółki, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podlegał oddaleniu, skoro brak podstaw prawnych do zasądzenia takich kosztów na rzecz uczestnika. Obowiązuje w tym zakresie uniwersalna reguła z art. 199 Ppsa.