II OSK 2532/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 32/19 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej N. w K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 października 2018 r. znak SKO.ZP/415/730/2018 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., II SA/Kr 32/19, w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej N. w K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) z dnia 25 października 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w pkt 1, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt 2, zasądził od SKO na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej N. w K., a w pkt 3, na rzecz skarżącej K. K., zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją SKO na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.Dz.U.2017. 1073; dalej u.p.z.p.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej N. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 24 sierpnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku H. G. pn.: "Nadbudowa, przebudowa o rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K." – utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję SKO zostały złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową N. w K. oraz przez K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargi. Sąd wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie było już przedmiotem kontroli sądowej i w wyroku z dnia 17 września 2014 r., II SA/Kr 853/14, WSA w Krakowie wskazał w szczególności, że ówczesna analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona w sposób zbyt ogólny, bez wyjaśnienia przyjętych i ustalonych parametrów i rzetelnego wyjaśnienia istniejącej w obszarze analizy zabudowy. W istocie zdecydowaną większość parametrów ustalono jako wyjątki, nie wyjaśniając, dlaczego ustalano je na zasadach wyjątków; w analizie nie było wyraźnych danych dotyczących poszczególnych parametrów w odniesieniu do budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Sąd zwrócił także uwagę na wątpliwości co do właściwego zakreślenia kręgu stron postępowania, a nadto ocenił jako zasadny zarzut braku przesłania do uzgodnienia z właściwym zarządem dróg publicznych projektu decyzji. Sąd zaznaczył, że wprawdzie w tej sprawie takie uzgodnienie nie następowałoby w drodze postanowienia, ponieważ organ I instancji jednocześnie pełni funkcję zarządcy dróg publicznych, niemniej nie zwalnia to od obowiązku przedłożenia projektu decyzji do wyrażenia stanowiska przez zarząd drogi, wbrew art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., który nakazuje, aby decyzje ustalające warunki zabudowy wydawać po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; w tej sprawie nie przesyłano projektu decyzji do uzgodnienia, tylko wniosek inwestora do uzgodnienia. Za istotne uchybienie Sąd uznał także brak wskazania ilości miejsc parkingowych. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien ponownie zlecić sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej i dokonać jej oceny co do prawidłowości sporządzenia. W analizie powinny znaleźć się wszystkie niezbędne dane pozwalające na ocenę prawidłowości wniosków wynikających z takiej analizy. Należy również prawidłowo ustalić krąg stron postępowania. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej i uchylenia decyzji organu I instancji. Sąd zauważył, że – jak wynika z załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. oraz z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego – w ramach "zamierzonej" inwestycji przewiduje się: legalizację rozbudowy i nadbudowy na cele mieszkalne istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. (wykonanej bez decyzji pozwolenia na budowę) oraz rozbudowę budynku o garaż. Przedmiot postępowania i rozstrzygnięcia został zatem ukształtowany tak, że po części obejmuje on prospektywne ustalenie warunków dla nowej zabudowy, a po części ustalenie warunków dla zabudowy już istniejącej w celu umożliwienia jej legalizacji. W ocenie Sądu, jest to w założeniu niedopuszczalne i narusza art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Determinowana wolą inwestora potrzeba i możliwość ustalenia warunków dla nowej zabudowy oraz determinowana toczącym się postępowaniem legalizacyjnym potrzeba i możliwość ustalenia warunków dla zabudowy już istniejącej nie współtworzą jednej sprawy administracyjnej. Zważywszy na ich odmienne uwarunkowania prawne i faktyczne oraz odmienny charakter i funkcje, muszą one być traktowane jako odrębne sprawy, wymagające osobnego rozstrzygnięcia. Nieprawidłowe - w ocenie Sądu - ukształtowanie przedmiotu postępowania rzutowało również na sposób opisywania poszczególnych parametrów, gdzie siłą rzeczy czyni się dystynkcję między rozbudową i nadbudową budynku w części mieszkalnej a rozbudową budynku o garaż. Nadto gdy idzie o weryfikację przesłanki dotyczącej kontynuacji funkcji uwzględniono również "działkę przedmiotową", podczas gdy punktem odniesienia w tej mierze powinny być działki sąsiednie (art. 61 ust. 1 u.p.z.p). Niezależnie od powyższego – zdaniem Sądu – zaskarżona decyzja dotknięta jest innymi, również istotnymi wadami. Przy ustalaniu linii zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej garażu posłużono się przyimkiem czy też partykułą "około" ("ok. 3m. od granicy działki drogowej", "ok. 2m"). O ile można się zgodzić co do tego, że generalnie "nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej", o tyle trudno – zwłaszcza w okolicznościach tej sprawy – znaleźć uzasadnienie dla ich relatywizowania za pomocą wspomnianej partykuły. Co więcej, nastąpiło ono w samych "warunkach zabudowy" i nie koresponduje z wynikami analizy urbanistyczno-architektonicznej, gdzie mowa – odpowiednio – o 3 m i o 2 m, co narusza § 4 i 7 rozporządzenia. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki/terenu, mimo że dotyczy tej samej inwestycji (wspólnie nazwanej) i tego samego terenu (działki nr [...] i [...]), odrębnie ustalono dla rozbudowy budynku od strony tylnej jako 35% (33%±2%), a odrębnie dla garażu – od 35% do 40-45%. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie to jest nieprawidłowe. Organ ustala wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki, jako parametr wyrażający dopuszczalną procentową możliwość zainwestowania w teren dla zamierzenia inwestycyjnego, czy też w procesie legalizacji, dokonując oceny, czy zainwestowanie to jest dopuszczalne z uwagi na wielkości tego parametru występujące w obszarze analizy. W obu tych przypadkach, jest to wielkość jedna – dotyczy terenu inwestycji a nie jej fragmentów. Niezrozumiałym jest zabieg, w efekcie którego ten sam obszar i ta sama inwestycja ma ustalone dwa odrębne parametry wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W decyzji organu I instancji powołano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2013 r., a następnie w "warunkach zabudowy" (załącznik nr 1) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 12 marca 2015 r. Niezależnie od tej rozbieżności, Sąd stwierdził, że wymienione dokumenty nie świadczą o uczynieniu zadość wymogowi z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku WSA z dnia 17 września 2014 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. G., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego: (i) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 i 5 k.p.a. i art. 64 ust, 1 u.p.z.p. - poprzez przyjęcie uchybienia wymaganiu pierwszego z tych przepisów w sytuacji, w której uzgodnienie warunków zabudowy nie było dokonywane przez zarządcę drogi jako odrębny organ, lecz jako jednostka organizacyjna tego samego organu, a w konsekwencji uznania opinii wydanej na podstawie wniosku za niewystarczającą, (ii) art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej p.b.) - w drodze uznania, iż nie jest dopuszczalne łączenie w jednym postępowaniu administracyjnym "prospektywnego" ustalenia warunków dla nowej zabudowy oraz "retrospektywnego" ustalenia warunków dla zabudowy już istniejącej w celu umożliwienia jej legalizacji, które powinny być traktowane jako odrębne sprawy administracyjnych, wymagające osobnego rozstrzygnięcia, choćby dotyczyły tej samej inwestycji, (iii) w powiązaniu z zarzutem poprzedzającym i w jego konsekwencji - art. 56 zd. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - wynikające z zakazu łączenia w jednym wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy owego "prospektywnego" i "retrospektywnego" ustalenia warunków zabudowy, co może mieć wpływ na odmowę odrębnego ustalenia warunków dla tych zakresów, o ile są one pod względem prawnym lub technicznym współzależne, a tym samym pozbawienia wnioskodawcy prawa zabudowy jego nieruchomości, (iv) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie planistyczne), przez zakwestionowanie zastosowania do parametrów linii zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej garażu przyimka czy też partykuły "około" (z zaznaczeniem, iż podanie wielkości od minimalnej do maksymalnej jest możliwe), (v) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia planistycznego - wobec zakwestionowania ustalenia odrębnego wskaźnika powierzchni zabudowy dla nadbudowy, przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz odrębnego wskaźnika powierzchni zabudowy dla nowej zabudowy, to jest wznoszonego garażu, w sytuacji w której taki zabieg uściślający ten parametr warunków zabudowy nie pozostawia wątpliwości co do wskaźnika powierzchni zabudowy dla całości zamierzonej inwestycji i całości jej terenu, II. naruszenie przepisów postępowania: (vi) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018.1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) - przy przyjęciu jako współpodstawy uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenia tych przepisów prawa procesowego, podczas kiedy nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7), reguł dotyczących zbierania i oceny dowodów (art. 77 § 1), czy też wymagań co do uzasadnienia faktycznego lub prawnego kontrolowanych decyzji (art. 107 § 3), a to: (a) zasada prawdy obiektywnej - w toku postępowań administracyjnych toczących się w okresie ponad 6 lat organy administracji podjęty wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie doszło do uchybienia interesowi społecznemu czy słusznym interesom stron (w tym uczestników), a także został uwzględniony słuszny interes skarżącego (sprowadzający się do prawa zabudowy), (b) zbieranie i cena dowodów - w związku z dwukrotnym merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy przez organy obu instancji został zebrany bardzo obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy (mając także na uwagę niewielką skalę i mały stopień skomplikowania zamierzenia inwestycyjnego), zaś ani odwołujący się uczestnicy ani zaskarżony wyrok nie zaczepili w istocie sposobu jego rozpatrzenia, (c) uzasadnienie decyzji obu instancji - uzasadnienie zaskarżenia wyroku nie wskazuje, które z uzasadnień uchylonych decyzji administracyjnych było wadliwe, a nadto nie podaje czy taka wadliwość dotyczyła uzasadnienia faktycznego czy też uzasadnienia prawnego, co prowadzi do uznania, iż - wbrew zaskarżonemu wyrokowi - obie uchylone decyzje zostały przez organy administracji prawidłowo uzasadnione, (vii) art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz zarzutami kasacyjnymi dotyczącymi naruszenia prawa materialnego (zarzuty od (i) do (v) powyżej), w drodze ograniczenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku do naprowadzenia w jego treści naruszonych przepisów prawa materialnego bez wyjaśnienia prawnego na czym takie naruszenia miałoby polegać, co dodatkowo prowadzi do niewykonalności zaskarżonego wyroku, który w istocie nie zawiera sformułowania oceny prawnej, którą związane mają być organy administracji, (viii) art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz proceduralnymi zarzutami kasacyjnymi ad (vi) (a) - (c) manifestujące się jedynie wymienieniem naruszonych przepisów procesowych (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.) przy całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia na czym miałoby ono polegać, a w konsekwencji brakiem jakiejkolwiek oceny prawnej, jaką mogłyby się kierować organy administracji przy dalszym prowadzeniu tej sprawy tak, aby uniknąć ewentualnego ponownego ich naruszenia, (ix) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. — w drodze powołania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na naruszenie przepisów prawa materialnego (przypuszczalnie w zakresie zarzutów kasacyjnych ad (i) - (v) powyżej) oraz przepisów prawa procesowego (zarzut kasacyjny ad (vi) powyżej) bez podania jaki - odpowiednio - wpływ albo istotny wpływ naruszenia te miały na wynik sprawy (innymi słowy — brak wskazania jaki byłby wynik przedmiotowej sprawy, gdyby te naruszenia nie miały w postępowaniu administracyjnym miejsca), (x) art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. - polegające na pominięciu zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania (skoro przedmiotowa sprawa ma być w wyniku wydania zaskarżonego wyroku ponownie rozpatrzona przez organ administracji I instancji); w takich okolicznościach zaskarżony wyrok może okazać się niewykonalny, a także nie poddaje się kontroli instancyjnej wobec braku możliwości weryfikacji brakujących wskazań przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznaniu niniejszej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt uprzedniego wydania w tej sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2014 r., II SA/Kr 853/14. W wyroku tym WSA podał m.in., że chociaż w tej sprawie uzgodnienie z właściwym zarządem dróg publicznych nie następowałoby w drodze postanowienia, ponieważ organ I instancji jednocześnie pełni funkcję zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy K., niemniej nie zwalnia to od obowiązku przedłożenia projektu decyzji do wyrażenia stanowiska przez zarząd drogi. Zaznaczono przy tym, że art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nakazuje, aby decyzje ustalające warunki zabudowy wydawać po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Ponadto w powyższym wyroku nakazano precyzyjnie ustalić parametr obowiązującej linii zabudowy i wyjaśnić przesłanki zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz precyzyjnie ustalić wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy. Mając na uwadze wiążący charakter ww. wyroku oraz treść rozstrzygnięcia za nietrafne uznać należy zarzuty opisane w pkt (i), (iv) oraz (v) skargi kasacyjnej. Nie są też trafne zarzuty opisane w pkt (ii) oraz (iii). W orzecznictwie NSA podkreślano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (por. np. wyroki NSA z 16.06.2021r., II OSK 2665/18, LEX nr 3243632; z 17.05.2016r., II OSK 146/15). Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że nie jest dopuszczalne ustalanie warunków zabudowy dla samowolnie zrealizowanej inwestycji będącej przedmiotem postępowania legalizacyjnego oraz dla inwestycji, która dopiero ma powstać. Pozbawione usprawiedliwionych podstaw są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji zostały podjęte z naruszeniem wskazanych w motywach zaskarżonego wyroku przepisów. Brak prawidłowo ustalonych parametrów inwestycji, nienależyte uwzględnienie wiążącego w sprawie wyroku WSA oraz niewystarczające odniesienie się do powyższych kwestii przez organy administracyjne słusznie zostały zakwalifikowane jako naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Jeżeli zaś chodzi o stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to zostało ono w motywach zaskarżonego wyroku szeroko opisane przy omawianiu przez WSA poszczególnych stwierdzonych wadliwości kontrolowanych decyzji. Podkreślić przy tym wypada, że w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r.) – oddalił skargę kasacyjną.