II OSK 2515/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 62/22 w sprawie ze skargi K. P. i P. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 24 listopada 2021 r. nr AP-2.7840.262-1.2021.JKO w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 62/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. P. i P. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 24 listopada 2021 r., nr AP-2.7840.262-1.2021.JKO, w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący. Wyrok zaskarżyli w całości. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20 p.b. przez błędne przyjęcie, że postępowanie w sprawie winno być umorzone z uwagi na brak legitymacji skargowej, co doprowadziło do oddalenia skargi, gdy tymczasem indywidualna ocena stanu faktycznego niniejszej sprawy uzasadniała twierdzenie, iż skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu decyzji z uwagi na fakt, że jego treść dotyczy bezpośrednio skarżących, jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie ustalenie zgodnego z zasadą prawdy materialnej stanu faktycznego i oparcie przez Sąd podstaw orzeczenia o ten nienależycie ustalony stan faktyczny oraz dokonanie niewłaściwej kontroli zasadności i legalności działań organów administracji publicznej, mimo że postępowanie dotknięte było wadami w zakresie zebrania i oceny całokształtu materiału, w następstwie czego błędnie przyjęto, iż nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji powstającej na nieruchomości nr działki [...]; 3. art. 141 § 4 w związki 1 z art. 151 P.p.s.a. polegający na nie zajęciu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym przedstawienia oceny stanu faktycznego w sprawie w sposób ograniczający się w praktyce jedynie do stwierdzenia, że organ musiał oprzeć się na informacji znajdującej się w dokumentach przedłożonych przez dewelopera i pominięciu oceny legalności przedłożonych dokumentów, co w następstwie skutkowało uniemożliwieniem merytorycznej kontroli zastosowania prawa materialnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie wskazując, że koszty zastępstwa nie zostały uiszczone w całości, ani w części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c P.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Najpierw zauważyć należy, że z uwagi na brak zarzutów materialnych oraz niewskazanie, w odniesieniu do zaskarżonego wyroku, naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., nie jest skuteczne powołanie w omawianej postawie kasacji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Konieczne jest spostrzeżenie, że kontrolą sądową objęte były decyzje wydane w trybie wznowieniowym. Zarzucane w skardze wady, jakkolwiek decyzje te mają oczywisty związek z będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego decyzją o pozwoleniu na budowę, mogą odnosić się do zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatowego w Gryfinie o umorzeniu postępowania wznowieniowego. W odniesieniu do tych decyzji skarżący nie wskazali w skardze i w skardze kasacyjnej wad, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Natomiast ewentualne naruszenia polegające na niedostrzeżeniu przez organy wznowieniowe naruszeń, którymi dotknięta była decyzja o pozwoleniu na budowę, mogą być, co do zasady, przedmiotem podstaw skargi, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nadto, w świetle opisu naruszenia, niejasne są motywy przywołania art. 50 § 1 P.p.s.a. Skarżący podejmują w tym opisie próbę wykazania, że posiadają interes prawny w zaskarżeniu decyzji. W związku z tym uważają, że umorzenie postępowania z powodu braku legitymacji skargowej było nieprawidłowe. Co prawda, nie precyzują, że chodzi o ich legitymację w postępowaniu administracyjnym oraz umorzenie postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego, ale wskazuje na to całokształt wywodów zawartych w skardze kasacyjnej w odniesieniu do przebiegu postępowania wznowieniowego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżących i oddalił skargę uznając, że umorzenie postępowania wznowieniowego nie stanowiło naruszenia prawa. Tymczasem skarżący, powołując art. 50 § 1 P.p.s.a. zdają się sugerować, że odmówiono im legitymacji skargowej w postępowaniu sądowym. Podkreślić w związku z tym warto, że powodem oddalenia skargi nie był brak legitymacji skargowej, o której mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował prawa skarżących do zaskarżenia decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego umarzającej postępowanie wszczęte postanowieniem Starosty Gryfińskiego z dnia 14 września 2021 r. o wznowieniu o postępowania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a., polegającego na nie zajęciu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym przedstawienia oceny stanu faktycznego w sprawie w sposób ograniczający się w praktyce jedynie do stwierdzenia, że organ musiał oprzeć się na informacji znajdującej się w dokumentach przedłożonych przez dewelopera i pominięciu oceny legalności przedłożonych dokumentów, co w następstwie skutkowało uniemożliwieniem merytorycznej kontroli zastosowania prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji zajął jasne, niebudzące wątpliwości interpretacyjnych stanowisko co do okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane". Ustalił tytuł prawny skarżących do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. W oparciu o dane zawarte w Projekcie budowalnym ustalił okoliczności z zakresu ewentualnego oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących, istotne z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Nawiązał do ustaleń organu dotyczących norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Przedstawił status obszaru inwestycji wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gryfino, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XXXV/458/05, z dnia 28 kwietnia 2005 r. Bezpodstawna jest teza skarżących, zgodnie z którą, oparcie się organów na Projekcie budowlanym stanowiło naruszenie prawa. Najpierw konieczne jest spostrzeżenie, że w kasacji nie podważono żadnej okoliczności, z zakresu oddziaływania inwestycji, o charakterze faktycznym. Jeśli zaś chodzi o kwestię związania organów, a co za tym idzie także sądu administracyjnego Projektem budowlanym, wskazać należy, że zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19). Od wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), obowiązek dołączenia do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego oświadczenia projektanta i projektanta sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wynika z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 pkt 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Nie można w niektórych przypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności, czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Wszak organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami specjalistycznymi powołanymi do rozstrzygania spraw z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. Co do zasady jednak, organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby projekt budowlany zawierał we wskazanym zakresie wady dyskwalifikujące ocenę o zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi. Brak stosownej inicjatywy dowodowej ze strony skarżących oraz związanie stanowiskiem projektanta oznaczały brak obowiązku prowadzenia przez organy dochodzenia z urzędu, czy twierdzenia skarżących co do negatywnego, niedopuszczalnego oddziaływania, mogą prowadzić do podważenia stanowiska o zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dokonał analizy pojęcia obszaru oddziaływania zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Stwierdził, że nie mogły na gruncie sprawy odnieść zamierzonego przez skarżących skutku wywody odnoszące się do: możliwości zwiększonej immisji hałasu, zapachu, zwiększenie ruchu pojazdów i pieszych, zaopatrzenia nieruchomości w wodę o odpowiednim ciśnieniu czy zalania nieruchomości sąsiednich w związku z realizacją planowanej inwestycji, ograniczenia prywatności na działkach sąsiednich względem inwestycji. Mogą one świadczyć jedynie o interesie faktycznym. Ten jednak, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie uzasadnia (tj. nie ma oparcia w przepisach prawa) przyznania skarżącym przymiotu strony w sprawie administracyjnej objętej żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skoro skarżący nie wykazali, że posiadają interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją Starosty Gryfińskiego z dnia 21 maja 2021 r., albowiem nieruchomość skarżących znajduje się poza obszarem oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej (zachowane pozostały wszelkie przewidziane prawem odległości od planowanej zabudowy, inwestycja nie ogranicza prawa do zagospodarowania działki skarżących), to prawidłowo organy obu instancji uznały, że postępowanie administracyjne wznowieniowe powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że w zaistniałej sytuacji organ winien wydać decyzję na podstawie art. 151 § 1 K.p.a., a nie na podstawie art. 105 K.p.a. Stwierdzenie na etapie postępowania wyjaśniającego, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek osoby nie mającej interesu prawnego wyczerpuje przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. Przechodząc do oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia o obszarze oddziaływania inwestycji, stwierdzić należy, że stanowisko to jest prawidłowe. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieustalenie zgodnego z zasadą prawdy materialnej stanu faktycznego i oparcie przez Sąd podstaw orzeczenia o ten nienależycie ustalony stan faktyczny. Sąd obszernie odniósł się do istotnych okoliczności, trafnie przyjmując, że skarżący nie wykazali aby ich nieruchomość była położona w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżący nie skonkretyzowali w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowym, w tym w skardze kasacyjnej, w jakim zakresie istotne okoliczności zostały pominięte, w jakiej mierze dane zawarte w projekcie budowlanym nie są wiarygodne, a co za tym idzie, jakie dowody należałoby przeprowadzić. Uprawnia to do przyjęcia, że wbrew opisowi naruszenia sformułowanemu w omawianej podstawie kasacji, postępowanie organów nie było dotknięte wadami w zakresie zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego. Kwestia znajdowania się nieruchomości skarżących w obszarze oddziaływania inwestycji podniesiona w dalszej części opisu naruszenia, jakkolwiek związana z ustaleniami faktycznymi, jest zagadnieniem z zakresu oceny prawnej, a zatem zastosowania prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Abstrahując od braku materialnej podstawy kasacji, a także wskazania jedynie w pierwszej podstawie kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., odnosząc się do materialnego zagadnienia posiadania przez skarżących interesu prawnego, poruszonego w dwóch pierwszych zarzutach procesowych kasacji, trzeba najpierw podkreślić, że interes prawny, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc badany w postępowaniu wznowieniowym, w sytuacji, gdy wniosek dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, może być badany z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Należy podzielić zapatrywanie Sąd pierwszej instancji, który nawiązując do noweli art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zaakceptował stanowisko organów i uznał, że projektowana inwestycja nie ogranicza w jakikolwiek sposób możliwości zagospodarowania i korzystania przez skarżących ze swojej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, że przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o jakiekolwiek ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o jakich mowa w art. 140 Kodeksu cywilnego. Jak zauważono w orzecznictwie, przymiotu strony postępowania nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Z definicji zawartej w tym przepisie wynika, iż chodzi w niej o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania tych "odrębnych przepisów", na podstawie których został wyznaczony teren w otoczeniu obiektu budowlanego. Ograniczenie to nie może być natomiast następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, gdyż fakt tzw. "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (patrz: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2011/11). Takie skutki funkcjonowania obiektu, w tym przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jak wzmożony ruch samochodowy i związany z tym hałas, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu. Oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (patrz: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 1193/22). Należy zgodzić się z tezą, według której, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zakłada ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Wyznaczenie takiego obszaru następuje z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt II OSK 112/21). Nie są także skuteczne zarzuty w zakresie w jakim odnoszą się do uciążliwości w trakcie budowy, a także okoliczności podnoszących uciążliwości faktyczne związane z funkcjonowaniem nowego obiektu. Konieczne jest nadto odniesienie się do argumentacji skargi kasacyjnej, zgodnie z którą, przy ocenie, czy dany podmiot jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Posiadanie przez skarżących legitymacji strony było przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach wznowienia postępowania. Jest to rezultat szczególnego wymogu badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., polegającego na konieczności wznowienia postępowania i prowadzenia postępowania w zakresie zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., po uprzednim wznowieniu. Na etapie procedury uruchomionej postanowieniem o wznowieniu, możliwe jest zatem zbadanie merytoryczne, czy wnioskującej przysługiwał status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę (patrz m.in. Małgorzata Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany", LEX/el.2024, pkt I.4 do art. 149). Nie jest zatem konieczne uchylenie decyzji dotychczasowej w celu zbadania istnienia interesu prawnego wnioskodawcy postępowania wznowieniowego. W tej sytuacji, jak zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, organ winien wydać decyzję na podstawie art. 105 K.p.a. Stwierdzenie na etapie postępowania wyjaśniającego, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek osoby nie mającej interesu prawnego wyczerpuje przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że w kontrolowanym postępowaniu nadzwyczajnym ustalono nie tylko brak naruszenia interesu prawnego skarżących, ale także brak oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ustalenie to, jak wynika z poprzednich rozważań, było oparte na analizie Projektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.