II OSK 2501/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 167/24 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 18 października 2023 r., znak: ZOA-II.7721.40.2013 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 167/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 18 października 2023 r., znak: ZOA-II.7721.40.2013 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że realizacja obowiązków nałożonych na nią w zaskarżonej decyzji będzie wiązała się ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci pogorszenia się stanu technicznego zajmowanej przez nią nieruchomości, zwiększenia możliwości pojawienia się w tej nieruchomości grzybów oraz pleśni, a w konsekwencji możliwości pogorszenia się stanu zdrowia skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSA i wsa 2007/4/77). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustanowiona została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Rozważając przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy po pierwsze zauważyć, że decydujące znaczenie dla oceny wniosku, ma charakter i cel obowiązków nałożonych przez organy nadzoru budowlanego. Podstawą nałożenia określonych obowiązków było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego obiektu budowlanego i konieczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślić trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca stronie skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego. Celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest m.in. utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, jak i bezpieczeństwu mienia. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji Sąd winien kierować się przede wszystkim ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób korzystających z obiektu budowlanego. Wskazane przez skarżącą okoliczności w postaci pogorszenia się stanu technicznego zajmowanej przez nią nieruchomości, zwiększenia możliwości pojawienia się w tej nieruchomości grzybów oraz pleśni, a w konsekwencji możliwości pogorszenia się stanu zdrowia skarżącej, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej. To wykonanie decyzji, a nie wstrzymanie jej wykonania, zmierza do poprawy stanu technicznego obiektu budowlanego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.