II OSK 249/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku V. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 249/16 w sprawie ze skarg kasacyjnych M. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. oraz V. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 328/15 w sprawie ze skarg S. [...] S.A. z siedzibą w P. oraz M. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.

Wyrokiem z 17 października 2017 r., sygn. II OSK 249/16 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na rozprawie sprawy ze skarg kasacyjnych M. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. oraz V. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 października 2015 r., sygn. IV SA/Po 328/15, w sprawie ze skarg S. S.A. z siedzibą w P. oraz M. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. oddalił skargę kasacyjną V. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W., 3. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości. W piśmie z 12 marca 2018 r. V. [...] Sp. z o.o. wniosła o dokonanie "interpretacji" powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do fragmentu jego uzasadnienia. Wnioskodawczyni wskazała na str. 3 wniosku, że "W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że posiadane przez V. [...] Sp. z o.o. decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2012 r., [...] oraz z dnia [...] października 2012 r., [...] «zostały wydane dla innego przedsięwzięcia» (k. 27 wyroku)". Zdaniem wnioskodawczyni, "dalej Sąd nie wskazuje jednak jakie mają być konsekwencje tego stwierdzenia". Wobec powyższego V. [...] Sp. z o.o. wniosła o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wskazań wyroku II OSK 249/16, w zakresie odpowiedzi na pytania: - "czy odnotowując fakt, że decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2012 r., [...] oraz z dnia [...] października 2012 r., [...] «zostały wydane dla innego przedsięwzięcia» intencją Naczelnego Sądu Administracyjnego było zobowiązać Prezydenta Miasta [...] (mającego ponownie rozpoznać sprawę) do wymagania od inwestora przeprowadzenia od nowa całego procesu zwolnień od zakazów określonych w prawie wodnym i to w świetle nowego prawa wodnego? A jeżeli tak - jak to się ma do faktu, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] już raz «odmówił» (umarzając postępowanie) V. [...] Sp. z o.o. udzielenia zwolnień dla zredukowanej inwestycji, uznając, że wobec wydanych w 2012 r. decyzji byłoby to działanie w warunkach nieważności?"; - "czy wręcz przeciwnie — intencją Naczelnego Sądu Administracyjnego było po prostu zobowiązanie organu do wnikliwej weryfikacji, czy dotychczas wydane decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej odnoszą się swym zakresem do inwestycji będącej przedmiotem postępowania?". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że jednym z wymagań dla V. [...] Sp. z o.o. było uzyskanie dla obszaru inwestycji zwolnień określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88 l ust. 1 pkt 1 i 3 dotychczasowej ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.). Wnioskodawczyni twierdzi, że takie zwolnienia zostały jej udzielone wyżej wymienionymi decyzjami Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] października 2012 r., [...] oraz z [...] października 2012 r., [...]. V. [...] Sp. z o.o. we wniosku podkreśliła, że w związku z powzięciem wątpliwości dotyczących tego, czy powyższe decyzje stanowią wypełnienie wymogów Prawa wodnego w odniesieniu do obecnej inwestycji, realizowanej tylko na mniejszym obszarze jak wcześniejsza (zredukowanej), z ostrożności wnioskiem z 13 czerwca 2014 r. wystąpiła do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o wydanie ponownie decyzji w sprawie zwolnień art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88 l ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa wodnego z 2001 r. Dyrektorowi przedstawiona została cała dokumentacja techniczna inwestycji, która do dziś jest procedowana i była przedmiotem oceny w wyroku II OSK 249/16. Inwestorowi zależało na tym, aby wypełnić wymogi Prawa wodnego i nie narazić się na zarzut, że nie pozyskał zwolnień na projektowaną inwestycję. V. [...] Sp. z o.o. wskazała, że w decyzji z [...] sierpnia 2014 r., [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] umorzył postępowanie stwierdzając stanowczo, że dla obszaru inwestycji zwolnienia zostały już udzielone decyzjami z [...] października 2012 r., [...] oraz z [...] października 2012 r., [...] i że są one nadal obowiązujące także do inwestycji o zmienionym zakresie (zredukowanej). Według V. [...] Sp. z o.o., organ zaznaczył przy tym, że wydanie ponownych zwolnień dla tego samego obszaru i inwestycji o tym samym charakterze byłoby działaniem w warunkach nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W dniu 3 kwietnia 2018 r. wpłynęło pismo S. S.A. z siedzibą w P., w którym uczestnik postępowania wskazał na niezasadność dokonania wykładni wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o "interpretację wyroku" nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, według którego "Z samej istoty wykładni wyroku wynika, że może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte" (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 419). Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 12 lutego 2014 r., sygn. I OSK 502/13). Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z 17 października 2017 r., sygn. II OSK 249/16. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie "interpretacji" wyroku sprowadza się zaś w istocie do odpowiedzi na dwa postawione przez V. [...] Sp. z o.o. pytania, co nie mieści się w pojęciu wykładni wyroku i jest niedopuszczalne. V. [...] Sp. z o.o. polemizuje bowiem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego uwzględnienia zarzutu skarżącego kasacyjnie – M. [...] Sp. z o.o. obejmującego naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że V. [...] Sp. z o.o. występując z wnioskiem o "interpretację wyroku" wybrało z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego fragment zdania, bez powołania tego zdania w całości oraz w oderwaniu od obszernego fragmentu uzasadnienia wyroku, w którym znajduje się wyrwany z kontekstu fragment zdania. Tymczasem z uzasadnienia fragmentu wyroku pominiętego przez V. [...] Sp. z o.o., w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wadą kontroli postępowania administracyjnego, którą przeprowadził Sąd I instancji było m. in. to, że decyzje Dyrektora RZGW w [...] z [...] października 2012 r., znak [...] i znak [...]zostały wydane dla innego przedsięwzięcia, które nie zostało opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia będącej przedmiotem analizy przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 1 października 2015 r. powołał się na s. 26 na okoliczność, że inwestor uzyskał decyzje Dyrektora RZGW w [...] zwalniające od zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wskazane przez Sąd I instancji decyzje Dyrektora RZGW dotyczyły innej inwestycji. Miało to w okolicznościach niniejszej sprawy szczególne znaczenie, gdyż organ I instancji odstąpił od nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...]. V. [...] Sp. z o.o. występując z wnioskiem o "interpretację wyroku" pominął obszerny fragment uzasadnienia wyroku do którego odnosi wskazany na wstępie fragment zdania - «zostały wydane dla innego przedsięwzięcia». Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.