II OSK 2486/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2384/21 w sprawie ze skargi H. W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 28 września 2021 r. znak: DLI-I.7621.4.2021.IM.3 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2384/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę H. W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 28 września 2021 r. znak DLI-I.7621.4.2021.IM.3 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. H. W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że organ słusznie stwierdził brak podstaw wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 12 marca 2014 r. oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 14 października 2014 r., 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie występował stan powagi rzeczy osądzonej, co z kolei uzasadniało uznanie, że zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego z 12 marca 2014 r. nr 2/2014 oraz decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 14 października 2014 r., znak: DOII-II-ło-772-33-1984/14, dotyczące zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stanowiły przedmiot kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14 oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 14 października 2014 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2146/15 oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku. W obu wskazanych judykatach jednoznacznie rozstrzygnięto, że inwestor nie był zobowiązany do przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestia ta została obszernie omówiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co czyni zbędnym ponowne jej opisywanie. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego, wskazała, że rażące naruszenie prawa tkwi w braku uzyskania decyzji środowiskowej dla inwestycji drogowej, stanowiącej przedmiot rozstrzygania przez organ. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było zbadanie co było przedmiotem rozstrzygnięcia sądów administracyjnych dokonujących kontroli wyżej wskazanych decyzji. Stwierdzenie, że oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oznacza, że wydane wyroki zamknęły organowi administracji publicznej drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej, tj. materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, rozstrzygając o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji. Wobec ustalenia przez organ, w rezultacie wstępnego badania żądania skarżącej, wystąpienia, z uwagi na wydane wyroki sądów administracyjnych obu instancji, przeszkody przedmiotowej, powodującej niedopuszczalnym rozpoznanie sprawy zasadnym było wydanie, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania nieważnościowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. są niezasadne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 1