II OSK 2478/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. D. i M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji administracyjnych w sprawie ze skargi J. D. i M. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia 1. odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku; 2. odmówić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2016 r. znak [...].

Wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1556/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. i M. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu podniesiono, że daleko idące ograniczenia wynikające z wpisu do rejestru zabytków, do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej mogą istotnie utrudnić lub uniemożliwić skarżącym prowadzenie działalności gospodarczej. Zwrócono uwagę na utrudnienia w zakresie możliwości przeprowadzania remontów oraz konieczność ponoszenia kosztów związanych z dostosowaniem przedsiębiorstwa do funkcjonowania zabytku. Skarżący podkreślili, że w ostateczności będą zmuszeni do sprzedaży nieruchomości, która po wpisie do rejestru zabytków nie będzie atrakcyjnym obiektem dla kupujących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Wskazać należy, że kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, skoro strona skarżąca w skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek ten należało odrzucić. Nie ma bowiem prawnej możliwości rozważenia zasadności argumentów strony skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania, ponieważ żądanie to nie ma oparcia w przepisach prawa, co czyni przedmiotowy wniosek niedopuszczalnym. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2016 r. wskazać należy, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Skarżący nie wykazali bowiem w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ich na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim zgodzić się należy z poglądem wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ 616/11, że wpis do rejestru zabytków nie jest czynnością nieodwracalną lub trudną do odwrócenia. Skarżący podnosząc, że będą zmuszeni do ponoszenia kosztów związanych z dostosowaniem przedsiębiorstwa do funkcjonowania zabytku nie przedstawili żadnych wyliczeń. Nie wskazali również o jakie konkretnie koszty chodzi oraz jakie remonty będą musieli przeprowadzić. Odnosząc się do kwestii spadku atrakcyjności nieruchomości dla kupujących na skutek jej wpisu do rejestru zabytków należy stwierdzić, że nie jest to okoliczność uzasadniająca udzielenie ochrony tymczasowej. Ewentualny spadek atrakcyjności nieruchomości dla kupujących nie jest szkodą trwałą i nieodwracalną. W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji Ministra Kultury o wpisie do rejestru, atrakcyjność i wartość nieruchomości będzie kształtowała się na poziomie wynikającym z jej usytuowania, stanu i innych czynników, na które nie będzie miał wpływu fakt, że w czasie postępowania sądowoadministracyjnego była ona wpisana do rejestru. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.