II OSK 2413/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 185/24 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2024 r. nr SKO.GP.4000.559.2023 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od S. K. na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 185/24 uwzględnił skargę S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 9 stycznia 2024 r. nr SKO.GP.4000.559.2023 w przedmiocie warunków zabudowy i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z 5 lipca 2023 r. nr 249/2023, oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1.2. Prezydent Miasta P. decyzją z 5 lipca 2023 r. ustalił na rzecz wnioskodawcy – S. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej Spółka) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w P. przy ulicy [...]. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z 9 stycznia 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy z obszaru analizowanego. W sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, są to głównie budynki wolnostojące, jednak znajdują się tu także budynki w zabudowie bliźniaczej. Uzupełnienie zabudowy stanowią budynki gospodarcze i garażowe. Średni procent zabudowy wynosi ok. 18% mieszcząc się w przedziale od 6% do 31%; dominuje zabudowa jedno i dwukondygnacyjna, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi dla budynków z dachami stromymi w przedziale od 3,5 m do 7,1 m, a z dachami płaskimi od 3 m do 7,2 m przy czym średnia wartość wynosi 4,8 m. Linia zabudowy wzdłuż ulicy [...] przebiega w odległości od 6 do 8 m od frontowych granic działek, wzdłuż ulicy [...] linia ta przebiega w odległości od 6 do 16 m, a wzdłuż drogi wewnętrznej - ulicy [...] - linia zabudowy kształtuje się w odległości od 5-6 m od granic działek. W badanym obszarze szerokość elewacji frontowej wynosi od 7 m do 32 m, średnia szerokość wynosi zatem 16 m. W zabudowie występują dachy strome i płaskie. Dla tak ustalonych parametrów organ pierwszej instancji określił parametry zabudowy dla nowej inwestycji. 1.4. S.K. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze w szczególności podniosła, że zgoda na realizację dwóch budynków na jednej działce geodezyjnej (w dodatku z 4 lokalami mieszkalnymi) skutkowałoby konfliktami społecznymi oraz konfliktem przestrzennym oraz stanowiłaby naruszenie wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej upzp) zasady "dobrego sąsiedztwa". Skarżąca zwróciła uwagę, iż zgodnie z wnioskiem planowane budynki posiadać mają szerokość elewacji frontowej 12,5 m - 13,5 m dla pojedynczego segmentu, co razem stanowi 25 m – 27 m (tak jak jest odbierana szerokość elewacji frontowej przestrzennie dla całej inwestycji). W omawianym obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi ok. 16m, co z tolerancją ±20% daje przedział od ok. 12,8 m - 19,2 m. Zatem wnioskowana inwestycja nie stanowi nawiązania do średniej szerokości elewacji frontowej. również z tolerancją 20% z obszaru analizowanego. Natomiast w odniesieniu do wysokości zabudowy skarżąca wskazała, iż ustawodawca zastosował odmienną zasadę, nakazującą odnieść się do działek sąsiednich. Zgodnie z wnioskiem budynki posiadać mają wysokość 8,5 m – 9 m przy dachu stromym. Skarżąca wyjaśniła, iż co prawda w obszarze analizowanym budynki posiadają wysokość ok. 9 m (czyli górną wartość wnioskowanej wysokości), jednak należy mieć na uwadze, że zabudowa po stronie południowej ul. [...] (tak jak wnioskowana inwestycja) jest zdecydowanie niższa niż po stronie północnej tejże ulicy. Ponadto planowane budynki mają bezpośrednio graniczyć (tzn. mają być zlokalizowane pomiędzy) z budynkami z dachami płaskimi, których maksymalna wysokość wynosi ok. 6,5 m. Dlatego planowana zabudowa stanowiłaby swojego rodzaju dominantę pomiędzy istniejącymi i realizowanymi budynkami. Zatem planowana wysokość jak również geometria dachu nie stanowi nawiązania do zabudowy najbliżej usytuowanej. 1.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. 1.6. Powołanym na wstępie wyrokiem z 26 czerwca 2024 r. Sąd Wojewódzki uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że wbrew zarzutom skargi, planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna kontynuuje występującą w obszarze analizowanym zabudowę, gdyż w obszarze tym taka właśnie zabudowa występuje, co obrazuje doskonale załącznik graficzny do decyzji. Natomiast Sąd Wojewódzki powziął wątpliwość co do prawidłowości przyjęcia szerokość elewacji frontowej oraz parametru wysokości budynku tj. wysokości elewacji frontowej i wysokości kalenicy budynku (geometria dachu). W analizie urbanistycznej wskazano na zróżnicowaną wysokość zabudowy w obszarze analizowanym oraz podano, iż średnia wysokość wynosi ok. 4,8 m. Zabudowa bezpośrednio sąsiadująca ma wysokość 4,1 m (ul. [...]) i 5,9 (ul. [...]). Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Natomiast w niniejszej sprawie organ ustalił omawiany parametr z odstępstwem od powyższych zasad na 4,8 do 5 m stosując § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, dalej rozporządzenie). Podniesiono, iż całkowicie niezasadne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie zastosował w omawianej sprawie żadnych odstępstw od średnich wartości parametrów, choć takie odstępstwa wynikają wprost z decyzji organu I instancji. Uzasadnienie dla ustalenia takiego parametru stanowiło lakoniczne stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że wartość ta jest zbliżona do średniego parametru. Ponadto w niniejszej sprawie tak w analizie urbanistycznej jak i w decyzji nie wyjaśniono jaka jest wysokość kalenicy w obszarze analizowanym. O ile w analizie urbanistycznej w formie tabeli podano pozostałe parametry, co pozwoliło Sądowi na weryfikację poprawności ich ustalenia, to w analizie oprócz lakonicznego stwierdzenia, że wysokość kalenicy wynosi do 9,5 m brak jest jakichkolwiek informacji odnośnie, które działki i gdzie mają jaka wysokość kalenicy. Ponadto organ w niniejszej sprawie ustalił kąt nachylenia na 25% do 45 %, podczas gdy analiza urbanistyczna nie wskazuje jak kształtuje się powyższy parametr w obszarze analizowanym. Dopuszczenie zabudowy o wysokości kalenicy do 9 m może prowadzić do wprowadzenia budynku optycznie wyższego od zabudowy sąsiedniej, co możne prowadzić do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. 2. Spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 6 ust. 1-2, § 7 ust. 1-4 i § 8 rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów skutkujące uchyleniem decyzji organów obu instancji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji opartym na błędnym przyjęciu, że sposób ustalenia parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu jest niewystarczający, aby uznać, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy został w tej sprawie spełniony; b) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 6 ust. 1-2 rozporządzenia przez: - błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że budynek w zabudowie bliźniaczej należy rozpatrywać jako jedną bryłę w kontekście ustalania szerokości elewacji frontowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że szerokość elewacji frontowej dla dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej określa się dla każdego z budynków osobno; - niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i w konsekwencji uchylenie decyzji organów obu instancji w oparciu o błędne uznanie, że przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej budynku w zabudowie bliźniaczej określoną wartość należy odnosić do każdego z segmentów osobno; dodatkowo nawet gdyby uznać konieczność kumulacji szerokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ustalaniu tego parametru, to i tak rozstrzygnięcie organów w tym zakresie należałoby uznać za prawidłowe; c) art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 7 ust. 1-4 rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i w konsekwencji uchylenie decyzji organów obu instancji w oparciu o błędne uznanie, że rozstrzygnięcie co do parametru wysokości elewacji frontowej na zasadzie odstępstwa nie znajduje uzasadnienia w wynikach analizy urbanistycznej, a w konsekwencji zostało podjęte przedwcześnie, podczas gdy z akt sprawy wynika jednoznacznie, że motywy do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie były wystarczające z punktu widzenia ładu przestrzennego i wynikały z analizy urbanistycznej, albowiem przy ustalaniu tego parametru dla planowanej inwestycji Prezydent Miasta P. kierował się wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej budynków z dachami stromymi oraz średnią wysokością w obszarze analizowanym, uwzględniając także zróżnicowanie wskazanego parametru na terenie tego obszaru; d) art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 8 rozporządzenia przez: - niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i w konsekwencji uchylenie decyzji organów obu instancji w oparciu o błędne przyjęcie, że nie jest możliwa ocena, czy planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy w zakresie wysokości kalenicy wobec braku wystarczających danych w tym zakresie, podczas gdy organ ustalił ten parametr dążąc do zachowania ładu przestrzennego, co wynika z analizy urbanistycznej; ustalając ten parametr organ I instancji przyjął za punkt odniesienia maksymalną wysokość kalenicy dla dachów stromych (które przeważają w obszarze analizowanym), co należy uznać za dostateczną informację o wysokości kalenicy budynków w obszarze analizowanym dla prawidłowego ustalenia tego parametru z perspektywy § 8 rozporządzenia; w świetle § 8 rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, co oznacza, iż nie musi ona idealnie odzwierciedlać stanu występującego w obszarze analizowanym; - przez błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że skoro parametr geometrii dachu (w tym wysokość kalenicy) ma nawiązywać do zabudowy w obszarze analizowanym, to konieczne jest przedstawienie konkretnych danych w analizie urbanistycznej pozwalających na weryfikację tego parametru, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że skoro ustawodawca w § 8 rozporządzenia posłużył się sformułowaniem "odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym", to (odmiennie niż w przypadku pozostałych wskaźników i parametrów) nie jest konieczne analizowanie tego parametru dla każdego z budynków w obszarze analizowanym, a wystarczające jest wskazanie punktu odniesienia według którego należy ten parametr ustalać; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej Ppsa) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. dalej Kpa) przez uchylenie decyzji organów obu instancji w oparciu o niewłaściwe przyjęcie, że organy obu instancji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności że: ilość danych zawartych w analizie urbanistycznej jest niewystarczająca dla rzetelnego ustalenia parametru wysokości kalenicy głównej oraz kąta nachylenia dachu; brak jest w materiale dowodowym wystarczającego uzasadnienia dla poczynionego odstąpienia przy ustalaniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnych z prawem decyzji organów obu instancji; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 Ppsa przez uchylenie decyzji organów obu instancji w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było oddalenie wniesionej skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego zgodnych z prawem decyzji organów obu instancji. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniesionej po upływie terminu, o którym mowa w art. 179 Ppsa, S.K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Pismem z 16 grudnia 2024 r. Spółka zrzekła się rozprawy i wniosła o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Wobec tego, że strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały jej przeprowadzenia, skarga kasacyjna, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. 5.3. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się wolność zabudowy jako wartość podstawową przy stosowaniu norm dotyczących szeroko rozumianej zgody planistycznej (art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp), nie zaś subiektywne poczucie właścicieli sąsiednich zabudowanych nieruchomości. Uwzględnienie tej kluczowej zasady wywodzonej z prawa własności oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów upzp (wyroki NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1131/17, 15 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1430/24), a kontrola legalności ustalonych parametrów i wskaźników zabudowy powinna polegać nie tyle na formalistycznej i matematycznej weryfikacji tych parametrów, lecz ocenie czy realizują one zasadę kontynuacji i nie pozostają w konflikcie z istniejącym porządkiem urbanistycznym. W terenie o takim stopniu zurbanizowania jaki występuje w analizowanym obszarze nie sposób oczekiwać, aby nowa zabudowa w każdym wskaźniku zawsze miała wynikać z arytmetycznej średniej, w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań urbanistycznych. W pewnych sytuacjach prowadziłoby to bowiem do ustaleń stanowiących w istocie zaprzeczenie ładu przestrzennego. W tym celu właśnie rozporządzenie daje możliwość pewnej elastyczności, o ile jest to oczywiście uzasadnione wynikami analizy. W zaskarżonym wyroku nacechowanym formalistyczną wykładnią przepisów zabrakło właśnie takiej oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat istoty decyzji o warunkach zabudowy i jej funkcji w ramach prawa zagospodarowania przestrzeni. 5.4. Zasadnie zarzuca się w skardze kasacyjnej niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 6 ust. 1-2, § 7 ust. 1-4 i § 8 rozporządzenia. Błędnie bowiem Sąd Wojewódzki uznał, że sposób ustalenia parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest niewystarczający, aby uznać, że spełniony został warunek kontynuacji funkcji zabudowy. Z analizy urbanistycznej wynika, że średnia wysokość w całym obszarze analizowanym wynosi około 4,8 m. Natomiast organ I instancji ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej zabudowy na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, w przedziale od 4,9 do 5,0 m) tj. z minimalnym (0,1-0,2 m) odstępstwem od średniej występującej na obszarze analizowanym. Organ I instancji ustalając ten parametr wziął pod uwagę maksymalną wysokość w obszarze analizowanym oraz wysokość górnej krawędzi elewacji budynków z dachami o tożsamej konstrukcji. W szczególności jest zbliżona do wysokości okapu budynków z dachami stromymi np. przy ul. [...] , [...], [...] (wysokość od 4,8 do 5 m) To wyjaśnienie jest wystarczającym uzasadnieniem dla podjętego rozstrzygnięcia. Jest rzeczą oczywistą, że skoro wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym jest wysoce zróżnicowana (waha się w przedziale od 3,0 m do 7,2 m), to ustalenie wysokości planowanej zabudowy z tak niewielkim odstąpieniem od średniej nie może zaburzyć ładu przestrzennego. Zatem przyjęcie dla tej inwestycji odstępstwa od zasady określonej w § 7 ust. 1 rozporządzenia znajduje uzasadnienie w treści § 7 ust. 4 tego rozporządzenia. 5.5. W kwestii zaś naruszenia art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 6 ust. 1-2 rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe ustalenie przez organ I instancji szerokości elewacji frontowej odrębnie dla każdego z budynków. Zgodnie z definicją słownikową "elewacja" to zewnętrzna ściana budynku (Słownik Języka Polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl). Pojęcie elewacji frontowej jest więc co do zasady przypisane indywidualnemu obiektowi budowlanemu, a nie zespołowi budynków. Nie stanowi zatem naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia ustalenie tego parametru dla każdego z budynków osobno. To właśnie na zasadzie wyjątku wynikającego z § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszczalne byłoby ustalenie tego parametru łącznie z uwagi np. na zabudowę pierzejową i wymagania konserwatorskie. Należy zaznaczyć, że w obszarze analizowanym szerokości elewacji frontowych budynków wynoszą od 7 m (ul. [...]) do 32 m (ul. [...]), a średnia szerokość elewacji frontowej budynku wynosi 16 m. Nie była ona przy tym liczona z uwzględnieniem łącznej szerokości budynków w zabudowie bliźniaczej. Na działkach nr [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]) szerokość elewacji frontowej każdego z budynków wynosi aż 19 m, a więc łączna szerokość elewacji frontowej w tym przypadku wynosi 38 m. Planowane budynki o szerokości elewacji od 12,5 m do 13,5 m kontynuują średnią szerokość z obszaru analizowanego z tolerancją do 20%, dlatego prawidłowo organ stwierdził, że można ten parametr wyznaczyć zgodnie z wnioskiem, na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie jest zatem w pełni zasadny. 5.6. Usprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 upzp w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 8 rozporządzenia tak w zakresie błędnej wykładni jak i niewłaściwego zastosowania. W ogóle nie wykazano, aby ustalony parametr geometrii dachu wnioskowanej zabudowy nie dał się pogodzić z wymogami ładu przestrzennego. Całkowicie umknęło Sądowi Wojewódzkiemu, że w świetle § 8 rozporządzenia geometria dachu planowanej zabudowy powinna nawiązywać do form istniejących, występujących na obiektach o różnym przeznaczeniu (mieszkalnym, usługowym, handlowym), tworząc z nimi harmonijną całość w myśl zasad wynikających z upzp (wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 761/16). Powołany § 8 rozporządzenia nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący i równocześnie nie nakazuje, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu. Jak zasadnie wskazuje się w skardze kasacyjnej, organ I instancji wskazał maksymalną wysokość planowanych budynków do kalenicy ustalając ten parametr jako "maksymalnie 9 m od poziomu istniejącego terenu". Ustalono, że choć budynki w obszarze analizowanym są zróżnicowane pod względem geometrii dachów, to jednak większość z nich jest zabudowana dachem stromym. Prawidłową była więc decyzja organu I instancji o ustaleniu stromej konstrukcji dachu dla planowanej zabudowy oraz wyznaczenie jej maksymalnej wysokości całkowitej. Tym sposobem, organ I instancji zapobiegł ukształtowaniu zbyt wysokiej zabudowy, która nie spełniałaby wymogów ładu przestrzennego. Nie wiadomo po co zatem Sądowi Wojewódzkiemu była informacja, które konkretne działki i gdzie mają jaką wysokość kalenicy. W związku z tym, że w obszarze analizowanym występują dachy strome, ustalono kąt nachylenia od 25% do 45 % co biorąc pod uwagę elementarną wiedzę z zakresu geometrii, w sposób oczywisty odpowiada wymogom dachu stromego. Wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego całkowicie zbyteczne i nieracjonalne byłoby obliczanie jak kształtuje się powyższy parametr w obszarze analizowanym. Nie wiadomo czy Sądowi chodzi o obliczenie średniego kąta nachylenia dachu i czemu miałoby to w ogóle służyć. Ustalony parametr znajduje odzwierciedlenie w przeprowadzonej analizie urbanistycznej, z której wynika, że w analizowanym obszarze przeważa liczba dachów spadzistych. 5.7. W świetle powyższego zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Analiza treści decyzji wskazuje, że organy obu instancji podjęły czynności, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w szczególności analizę urbanistyczną. 5.8. Dodatkowo należy wskazać Sądowi Wojewódzkiemu, że jeżeli podejmuje próbę właściwego zinterpretowania zasady kontynuacji, to warto pokusić się o ustalenie też właściwej podstawy prawnej. Powołana w uzasadnieniu wyroku wersja art. 61 ust. 5a upzp jest wersją, która w niniejszej sprawie nie mogła znaleźć zastosowania. Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepis art. 61 ust. 5a upzp w brzmieniu dotychczasowym. 5.9. W związku z tym, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 Ppsa, rozpoznał skargę na ww. decyzję Kolegium w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wypełnienie kluczowej dla dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy - zasady kontynuacji. W przedmiotowej sprawie obszar został wyznaczony zgodnie z parametrami wynikającymi wprost z rozporządzenia, a ustalenie wszystkich parametrów planowanej zabudowy zostało prawidłowo uzasadnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organowi oparcie się na wadliwej analizie, ponieważ analiza w sposób wystarczający wskazuje na zasadność przyjęcia poszczególnych parametrów. Istota kontroli legalności wskaźników nie sprowadza się do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, lecz oceny na ile wskaźnik pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji. Reasumując, zaskarżona decyzja i decyzją ja poprzedzająca nie zostały wydane z naruszeniem tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 Ppsa, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa. 5.10. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.