II OSK 2398/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2664/21 w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 r. nr 1452/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2664/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 16 listopada 2021 r., nr 1452/2021, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Siedlcach z dnia 1 września 2021 r., Nr 62/2021, nakazującą skarżącemu na podstawie art. 51 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", rozbiórkę głazów kamiennych, stanowiących część ogrodzenia (ustawionych w jego linii) znajdującego się pomiędzy działkami oznaczonymi nr ew. [...] i [...], położonymi w m. Ż., gmina Siedlce. Sąd I instancji wskazał, że organy nadzoru budowlanego ustaliły, iż w linii ogrodzenia drewnianego, równolegle do ulicy [...] znajdują się dwa kamienne głazy wypłaszczone, od strony południowej, ustawione na cokole betonowym o szerokości 40-50 cm i długości 3,70 m. Maksymalna wysokość ww. głazów (w linii ogrodzenia) wynosi od poziomu gruntu 1,75 m (czynności kontrolne z 21 maja 2019 r. – protokół oraz dokumentacja fotograficzna oraz z 5 lipca 2021 r. – protokół oraz dokumentacja fotograficzna). Pomimo że budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, a budowa ogrodzeń do 2,20 m nie wymaga też zgłoszenia, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego uprawnione były do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b. Wynika to z tego art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., a więc w tej części, która dotyczy istotnego odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w przepisach, oraz art. 51 ust. 7 P.b., mogą być stosowane do wykonanych robót budowlanych, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi. Budowa nie może bowiem naruszać przepisów planistycznych, jak i prawa własności. A mianowicie, na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania uchwalony uchwałą Nr [...], zwana dalej "MPZP". Zgodnie z § 26 ust. 1 i 2 MPZP ustala się "obowiązek stosowania ogrodzeń ażurowych w 80% i nie wyższych niż 1,75 m. Nieprzekraczalną linię zabudowy nowych ogrodzeń stanowią linie rozgraniczające tereny funkcjonalne z terenami dróg publicznych i kolei". Zasadnie organy wskazują (powołując się m.in. na wyrok WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2018 r., II SA/Rz 1413/17), że przedmiotowe ogrodzenie w części, w której wkomponowano w nie wypłaszczone głazy, nie spełnia wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie stanowi ogrodzenia ażurowego. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w postępowaniu naprawczym organy obowiązane są do badania czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z art. 51 P.b. nie wynika wprawdzie obowiązek żądania od inwestora złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak ma to miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Niemniej nie oznacza to, że nie jest to okoliczność istotna prawnie w postępowaniu naprawczym (por. uchwała NSA z 10 stycznia 2021 r., II OPS 2/10). Skarżący przeprowadził zaś roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia i usytuowaniu głazów, do których nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 11 P.b. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, współwłaściciele nieruchomości nigdy nie wyrażali zgody na posadowienie powyższych głazów w ciągu ogrodzenia ani w innej lokalizacji (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2017 r., VII SA/Wa 2490/16), co potwierdza także złożone na rozprawie pismo Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 28 czerwca 2022 r. W przypadku gdy nieruchomość objęta jest współwłasnością, legitymowanie się prawem do jej dysponowania na cele budowlane wymaga przedstawienia przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., II OSK 1075/18). Pewne jest to, że prowadzenie robót budowlanych na nieruchomości, objętej współwłasnością wykracza poza zarząd rzeczą wspólną i wymaga zgody każdego ze współwłaścicieli. Brak tej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w konsekwencji prowadzi do konkluzji o nielegalnym działaniu skarżącego. W ocenie Sądu, organy prawidłowo określiły również adresata decyzji rozbiórkowej bowiem w pierwszej kolejności zobowiązanym do dokonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 P.b. jest inwestor, chyba że według okoliczności sprawy nałożenie takiego obowiązku było nieracjonalne. Na zakończenie Sąd wyjaśnił, że okoliczności podnoszone w skardze "zwykłej" pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Kontrolując zasadność zaskarżonego aktu, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Działania skarżącego po wydaniu zaskarżonej decyzji WINB z 16 listopada 2021 r. (przesunięcie głazów, postawienie fragmentu ogrodzenia) nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości tej decyzji. Reasumując Sąd podzielił stanowisko WINB o konieczności zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. wobec robót budowlanych polegających na budowie części ogrodzenia poprzez wstawienie głazów. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 34, art. 95 § 1, art. 106 § 1-5, art. 107, art. 109 w zw. z art. 94 § 2 w zw. z art. 105 p.p.s.a. przez naruszenie prawa strony do działania przed sądem przez pełnomocnika w wyniku bezpodstawnego pominięcia na rozprawie wyznaczonej na dzień 30 czerwca 2022 r., godz. 12:00 przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, gdzie pełnomocnik skarżącego z niezawinionej przez siebie przyczyny nie mógł połączyć się z Sądem (czekając w "poczekalni" na dołączenie do zdalnej rozprawy) korzystając z otrzymanego z sądu linka do wzięcia udziału w rozprawie zdalnej, przez co skarżący któremu przyznano pełnomocnika z urzędu został pozbawiony możności obrony swych praw, co skutkuje nieważnością postępowania o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo, że decyzja organu II instancji narusza art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy (brak jakiejkolwiek analizy konkretnych zgromadzonych w aktach sprawy dowodów i brak własnych ustaleń i ograniczenie się do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej). Organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń w sprawie poprzestając na uznaniu za prawidłowe ustalenia organu I instancji, co skutkowało pozbawieniem prawa strony do dwukrotnego rozpoznania tej samej sprawy przez organy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego, mimo że decyzja organu II instancji narusza art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego i w konsekwencji błędną ocenę wymogu ażurowości i dopuszczalnej normy określonego stopnia ażurowości, gdzie: a) organ odwoławczy powinien samodzielnie dokonać ustaleń dotyczących wymogu ażurowości i dopuszczalnej normy określonego stopnia ażurowości. Organ odwoławczy ale również organ I instancji nie wyjaśnili w jaki sposób dokonali ustaleń stopnia ażurowości i wobec czego nie wyjaśniono sposobu ustalenia przekroczenia normy 80% ażurowości w ogrodzeniu, organy nie wskazały wyniku ażurowości jaki ustaliły w danej sprawie; b) samo umieszczenie w linii ogrodzenia spłaszczonych dwóch głazów nie stanowi naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzja organu I instancji, jak i organu odwoławczego utrzymującego decyzję organu I instancji, w zasadzie nie dokonuje ustaleń przekroczenia norm ażurowości ale stwierdza nakaz rozbiórki płotu ze względu na umiejscowienie dwóch głazów według oceny organu w jego linii; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego, mimo że decyzja organu II instancji narusza art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia przez organ dowodu z urzędu z opinii biegłego, mimo że kwestia określenia norm ażurowości co do ogrodzenia przy zachowaniu normy 80% wymaga wiedzy specjalistycznej, co obligowało organy do powołania biegłego w sprawie, a zaniechanie tych działań i oparcie się na subiektywnym przekonaniu organu co do przekroczenia norm ażurowości stanowi o dowolności ustaleń faktycznych decyzji organu I instancji i decyzji organu odwoławczego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego, mimo że decyzja organu II instancji narusza art. 6, art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego opartą o informację organu wykonawczego gminy, podczas gdy jedynym podmiotem uprawnionym do wykładni i stosowania przepisów prawa miejscowego w ramach postępowania naprawczego jest właściwy organ nadzoru budowlanego. Stanowisko organu wykonawczego gminy nie ma w tym zakresie wiążącego i rozstrzygającego charakteru, a mimo to organy oparły się na informacji organu gminy co do naruszenia ażurowości, co stanowi o dowolności ustaleń faktycznych decyzji organu I instancji i decyzji organu odwoławczego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego, mimo że decyzja organu II instancji narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy w sprawie dowodów z opinii biegłych oraz oględzin w sytuacji gdy skarżący podnosi, iż płot oraz głazy nie przekraczają linii ogrodzenia nieruchomości skarżącego, co stanowi o dowolności ustaleń faktycznych decyzji organu I instancji i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego; - art. "134 §" p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2022 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", poprzez przekroczenie granic orzekania w danej sprawie w wyniku dokonania w uzasadnieniu wyroku ustaleń faktycznych, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego i oddalenie skargi w oparciu o stwierdzenie, iż skarżący przeprowadził roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia i usytuowania głazów na terenie działki, co do której nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane, podczas gdy podstawą utrzymania przez organ odwoławczy w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji była kwestia ustaleń zgodności spełnienia norm ażurowości ogrodzenia w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Jak już na wstępie rozważań wskazano, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym wskazywana w skardze kasacyjnej przesłanka z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., a powoływana w związku z art. 34, art. 95 § 1, art. 106 § 1-5, art. 107, art. 109 w zw. z art. 94 § 2 w zw. z art. 105 p.p.s.a. i okolicznościami dotyczącymi braku uczestnictwa pełnomocnika skarżącego w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku – pomimo podjęcia przez pełnomocnika stosownych działań i oczekiwaniu w tzw. "poczekalni" na uczestnictwo w rozprawie. Nie negując zaistnienia wskazywanych przez pełnomocnika okoliczności, które zostały uprawdopodobnione w piśmie procesowym z 1 lipca 2022 r., kluczowe dla oceny sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej jest to, że podczas rozprawy, Sąd I instancji dostrzegł, że na rozprawę "nie stawił się" pełnomocnik skarżącego. Pomimo tego skarżący, który był także obecny osobiście na rozprawie, oświadczył, że nie widzi przeszkód do kontynuowania postępowania. W tych okolicznościach, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do stwierdzenia przesłanki nieważnościowej z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., tj. że strona została pozbawiona możności obrony swych praw, skoro sam skarżący, jako jedyny dysponent swoich praw procesowych, nie widział przeszkód dla dalszego procedowania sprawy przez Sąd I instancji podczas braku udziału pełnomocnika skarżącego w rozprawie, i miał możliwość obrony swoich spraw, z czego skorzystał, prezentując swoje stanowisko, co też odzwierciedla protokół rozprawy z 30 czerwca 2022 r. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 34, art. 95 § 1, art. 106 § 1-5, art. 107, art. 109 w zw. z art. 94 § 2 w zw. z art. 105 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kolejny z zarzutów skargi kasacyjnej opiera się na niezrozumieniu istoty postepowania dwuinstancyjnego przed organami administracji publicznej (art. 15 K.p.a.). Otóż co do zasady organ odwoławczy nie zbiera na nowo materiału dowodowego, lecz niejako od nowa ocenia sprawę administracyjną w oparciu o zgromadzony przed organem I instancji materiał dowodowy i wydaje jedno z rozstrzygnięć z art. 138 § 1 K.p.a., tylko na zasadzie wyjątku może uzupełniająco przeprowadzić postępowanie dowodowe (art. 136 K.p.a.), chyba że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, to wtedy wydaje decyzję kasatoryjną (art. 138 § 2 K.p.a.). W skardze kasacyjnej, formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. nie wykazano aby w sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 i 2 oraz art. 136 K.p.a. W istocie bowiem najpóźniej w skardze kasacyjnej nie wykazano z jakich względów dwa spłaszczone głazy o jednorodnej powierzchni, a znajdujące się w linii ogrodzenia można by uznać, że spełniają wymóg "ażurowość" zawarty w § 26 ust. 1 i 2 MPZP. A zatem sama okoliczność, że organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń w sprawie, poprzestając na uznaniu za prawidłowe ustalenia organu I instancji, nie świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, tym bardziej, że skarżący nie wykazał aby w sprawie istniały takie dowody, które mogłyby prowadzić do odmiennych ustaleń i wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Trudno natomiast polemizować z gołosłownymi twierdzeniami skarżącego jakoby w niniejszej sprawie doszło do dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, czy też wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji błędnej oceny wymogu ażurowości i dopuszczalnej normy określonego stopnia ażurowości z § 26 ust. 1 i 2 MPZP. Nie wiadomo bowiem z jakich względów można by uznać, że dwa głazy o jednorodnej i nieprzeziernej powierzchni, spełniają wymóg ażurowości i to w 80%. Należy dostrzec, iż Sąd I instancji jasno wyraził ocenę, zgodnie z którą zasadnie organy wskazały, że przedmiotowe ogrodzenie, w części w której wkomponowano w nie wypłaszczone głazy, nie spełnia wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie stanowi ogrodzenia ażurowego. Natomiast ocena organów opierała się m.in. na poglądzie orzeczniczym zawartym w wyroku WSA w Rzeszowie o sygn. akt II SA/Rz 1413/17, a w skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby wyjaśnienia, czy istnieją inne merytoryczne względy, które uprawniałyby do stwierdzenia, że umieszczenie w ogrodzeniu dwóch głazów może prowadzić do uznania, że mamy do czynienia z "ażurowością" ogrodzenia. W tym miejscu należy wskazać, że domaganie się powołania biegłego celem wyjaśnienia zagadnienia "ażurowości" ogrodzenia nie może być skuteczne, skoro podmiotami prowadzącymi postępowanie administracyjne były organy administracji publicznej wyspecjalizowane w sprawach budowlanych. Jeżeli dla rozpatrywania sprawy organy administracyjne nie widziały potrzeby zasięgnięcia stanowiska biegłego, to nie można im skutecznie zarzucić naruszenia art. 80 K.p.a. Skoro skarżący nie zgadzał się z oceną organów, to mógł skorzystać z inicjatywy procesowej, jaką umożliwia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., i przedstawić organom stosowną opinię specjalisty, czego także nie uczynił najpóźniej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym celem wykazania swoich racji co do spełnienia wymogów "ażurowości" ogrodzenia. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ skarżący nie wykazał aby w sprawie istniały dowodowy, które mogłyby prowadzić do stwierdzenia zgodności przedmiotowego ogrodzenia, w części w której wkomponowano w nie wypłaszczone głazy, z wymaganiami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wyżej wskazano, skarżący nie może skutecznie argumentować jakoby organy pominęły przeprowadzenie dowodu z urzędu z opinii biegłego, skoro uprawnione były do samodzielnej oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami planistycznymi, co zasadniczo jest działaniem, które ze swej istoty wpisuje się w normalną działalność organów nadzoru budowlanego (art. 83 i art. 84 P.b.), a w ramach stosowania przepisów prawa budowlanego w zasadzie koniecznością jest badanie inwestycji pod względem jej zgodności z przepisami planistycznymi, w tym wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto jeżeli w ramach postępowania wyjaśniającego organ nadzoru budowlanego wystąpił do organu Gminy o zajęcie stanowisko, czy przedmiotowe ogrodzenia spełnia wymogi z MPZP, to nie można uznać aby dokonywanie tego rodzaju ustaleń stanowiło o wskazywanym w skardze kasacyjnej naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 K.p.a. Poza tym ocena co do braku "ażurowości" ogrodzenia nie opierała się wyłączenie na stanowisku organu planistycznego, lecz stosownym merytorycznym wywodzie organów nadzoru budowlanego (jak podkreślił WINB, że dokonał własnej analizy zapisów planu miejscowego), której to oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono, bo z natury rzeczy dwa głazy nie spełniają wymogu ażurowości. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Trudno także polemizować z zarzutem skargi kasacyjnej wskazującym na konieczność powołania biegłego celem ustalenia lokalizacji głazów względem linii ogrodzenia. W tym bowiem zakresie jednoznacznie z zebranego materiału dowodowego wynika, że dwa głazy umieszczono w linii ogrodzenia i w istocie ich lokalizacja pełni funkcję ogrodzenia. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do powołanej przez Sąd I instancji okoliczności braku dysponowania przez skarżącego nieruchomością na cele budowlane, to przy wyrokowaniu Sąd I instancji nie mógł tej okoliczności pominąć skoro na rozprawie przedstawicielka Wspólnoty Mieszkaniowej złożyła w załączeniu do protokołu rozprawy pismo wskazujące, że skarżący nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane. W skardze kasacyjnej zaś nie podważono skutecznie tej oceny, co czyni zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. "134 §" p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. niezasadnym, tym bardziej, że powinnością Sądu Administracyjnego sporządzającego uzasadnienie jest m.in. przedstawienie stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie – co też w zostało m.in. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane wpisuje się w przesłankę z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. (wymóg zgodności z przepisami), warunkującą wdrożenie trybu naprawczego z art. 50-51 P.b., a w konsekwencji możliwość wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 P.b. nakazu rozbiórki w przypadku braku innej możliwości doprowadzenia danej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.