II OSK 2377/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 94/22 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 26 listopada 2021 r. nr 194/2021 znak: WOP.7722.0880.2021.BK w przedmiocie nakazu wstrzymania budowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestników postępowania A. J. i W. J. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 94/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.B., dalej: "skarżący", na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "organ odwoławczy" lub "WINB", z dnia 26 listopada 2021 r. nr 194/2021 znak: WOP.7722.0880.2021.BK, w przedmiocie nakazu wstrzymania budowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.B. zaskarżając wyrok w całości. Skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, mających wpływ na rozstrzygnięcie tj.: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, w odniesieniu do faktów powstałych już po wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności który miał istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i skutkował niewłaściwym zastosowaniem istotnych przepisów prawa procesowego i przepisów prawa materialnego, również mających istotny wpływ na ich zastosowanie co do Skarżącego (a wymienionych poniżej) w szczególności naruszenie przez WSA w Łodzi w tej sprawie, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) b) i c) oraz pkt 2 P.p.s.a. - w połączeniu z odpowiednimi - powołanymi poniżej - przepisami prawa; obowiązek sądu administracyjnego I inst. do ustalania faktów można bowiem wyprowadzić jedynie ze wskazanego powyżej przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., który obliguje sąd administracyjny do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w uzasadnieniu orzeczenia. A skoro sąd administracyjny ma go przedstawić, to wcześniej musi go ustalić; istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia wydanego przez WSA w Łodzi - wiąże się zaś z tym, że Skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości, ani nie nałożono na niego przedmiotowych obowiązków przedmiotowym rozstrzygnięciem w toku postępowania administracyjnego (o czym dokładniej poniżej) - co oznaczało również niewłaściwe zastosowanie, mające istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia przepisów postępowania, gdyż obowiązki niesłusznie nakłada na Skarżącego, czyli niewłaściwie zastosowane jest prawo materialne w tej sprawie, tj.; 2) art. 145 §1 pkt 1 lit b) lub c) P.p.s.a albo pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 30 § 4 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie w stosunku do Skarżącego, w sytuacji gdy skargi do WSA w Łodzi osobiście (osobno) wniosły B.K. i J.K., zaś normę prawną z art. 30 § 4 K.p.a. można stosować jedynie w postępowaniu administracyjnym (a to zostało już ostatecznie zakończone w niniejszej sprawie, na co wskazują użyte przez ustawodawcę słowa "w toku postępowania" (administracyjnego - a nie żadnego innego, bo to postępowanie jest normowane niniejszą ustawą); innymi słowy z uwagi na charakter gwarancyjny przepisu nie sposób w ogóle/legalnie stosować wykładni rozszerzającej; 3) art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137; dalej: "P.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt. 2, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia skargi wniesionej do WSA w Łodzi w granicach danej sprawy polegający na braku zbadania przez WSA w Łodzi legalności wydanej w sprawie decyzji skutkujące niezasadnym zaniechaniem wyeliminowania naruszenia prawa w zakresie sprowadzającym się do błędnego zaaprobowania przez WSA w Łodzi, że w sprawie objętymi skargami nie zachodziły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji gdy faktycznej i prawnej zakres przedmiotowy indywidualnej sprawy administracyjnej dotyczył li tylko ówczesnych współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu i stron postępowania administracyjnego I i II inst. – J.K. i J.K., nie zaś Skarżącego, WSA w Łodzi nie brał w ogóle pod rozwagę w uzasadnieniu (art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b lub c P.p.s.a.) tego - pomimo zgłoszonych wniosków dowodowych przed WSA w Łodzi przy piśmie z dnia 29 marca 2023 roku (art. 106 § 3 P.p.s.a.) i ze skargi wniesionej do WSA w Łodzi przez B.K. oraz złożonego w WSA w Łodzi - aktu notarialnego z okresu postępowania sądowo-administracyjnego przed WSA zbycia udziałów w przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu - co wynika z przebiegu rozprawy w Sądzie Rejonowym w Zgierzu o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu - w tym w szczególności, że przedmiotowa przybudówka powstałą za wiedzą i zgodą ówczesnego jedynego współwłaściciela W.J. została wzniesiona, a więc W.J. był inwestorem i ówczesnym (w toku początkowej fazy postępowania administracyjnego przez organem I instancji w tej sprawie) jedynym współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu i przede wszystkim wybudowana przybudówka na zlecenie (za jego wiedzą i zgodą) W.J. jako inwestora na nieruchomości w Zgierzu, nie zmieniła swej konstrukcji - zaś Skarżący nie przyjął długów spadkowych po matce J.K., a z żoną B.K. ma (miał już wówczas) rozdzielność majątkową, a więc nie może w ogóle odpowiadać za zobowiązania wynikające z przedmiotowego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, niezależnie od zarzucanej obrazy poprzez błędną interpretację i niesłuszne zastosowanie w realiach tej sprawy sądowej do Skarżącego - art. 30 § 4 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b lub c P.p.s.a.; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2, pkt 5, pkt 6, pkt 7 K.p.a., art. 7 i 77 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia przedmiotowych skarg przez WSA w Łodzi, w sytuacji gdy w granicach danej sprawy objęty skargami B.K. II SA/Łd 94/22 i J.K., II Sa/Łd 95/22 - Skarżący nie przyjął długów spadkowych po J.K., a z żoną B. mieli rozdzielność majątkową, a dodatkowo na wybudowanie przedmiotowej przybudówki (która nie zmieniła swej konstrukcji) wyraził zgodę ówczesny wyłączny ówczesny właściciel W.J. (co wynika również ze sprawy cywilnej o zniesienie współwłasności przed SR w Zgierzu), co niesłusznie uszło uwagi WSA w Łodzi przy budowaniu podstawy faktycznej skarżonego rozstrzygnięcia i skutkowało niewłaściwym zastosowanie stosowanych przepisów materialnego prawa budowlanego; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit b) lub c) P.p.s.a. w zw. z powołanymi poniżej przepisami K.p.a., mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia tej sprawy administracyjnej poprzez nieuwzględnienie skarg wywiedzionych osobiście przez B.K. i J.K. do WSA w Łodzi w zakresie objętych tą sprawą, mimo naruszenia przepisów proceduralnych w toku prowadzonego postępowania, tj.: a) art. 7 i 77 K.p.a. polegające na niesłusznym zaakceptowaniu przez WSA w Łodzi zaniechań organów w dążeniu do dokładnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem należytego ustalenia i udowodnienia że tzw. przybudówka na przedmiotowej nieruchomości nie zmieniła swojej konstrukcji w stosunku do wcześniejszej zabudowy, zaś W.J. jako właściciel przedmiotowej nieruchomości wyraził zgodę na wzniesienie takiej przybudówki, W.J. zobowiązał się "załatwić" wszelkie formalności i czerpał korzyści pobierając czynsz z wynajmowania tej przybudówki na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej; w piśmie procesowym z dnia 29 marca 2023 r. wraz z wnioskami dowodowymi (pkt IV lit 1 i 2) skierowanym do WSA w Łodzi były 2 wnioski dowodowe zgłoszone w trybie art.106 § 3 P.p.s.a., tyle tylko, że WSA w Łodzi jednego wniosku dowodowego niesłusznie - nie uwzględnił, a drugim w ogóle się nie zajął, co również miało istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, błędnie bowiem skutkowało zbudowaniem podstawy faktycznej skarżonego rozstrzygnięcia i niesłuszne nałożenie obowiązków i przedmiotowego nakazu na rzecz Skarżącego (art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b) lub c) P.p.s.a. niezależnie od zarzutu naruszenia art. 30 § 4 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b) lub c) P.p.s.a.; b) art. 7 i 77 K.p.a. polegające na niesłusznym zaakceptowaniu przez WSA w Łodzi zaniechań organów w dążeniu do dokładnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie i zbudowania przez WSA w Łodzi właściwej podstawy faktycznej skarżonego rozstrzygnięcia, co do tego: ⎯ kto był jedynym wówczas współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu? ⎯ kto był zatem inwestorem na przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu? ⎯ kto mógł i wyraził zgodę i wolę rozbudowy przedmiotowej przybudówki? ⎯ kto mógł zgodnie z prawem budowlanym i zobowiązał się do "załatwienia" wszelkich formalności dot. przedmiotowej nieruchomości w zakresie rzeczonej przybudówki? ⎯ kto czerpał co miesiąc korzyści materialne w zakresie rozbudowy przedmiotowej przybudówki (zawarcie umowy najmu, pobieranie czynszu comiesięcznie z tej umowy, pobieranie dodatkowo- comiesięcznie przez 12 miesięcy - podatku od nieruchomości dot. przedmiotowej przybudówki)? c) art. 80 K.p.a. poprzez niesłuszne zaniechanie przez WSA w Łodzi stwierdzenia braku legalności w działaniu organów administracji publicznej w tej sprawie, który nie dokonały wszechstronnej (i we wzajemnym powiązaniu) oceny co najmniej zgromadzonego w aktach materiału dowodowego z punktu widzenia wartości dowodowej i przydatności poszczególnych środków dowodowych którymi posłużyły się organy do w budowania podstawy przyjętego domniemania faktycznego kwestionowanego rozstrzygnięcia zwłaszcza co do punktu 5 lit. c) skargi kasacyjnej; 6) art. 141 § 4 P.p.s.a. lub w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit b lub c P.p.s.a. polegające na zbudowaniu treści uzasadnienia skarżonego wyroku w sposób niepozwalający na jednoznaczne wywiedzenie, że WSA dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, nie wskazał przy tym w jakim zakresie przyjął je za prawdziwe i nie wyjaśnił dlaczego, co dotyczy zwłaszcza kwestii związanych z brakiem uwzględnienia wszelkich okoliczności rzutujących na granicę przedmiotowe indywidualnej sprawy administracyjnej, braku odniesienia się w uzasadnieniu do formułowanego zarzutu w zakresie braku miarodajności (wartości dowodowej) konstrukcji przybudówki wzniesionej za zgodą jedynego ówcześnie właściciela przedmiotowej nieruchomości i osoby która czerpała korzyści z pobierania czynszu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez J.K. czyli stronę na którą nałożono obowiązki, zaś druga strona (obie wniosły samodzielnie skargi do WSA w Łodzi) B.K. w tym zakresie miała rozdzielność majątkową ze Skarżącym, czyli - mówiąc dosadnie - i Skarżący "był nikim" w prowadzonym i zakończonym ostatecznie postępowaniu administracyjnym (niewłaściwe zbudował WSA w Łodzi podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia i niewłaściwe zastosował WSA w Łodzi art. 30 § 4 K.p.a. względem Skarżącego z odpowiednimi, cytowanym przepisami art. 145 § 1 pkt a, b i c oraz pkt 2 P.p.s.a., mającymi istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia zarówno w zakresie przepisów formalnych jak i materialny cytowanych w niniejszej skardze; W wyniku obrazy przepisów prawa procesowego, w ocenie skarżącej, mogło nastąpić również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c P.p.s.a., tj. d) art. 106 § 3 P.p.s.a. (samodzielnie i w związku), art. 145 § 1 pkt 1 lit b lub c P.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 P.p.sa. poprzez w ogóle nieprzeprowadzenie i nie ustosunkowanie się do zgłoszonego wniosku dowodowego w tym zakresie oraz niesłusznie w ogóle nieocenienie przez WSA w Łodzi dokument znajdujący się w aktach Sądu Rejonowego w Zgierzu (sprawa cywilna) objęty tajemnicą skarbową, a który to dowód do przeprowadzenia był wnoszony przy piśmie z dnia 29 marca 2023 r. a więc ważkie naruszenie przez WSA w Łodzi swym działaniem w I instancji sądowo-administracyjnego wyjaśnienia tej sprawy w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, mającą istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy oraz zbudowanie przez WSA w Łodzi właściwej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia względem A.B.. Należytego wyjaśnienie tych okoliczności fatycznych przez WSA w Łodzi było istotną okolicznością w tych sprawach za skarg wniesionych osobiście do WSA w Łodzi obu Pań i następnie przez sąd administracyjny połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia za jedną sygnaturą II SA/Łd 94/22 – (B.K. i J.K.), mającą wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie przez sąd administracyjny I instancji cytowanych poniżej w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego względem A.B.; e) art. 75 § 1 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. oraz art. 106 § 3 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 1 P.p.s.a. polegające na niesłusznym zaakceptowaniu przez WSA w Łodzi zaniechań organów w dążeniu do dokładnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a wynikającej ze swoistej obstrukcji w oddalaniu jednego wniosku dowodowego strony (a drugiego w ogóle nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu) - art.106 § 3 P.p.s.a.- zgłoszonych przy piśmie procesowym do WSA w Łodzi w dniu 29 marca 2023 r. pkt 17. lit 1. i 2. zmierzających do ustalenia faktów przeciwnych do tych zakładanych przez organy na podstawie domniemań faktycznych, jak również nie rozstrzygnięcie wniosku dowodowego B.K., która samodzielnie wniosła w tej połączonej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawie skargę do WSA w Łodzi, o zwrócenie się do Urzędu Miasta Zgierza o nadesłanie całości dokumentacji podatkowej w postaci zgłoszenia do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu przez W.J. oraz wystąpienie (przez WSA w Łodzi - art. 106 § 3 P.p.s.a.) do Sądu Rejonowego w Zgierzu o nadesłanie odpisu odpowiedzi na pozew złożonej tam przez pełnomocnika W.J. (taki sam wniosek dowodowy zgłosiła przed WSA w Łodzi w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. – J.K.). Przedmiotowy wniosek dowodowy w ogóle nie został rozpoznany przez WSA w Łodzi rozpoznany i rozstrzygnięty czym również ważko obrażono w istotny sposób art.106 § 3 P.p.s.a wpływając tym samym w istotny sposób na treść skarżonego orzeczenia, bowiem wówczas gdyby właściwie wyjaśniono w tej sprawie stan faktyczny sprawy, to by nie stosowano przepisów prawa materialnego (zacytowanych) do Skarżącego, ani nie traktowano by go błędnie w tej sprawie następcą prawnym, ani stroną sądowego postępowania administracyjnego - innymi słowy- inne byłoby orzeczenie WSA w Łodzi w tej sprawie; f) art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. in fine w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b lub c P.p.s.a. i w zw. z art 106 § 3 P.p.s.a. na niesłusznym zaakceptowaniu przez WSA w Łodzi zaniechań organów administracji publicznej w dążeniu do dokładnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w tej sprawie administracyjnej w zakresie dot. rzeczonej przybudówki posadowionej za zgodą jedynego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości, a więc inwestora, który następnie czerpał korzyści z tego faktu, i zobowiązał się jako jedyny współwłaściciel do "załatwienia" wszelkich formalności w urzędach w tym zakresie, tj. braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia oraz wyjaśnienia w budowanej podstawie faktycznej całego materiału dowodowego, a sprowadzającego się również do kwestii nieprzeprowadzenia dowodu np. z opinii biegłego w sprawie; g) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c) P.p.s.a. poprzez niesłuszne zaniechanie przez WSA w Łodzi stwierdzenia braku legalności w działaniu organów administracji publicznej, który nie dokonały wszechstronnej (i we wzajemnym powiązaniu) oceny co najmniej zgromadzonego w aktach materiału dowodowego z punktu widzenia wartości dowodowej i przydatności poszczególnych środków dowodowych którymi posłużyły się organy do budowania podstawy przyjętego domniemania faktycznego kwestionowanego rozstrzygnięcia; 7. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na zbudowaniu przez WSA w Łodzi treści uzasadnienia skarżonego wyroku w sposób niepozwalający na jednoznaczne wywiedzenie, że Sąd I instancji dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, nie wskazał przy tym w jakim zakresie przyjął je za prawdziwe i nie wyjaśnił dlaczego, co dotyczy zwłaszcza kwestii związanych z brakiem uwzględnienia wszelkich okoliczności rzutujących na granicę przedmiotowe indywidualnej sprawy administracyjnej, braku odniesienia się w uzasadnieniu do formułowanego zarzutu w zakresie braku miarodajności (wartości dowodowej) , w sytuacji gdy przedmiotowa przybudówka została wzniesiona za zgodą i wiedzą jedynego ówcześnie właściciela i Inwestora (co wynika również z pełnego odpisu urzędowego dokumentu - księgi wieczystej urządzonej dla przedmiotowej nieruchomości) W.J., błędne nie przeprowadzenie), a jedynie - WSA w Łodzi w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia - ograniczył się do tego, że przy piśmie z dnia 9 marca 2021 r. nastąpiło (jakby to było legalne i wystarczające w toku administracyjnego postępowania w rozumieniu art. 7 i 77 K.p.a. ) poinformowanie W. i A. małżonków J. przez organ administracji publicznej, że odstępują organ administracji publicznej od kontroli przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy mógł przecież np. zawiesić postępowanie administracyjne), a WSA w Łodzi w ogóle do tej istotnej i ważkiej kwestii się nie ustosunkował się w treści skarżonego orzeczenia; 8. W rezultacie, WSA w Łodzi niewłaściwie zastosował w tej sprawie art. 151 P.p.s.a, poprzez błędnie oddalenie skargi (liczba pojedyncza, a nie - mnoga), mając na uwadze treść postanowienia WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2023 roku o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia obu skarg wniesionych osobiście do WSA w Łodzi, co miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, gdyż niesłusznie lub błędnie zastosowano przepisy prawa materialnego w tej sprawie do Skarżącego (o czym szerzej w niniejszej skardze kasacyjnej); III. w wyniku obrazy (przytoczonych i mających istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia) przepisów prawa procesowego w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogła nastąpić obraza zastosowanych przez WSA w Łodzi przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przez błędną ich wykładnię prowadzącą do niewłaściwego ich zastosowania tj. * art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) dalej w skardze kasacyjnej: "p.b.", poprzez ich błędną interpretację prowadzącą do niewłaściwego ich zastosowania do A.B., który: - nie był następcą prawnym ani faktycznym w rozumieniu art. 30 § 4 K.p.a.; - współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości w Zgierzu; - nie był inwestorem, gdyż wszelki zgody i wolę posadowienia przedmiotowej przybudówki na tej nieruchomości wyrażał wyłącznie W.J. (który był ówcześnie jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości i który wyłącznie czerpał z tego korzyści i zobowiązał się do załatwienia wszelkich formalności w stosownych urzędach budowlanych i architektonicznych aby tylko pobierać - co miesiąc - czynsz z prowadzonej tam działalności gospodarczej (serwisu rowerów) przez firmę J.K.; - A.B. nie był także stroną w administracyjnym postępowaniu I i II instancji; - A.B. nie wniósł osobiście skarg do WSA w Łodzi, a więc błędnie również zinterpretowano że w toku postępowania administracyjnego (które ostatecznie już się zakończyło) przed WSA w Łodzi w tej sprawie może legalnie - w skarżonym orzeczeniu - stosować art. 30 § 4 K.p.a.; * art. 52 ust. 1 p.b. i art. 5a p.b. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do Skarżącego, w sytuacji gdy Skarżący nie był inwestorem na przedmiotowej nieruchomości, a organy administracji publicznej, ani sąd administracyjny I instancji nie wyjaśnił właściwie i należycie (nawet pomimo inicjatywy dowodowej) podstawy faktycznej skarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia WSA w Łodzi, względnie wniósł o uchylenie i zmianę w całości zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi. Skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Przed dalszą częścią przedstawiania stanu sprawy konieczna jest uwaga, ze powyżej wiernie przytoczono treść zarzutów i wniosków skargi kasacyjnej, bez prostowania oczywistych niedokładności i błędów językowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania – A. i W. J. – wnieśli o odrzucenie skargi J.K. opłaconej przez Skarżącego w trybie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. jako złożonej przez zmarłą J.K. jako podmiotu nie posiadającego zdolności sądowej, w przypadku braku odrzucenia skargi, z ostrożności o oddalenie złożonych skarg i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Po wyznaczeniu rozprawy w Naczelnym Sądzie Administracyjnym okazało się, że pełnomocnik wnoszącego kasację adw. H. K. zmarł. Decyzją Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi zastępcą kancelarii zmarłego adwokata H.K. została wyznaczona adw. A.F. Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. A. i W. J. oświadczyli, że B.K. zmarła 30 października 2024 r. Z aktu poświadczenia dziedziczenia wynika, że jedynym jej spadkobiercą został A.B.. Sąd postanowił odroczyć rozprawę i zobowiązać pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do przedłożenia Aktu poświadczenia dziedziczenia po B.K.. W dniu 16 września 2025 r., pełnomocnik skarżącego kasacyjnie adw. A.F. przedłożyła Akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 5 lutego 2025 r., [...]. Na podstawie tego Aktu, spadek po B.K. nabył jej mąż A.B. w całości z ograniczeniem odpowiedzialności za długi (z dobrodziejstwem inwentarza). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W związku z tym, że skarżąca B.K. w trakcie postepowania przed Sądem pierwszej instancji przestała być zawiadamiana przez ten Sąd o czynnościach procesowych, należy najpierw nawiązać do art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Sąd pierwszej instancji ustalił, że z dniem 25 lutego 2022 r. A.B. stał się współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] nabywając udział B.K.. Poinformowała o tym B.K. w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2022 r. A.B. w piśmie z dnia 1 czerwca 2022 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, oświadczył, że w całości popiera i przyłącza się do skargi wywiedzionej przez żonę B.K. (z którą ma rozdzielność majątkową) i przyjmuje jako własne zarzuty i wnioski z tej skargi. Dodał, że chce w sprawie występować jako strona, zgłasza swój udział w sprawie przed sądem, gdyż ma interes prawny w popieraniu przedmiotowej skargi do WSA od momentu, gdy w dniu 25 lutego 2022 r. stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości położonej w [...]. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 13 czerwca 2022 r., postępowanie w sprawie II SA/Łd 94/22 (ze skargi B.K.) prowadzono z udziałem A.B.. jako skarżącego w miejsce B.K.. Zawiadomienie o zarządzeniu z dnia 13 czerwca 2022 r. zostało doręczone B.K.. Nie podjęła ona próby zakwestionowania tego zarządzenia. W dalszym postępowaniu nie doręczano B.K. pism procesowych składanych przez strony i nie zawiadamiano o czynnościach procesowych podejmowanych przez Sąd. Nie zawiadomiono jej o rozprawie. B.K. nie uczestniczyła w rozprawie zakończonej wydaniem zaskarżonego wyroku. Niezawiadomienie B.K. o rozprawie stanowiło naruszenie art. 91 § 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji, rozpoznając skargę kasacyjną należało z urzędu rozważyć, czy nie została ona pozbawiona możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.). Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii jest uwarunkowane nie tylko zbyciem przez B.K. udziałów we współwłasności nieruchomości. Nadto, jak wynika z poprzedzających uwag, w trakcie postępowania kasacyjnego ustalono, że B.K. zmarła 30 października 2024 r., a jej jedynym spadkobiercą został A.B.. Obrona praw skarżącej J.K., po jej śmierci, była realizowana przez jej spadkobiercę A.B.. Obrona praw skarżącej B.K., po zbyciu przezeń udziałów we współwłasności spornej nieruchomości, była w trakcie postępowania przed Sądem pierwszej instancji i w postępowaniu kasacyjnym realizowana przez A.B., czyli jej następcę prawnego w zakresie wynikającym z umowy darowizny, a w postępowaniu kasacyjnym także w zakresie wynikającym ze spadkobrania. W dacie rozpoznania skargi kasacyjnej i wydania niniejszego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie ma podstaw do przyjęcia, że opisana sytuacja procesowa upoważnia do zastosowania z urzędu dyspozycji z art. 185 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że następstwem stwierdzenia wady, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. jest zastosowanie dyspozycji art. 185 § 1 P.p.s.a., tj. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny. Celem tego unormowania jest umożliwienie udziału w postępowaniu strony, która pozbawiona została możności obrony swych praw. Niezależnie zatem od tego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy można mówić o pozbawieniu B.K. możności obrony swych praw, jej udział w ponownym postępowaniu, z oczywistego powodu, nie byłby możliwy. W konsekwencji, bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy w odniesieniu do B.K. zaistniały okoliczności wyczerpujące przesłanki wady nieważności, określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1-4 i 6 P.p.s.a. Należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Zarzuty podnoszące naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego nie są zasadne. W myśl art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym istotna jest dyspozycja art. 133 § 1 P.p.s.a. Stanowisko sądu administracyjnego pierwszej instancji co do stanu faktycznego jest przedstawiane w uzasadnieniu, przy czym wynika ono z oceny opartej na zbadaniu akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), ewentualnie uzupełnionej w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. Zakwestionowanie w kasacji oceny, co do ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, co do zasady powinno być dokonane z powołaniem się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., czy też nawet art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W pierwszym zarzucie kasacyjnym wnoszący kasację, obok zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., podniósł naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c oraz pkt 2 P.p.s.a. wskazując "błąd w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do faktów powstałych już po wydaniu zaskarżonego aktu lub czynności". Zdaniem skarżącego kasacyjnie, błąd ten miał istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i skutkował niewłaściwym zastosowaniem istotnych przepisów prawa procesowego i materialnego, również mających istotny wpływ na ich zastosowanie co do A.B.. Dalej wnoszący kasację stwierdził, że A.B. nie był stroną postępowania administracyjnego, nie był właścicielem nieruchomości, ani nie nałożono na niego przedmiotowym rozstrzygnięciem przedmiotowych obowiązków. W odniesieniu do tego wywodu należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w części stanowiącej zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, Sąd pierwszej instancji nie sformułował wypowiedzi przeczącej trzem wskazanym okolicznościom. Czym innym jest odnotowanie w trakcie postępowania sądowego, już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, zdarzeń dotyczących następstwa procesowego. Błędne przedstawienie stanu sprawy dotyczące czynności procesowych związanych z postępowaniem wyjaśniającym prowadzonym w trakcie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, może opierać się na zarzucie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., przy czym istotna kontrowersja powinna być przedstawiona z powołaniem się na konkretne przepisy procedury sądowoadministracyjnej regulujące daną czynność procesową przedstawianą w uzasadnieniu, co do której zarzut jest podniesiony. W niniejszej sprawie spór dotyczy udziału wnoszącego kasację w postępowaniu sądowym w charakterze strony. Ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie uczestnictwa A.B. w charakterze strony są prawidłowe. W myśl art. 32 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargi zostały wniesione przez J.K. oraz B.K.. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jest bezsporne, że zarówno prawo J.K., jak i B.K. do wniesienia skarg wynikało z interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. Abstrahując na razie od interesu prawnego wynikającego z tego, że skarżące były adresatkami postanowienia nakazującego wstrzymanie budowy budynku usługowego [...], zlokalizowanego na terenie działki nr [...], skonstatować trzeba, że skarżące były współwłaścicielkami działki nr [...]. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr 88/2021, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu, dalej także: "PINB", na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane", nakazał współwłaścicielom działki ewid. nr [...] wstrzymanie budowy budynku usługowego ([...]), o wymiarach rzutu poziomego 6,00 m x 4,95 m, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], zrealizowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu postanowienia PINB stwierdził, że wobec braku możliwości potwierdzenia kto jest inwestorem budynku usługowego, postanowił wydać rozstrzygnięcie w odniesieniu do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r., nr 194/2021, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB w Zgierzu z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr 88/2021. Konsekwencją tego, że interes prawny we wniesieniu skargi J.K. i B.K. znajdował oparcie w tytule prawnorzeczowym, jest nabycie praw strony w trwającym postępowaniu sądowoadministracyjnym przez podmiot, który w tym zakresie został następcą prawnym skarżących. Sąd pierwszej instancji ustalił, że z dniem 25 lutego 2022 r. A.B. stał się współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...], nabywając udział B.K.. Poinformowała o tym B.K. w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2022 r. A.B. w piśmie z dnia 1 czerwca 2022 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, oświadczył, że w całości popiera i przyłącza się do skargi wywiedzionej przez żonę B.K. (z którą ma rozdzielność majątkową) i przyjmuje jako własne zarzuty i wnioski z tej skargi. Dodał, że chce w sprawie występować jako strona, zgłasza swój udział w sprawie przed sądem, gdyż ma interes prawny w popieraniu przedmiotowej skargi do WSA od momentu, gdy w dniu 25 lutego 2022 r. stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości położonej w [...]. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 13 czerwca 2022 r., postępowanie w sprawie II SA/Łd 94/22 (ze skargi B.K.) prowadzono z udziałem A.B. jako skarżącego w miejsce B.K.. W postępowaniu ze skargi J.K., sygn. akt II SA/Łd 95/22, postanowieniem z dnia 7 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z uwagi na śmierć skarżącej J.K.. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r., podjęto zawieszone postępowanie. Odnotować można, że postanowieniem z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I Ns 861/22, Sąd Rejonowy w Zgierzu stwierdził, że spadek po J.K., zmarłej w dniu 14 lipca 2022 r. w Zgierzu, na podstawie ustawy i z dobrodziejstwem inwentarza nabył w całości syn jej i B. – A.B.. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r., WSA w Łodzi, na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., połączył sprawę II SA/Łd 95/22 ze sprawą II SA/Łd 94/22 do ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Łd 94/22. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest ustalić m.in. czy nie doszło w sprawie do następstwa prawnego. W przypadku następstwa prawnego, sąd obowiązany jest zapewnić następcy prawnemu udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie (patrz: wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2271/14; wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1191/17). W skardze kasacyjnej nie podważono prawidłowości ustaleń Sądu pierwszej instancji odnoszących się do: - skierowania postanowienia do współwłaścicieli działki nr [...] na której zrealizowano budynek usługowy będący przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego, - nabycia udziału we współwłasności przysługującego B.K. przez A.B., - nabycia udziału we współwłasności przysługującego J.K. przez A.B.. Trafna jest zatem również ocena Sądu pierwszej instancji, że nabycie tych udziałów przez A.B. oznaczało, że jest następcą prawnym obu skarżących: B.K. i J.K., a co za tym idzie w postępowaniach sądowych ze skarg tych osób uzyskał status skarżącego. Przed dalszymi uwagami dodać można, że w tej sytuacji procesowej, w której w obu sprawach skarżącym pozostał jedynie A.B., użycie w sentencji zaskarżonego wyroku, wydanego w wyniku łącznego rozpoznania obu spraw, określenia, że rozpoznano sprawę ze skargi (a nie skarg) A.B., nie stanowiło uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew tezie sformułowanej w kasacji, rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skarg z jego udziałem jako skarżącego, nie oznacza, że obowiązki określone w postanowieniu zostały nałożone na niego. W niniejszym postępowaniu sądowym kontrolowana jest legalność zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia PINB, a nie przejście obowiązku nałożonego tym postanowieniem na inną osobę. W granicach rozpoznawanej sprawy nie znajduje się orzekanie co do wykładni art. 30 § 4 K.p.a. oraz zastosowania dyspozycji tego przepisu do sytuacji procesowej i materialnej w niniejszej sprawie. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wypowiedź o przejściu obowiązku określonego w zaskarżonym postanowieniu na A.B. jest przedwczesna. Błędna jest także wypowiedź Sądu pierwszej instancji, że po wstąpieniu A.B. w prawa i obowiązki J.K. i B.K., obowiązek wynikający z postanowienia jest nadal możliwy do wyegzekwowania. Postanowienie PINB z dnia 6 sierpnia 2021 r., nr 88/2021, zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia, tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Wynika to z wskazanej w komparycji tego postanowienia podstawy prawnej oraz z uzasadnienia postanowienia, w którym przytoczono treść przepisów art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 48 ust. 3, art. 48a ust. 1-3, art. 49b ust. 1 i 2 oraz art. 49 ust. 4 i art. 49e Prawa budowlanego. Charakter postanowienia opartego na art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nie polega na nałożeniu obowiązku administracyjnego, który podlega egzekucji administracyjnej. Niewątpliwie wynika z niego zakaz kontynuowania budowy, przy czym konsekwencją niedostosowania się do tego zakazu jest zastosowanie art. 49e pkt 6 Prawa budowlanego – wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Charakteru obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej nie ma także informacja o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego). Konsekwencją niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie jest zastosowanie art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego. W takim postępowaniu rozstrzygane jest zagadnienie przejścia wyżej opisanych "obowiązków" na następcę prawnego, do którego to przejścia doszło po wydaniu ostatecznego postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Również w trakcie ewentualnego postępowania kontynuującego postępowanie legalizacyjne może być rozstrzygana kwestia następstwa prawnego po adresatach postanowienia o wstrzymaniu robot budowlanych. Uchybienie Sądu pierwszej instancji w omawianym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy, tj. ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Bezpodstawne są zatem zarzuty materialne, naruszenia art. 48 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 52 Prawa budowlanego, opierające się na tezie, według której, nałożono obowiązek na A.B., który nie był inwestorem, a także nie był następcą prawnym, ani faktycznym, w rozumieniu art. 30 § 4 K.p.a. Oznacza to również, że nie są zasadne zarzuty procesowe, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i b P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na zaakceptowaniu zaniechań organów w zakresie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego co do okoliczności dotyczących braku podstaw do nałożenia obowiązku na A.B.. Nie zachodziły także przesłanki do przeprowadzenia w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego. Skarżący nie wskazał w kasacji istotnej okoliczności, na jaką dowód ten należałoby przeprowadzić. Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez rozstrzygnięcie tylko jednej skargi, o czym była już mowa powyżej, nie jest skuteczny. Nie jest to naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie słowa "skarga" w liczbie pojedynczej, mimo połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stanowi co najwyżej uchybienie poddające się rektyfikacji dokumentu. Nie świadczy to więc o nierozpoznaniu jednej ze skarg skutkującym przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 52 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na skierowaniu postanowienia do współwłaścicieli, zamiast do inwestora. W konsekwencji zarzuty procesowe dotyczące nieustalenia osoby inwestora nie są skuteczne. Podkreślić jedynie można, że nawiązując do stanu prawnego nieruchomości z okresu wzniesienia "przybudówki" skarżący nie wskazuje W.J. jako inwestora. Według opisów naruszeń zawartych w zarzutach procesowych, W.J. jako ówczesny właściciel wyraził zgodę na wzniesienie "przybudówki" i czerpał korzyści pobierając czynsz z wynajmowania tego obiektu. W sposób oczywisty wynika z tego, że nie są to okoliczności świadczące o występowaniu W.J. w roli inwestora. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. W związku z wnioskiem uczestników postępowania kasacyjnego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wskazać należy na brak podstaw do uwzględnienia takiego wniosku. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz innych stron, niż wyraźnie w tych przepisach wskazane. Do kręgu tego nie należy osoba będąca uczestnikiem postępowania kasacyjnego, która nie była skarżącym przed sądem pierwszej instancji. Do osoby takiej znajduje zastosowanie art. 199 P.p.s.a., zgodnie z którym, strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takiego przepisu szczególnego, odnoszącego się do wniosku złożonego przez uczestników w niniejszej sprawie, nie ma.