II OSK 237/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Żak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 414/22 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 16 maja 2022 r. nr WOA.7721.41.2022.MT w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 października 2022 r. o sygn. IV SA/Po 414/22, oddalił skargę A. S. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódzki) z 16 maja 2022 r., nr WOA.7721.41.2022.MT, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Inspektor Wojewódzki zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: Inspektor Powiatowy) z 31 stycznia 2022 r., znak PINB/WOA/432/217/2015/14546, którą nakazano A. S. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 6,06 m x 17,30 m i wysokości 3,45 m posadowionego przy wiacie gospodarczej na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...] [...], gmina [...]. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wydane rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania prowadzące do nieważności postępowania na podstawie przepisu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., to jest przepisu art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a., polegające na niezawieszeniu postępowania w sprawie z uwagi na śmierć uczestnika postępowania M. M., a także na dowolnym uznaniu przez Sąd, że następcą prawnym zmarłego uczestnika postępowania jest uczestniczka postępowania M. M., pomimo nieprzedłożenia dokumentu potwierdzającego, kto jest spadkobiercą uczestnika postępowania, 2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa."), poprzez oddalenie skargi skarżącego na decyzję Inspektora Wojewódzkiego z 16 maja 2022 r. w sprawie nr WOA.7721.41.2022.MT, pomimo wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa. polegającym na niewywiązaniu się przez organy orzekające w sprawie z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, niedokonanie wszechstronnej całościowej oceny dowodów i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów – co doprowadziło do: (i) błędnego uznania, że prace wykonane w latach 2014-2015 przez skarżącego w obiekcie budowalnym o wym. 6,06 m x 17,30 m i wys. 3,45 m posadowionym przy wiacie gospodarczej na dz. nr ewid. [...] w [...], przy ul. [...] [...] gmina [...] (dalej: "wiata") służyły do przystosowania wiaty do profesjonalnej hodowli bydła i doprowadziły do zmiany tożsamości wiaty, a także dowolne przyjęcie, że przed remontem wiaty wykonanym w okresie 2014-2015 skala hodowli bydła, w tym byków nie była taka jak obecnie i nie była prowadzona na cele profesjonalne (na cele sprzedaży); (ii) błędnego uznania, że pierwotnym przeznaczeniem wiaty było przechowywanie narzędzi, ochrona pojazdów, gromadzenie siana lub słomy i tylko incydentalne trzymanie tam zwierząt gospodarskich; (iii) błędnego przyjęcia, że w obecnym stanie obiekt stracił cechy wiaty, b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 Kpa. poprzez oddalenie skargi skarżącego na decyzję z 16 maja 2022 r. pomimo wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 11 w zw. z art. 107 § 3 Kpa. polegającym na nie odniesieniu się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Inspektora Powiatowego z 31 stycznia 2022 r. oraz powieleniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w niezmienionej formie, stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji z 31 stycznia 2022 r., co świadczy o braku rozpoznania przez Inspektora Wojewódzkiego sprawy w jej całokształcie, c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa. poprzez oddalenie skargi skarżącego na decyzję z 16 maja 2022 r. pomimo wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa. polegającym na błędnym przyjęciu, że organ związany jest oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażoną w orzeczeniu z 29 listopada 2018 r. (sygn. II SA/Po 703/18) co do okoliczności faktycznych sprawy, podczas gdy prawidłowa ocena uzupełnionego materiału dowodowego sprawy prowadzić powinna do wniosku, że stan faktyczny sprawy jest inny niż stan faktyczny przyjęty za podstawę oceny prawnej dokonanej przez Sąd, co powoduje ustanie związania oceną prawną wyrażoną przez Sąd, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zwanej dalej: "Prawo budowlane z 1974 r." w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej: "Prawo budowalnego z 1994 r." poprzez zastosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawa budowlanego z 1994 r., pomimo że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania wybudowany został przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i powinny być do niego stosowane przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., w związku z czym obiekt ten jako zgodny z ówcześnie obowiązującymi przepisami z zakresu planowania przestrzennego i zgodny z przepisami technicznymi – wobec braku zmiany tożsamości obiektu, co winno wynikać z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie, winien podlegać zalegalizowaniu poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie przepisu art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono ponadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z 193 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z wydruku z Rejestru Spadkowego PL (https://rejestry-notarialne.pl/37) dla wykazania faktu braku sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym M. M. lub prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku; fotografii przedłożonych do niniejszej skargi kasacyjnej dla wykazania faktu, że nie doszło do zmiany tożsamości wiaty wskutek remontu przeprowadzonego w latach 2014-2015, przed remontem w gospodarstwie skarżącego hodowane było bydło w ilościach zbliżonych do skali hodowli po remoncie, wyglądu wiaty sprzed remontu, niestałego charakteru elementów znajdujących się pod wiatą, takich jak: brama, murek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej postawiono zarzut nieważności postępowania oparty o przepis art. 185 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w powiązaniu z art. 124 § 1 pkt 1 w zw. z art. 12 p.p.s.a., a zatem od tej kwestii należy rozpocząć ocenę kontrolowanego postępowania. Zgodnie z art. 185 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Wyrażone w powołanym przepisie pojęcie "pozbawienia" należy rozumieć jako pozbawienie strony możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa, wobec czego pozbawioną ją możliwości działania w postępowaniu. Skarżący nie musi wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy, ponieważ o nieważności postępowania decyduje przede wszystkim waga zaistniałych uchybień procesowych, a poza tym sąd tę przesłankę zobowiązany jest wziąć z urzędu. W art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. chodzi (...) o realne pozbawienie strony możliwości obrony swych spraw, a nie hipotetyczne (J. P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, art. 32, art. 183, LEX/el.). Nieważność postępowania z przyczyny, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 799/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"), bądź "gdy wskutek uchybień procesowych strona nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku" (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 3430/19, dostępny w CBOSA). "Termin pozbawienie możności obrony swych praw należy rozumieć ściśle. Chodzi zatem o kardynalne błędy dotyczące udziału strony w postępowaniu sądowym, a nie jakiekolwiek usterki czy utrudnienia w tym zakresie" (tak: wyrok NSA o sygn. III FSK 3587/21, dostępny w CBOSA). Co istotne, uczestnik postępowania – M. M., zmarł 23 maja 2022 r., co wynika z odpisu skróconego aktu zgonu, załączonego do akt sprawy (karta nr 77 akt). Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowała natomiast skarga wniesiona 20 czerwca 2022 r. Nie mogło zatem dojść do naruszenia praw uczestnika w prowadzonym przed Sądem postępowaniu, skoro do wszczęcia tego postępowania doszło już po jego śmierci. Z natury rzeczy żadne okoliczności, o których mowa w powołanym orzecznictwie, nie mogły mieć miejsca wobec osoby uczestnika, gdy na etapie wszczęcia, jak i prowadzenia postępowania przed Sądem, już nie żył. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę na tezę do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2023 r. o sygn. II OZ 927/13 (dostępne w CBOSA), zgodnie z którą: "Z zawieszeniem postępowania możemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania powstaną przemijające przeszkody uniemożliwiające jego prowadzenie. Niewątpliwie śmierć uczestnika postępowania co do zasady jest podstawą do zawieszenia postępowania z urzędu (art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ale tylko wówczas, gdy zdarzenie to nastąpi w jego toku.". W realiach niniejszej sprawy, o czym była już mowa, śmierć uczestnika miała miejsce przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, stąd jego zawieszenie pozbawione było jakiegokolwiek uzasadnienia, a co za tym idzie, brak zawieszenia nie mógł stanowić w danej sytuacji skutecznej podstawy zarzutu stwierdzenia nieważności prowadzonego postępowania. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W świetle art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez ten Sąd przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew bowiem sformułowanym w niej zarzutom, Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie w pełni odpowiada prawu, stąd zasadnie zastosował konstrukcję prawną jej oddalenia wynikającą z art. 151 p.p.s.a.. Przedstawione z kolei w uzasadnieniu wyroku objętego skargą kasacyjną rozważania Sądu I instancji w sprawie o sygn. II SA/Po 703/18, niewątpliwie wskazują na to, że po zwrocie akt sprawy do organów nadzoru budowlanego w celu dalszego procedowania, organy te były związane powołanym wyrokiem przede wszystkim w trybie art. 153 p.p.s.a.. Stanowisko w nim zawarte jest bowiem wiążące i determinuje obecne rozstrzygnięcie w sprawie. Norma wynikająca z powołanego przepisu ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć uprzednio wyrażonej oceny prawnej. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Kwestią wymagającą ustalenia pozostało, czy faktyczne legalizowany w niniejszej sprawie obiekt jest tożsamy z tym, który był posadowiony w końcu lat 70-tych, a zatem czy istnieje możliwość procedowania w danym zakresie w trybie wskazanym przez organ nadzoru, a mianowicie z zastosowaniem przepisów "starych". Jak stwierdził Sąd I instancji w powołanym wyroku, przeprowadzona legalizacja mogłaby być uznana za prawidłową tylko w sytuacji, gdyby nie doszło do zmiany tożsamości budynku, w tym tak dużej intensyfikacji produkcji. Organy jednakże przedwcześnie uznały, że taka intensyfikacja produkcji rolnej nie może zostać uznana za zmianę tożsamości obiektu budowlanego, gdy wymagała ona przeprowadzenia stosownych robót budowlanych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wypunktował wytyczne – skierowane do organów nadzoru budowlanego – określone w uprzednio wydanym w sprawie wyroku, stwierdzając, że zastosowały się one do danych zaleceń, czemu dał wyraz w motywach swojego rozstrzygnięcia. Podał mianowicie, odwołując się do poczynionych przez organy ustaleń, że wiata z lat 70-tych nie stanowi tożsamego obiektu z obecnym, zarówno z uwagi na intensyfikację hodowli zwierząt, zmianę jego funkcji, ale też zakres robót jakie wykonano. Zgodził się co do twierdzenia, że obecny obiekt nie stanowi wiaty, a posiada cechy obiektu budowlanego. Roboty prowadzące do powstania zupełnie innego obiektu budowlanego były wykonywane przy "samowolnie posadowionej wiacie" od roku 2014 i były kontynuowane w latach następnych w celu intensyfikacji hodowli zwierząt. Wykonanie na podstawie skutecznego zgłoszenia z 5 lutego 2014 r. robót budowlanych polegających na wymianie dotychczasowych ścian i dachu z eternitu na blachę falistą, nie przesądza o legalności budowy, a tym bardziej nie sankcjonuje samowolnie powstałego obiektu budowlanego. W tych warunkach organ miał obowiązek sprawdzić, czy istnieje możliwość zalegalizowania obiektu na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Jak stwierdził Sąd, niemożność wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie pozwala na legalizację wzniesionego przez skarżącego obiektu. Innymi słowy, skoro udokumentowana zabudowa pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu, jej legalizacja nie jest możliwa. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że skoro obiekt w obecnym kształcie rozbudował się po roku 2014, to nie ma podstaw do stosowania przepisów Prawa budowalnego z 1974 r. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto przed 19 września 2020 r., zatem zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Prawo budowlane z 1994 r.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji rozpoznając uprzednio sprawę o sygn. II SA/Po 703/18, że nie można legalizować budynku przystosowanego po 1 stycznia 1995 r. na inne cele niż w dacie budowy stosując przepisy z daty budowy. Legalizuje się bowiem budynek w stanie takim w jakim znajduje się w dacie legalizacji. Przeprowadzoną zaś legalizację można by uznać za prawidłową jedynie wówczas, gdyby nie doszło do zmiany tożsamości (właściwości) budynku i jego struktury, w tym tak dużej – jak w niniejszej sprawie – intensyfikacji prowadzonej w nim produkcji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób opisany w petitum wniesionego środka odwoławczego, jawi się jako nieusprawiedliwiony. Zarzut ten jest niemalże powtórzeniem zarzutu postanowionego w skardze do Sądu I instancji w odniesieniu do ostatecznej decyzji Inspektora Wojewódzkiego z 16 maja 2022 r. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja ma przekonać, że spornych robót budowlanych nie przeanalizowano pod kątem ich zakresu, w tym parametrów danej budowli a w konsekwencji legalności, niemniej jednak takiego poglądu skarżącego kasacyjnie nie można zaaprobować. Próba kwestionowania ustaleń faktycznych w zakresie powstania spornej budowli, jej parametrów i właściwości użytkowych, nie może być skuteczna na obecnym etapie postępowania. Kwalifikację i możliwość legalizacji jako budowli, rozstrzygnięto zgodnie z wytycznymi ujętymi w uprzednio wydanym w sprawie wyroku, a następnie skontrolowano w postępowaniu sądowym zakończonym zaskarżonym wyrokiem. Zarzuty kasacji naruszenia norm procesowych w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowią wyłącznie polemikę z zapadłymi wyrokami i jako takie pozbawione są uzasadnienia mogącego skutkować ich uwzględnieniem. Chybiony jest zatem zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z powołanymi przepisami Kpa.. Prawidłowa była bowiem ocena Sądu I instancji, że organy nadzoru budowlanego zebrały niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy i poddały go ocenie, która nie nosi cech dowolności, dając temu wyraz w uzasadnianiu wydanego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy, a nie w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogą zaprzeczyć dotychczasowym ustaleniom. Realizacji zatem wyrażonej w art. 7 Kpa. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. W związku poczynioną dotychczas oceną i wyciągniętymi w oparciu o nią wnioskami, nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącego kasacyjnie skutku zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., skoro poparte zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenia nie pozwoliły na zastosowanie norm przewidzianych danych aktem, w tym powołanego przepisu, gdy charakter i zakres przeprowadzonej budowy oraz przeznaczenie powstałego w jej wyniku obiektu – w istotnych dla kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia okresach – dowiedziono wyczerpująco zebranymi dowodami. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.