II OSK 2317/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Paweł Miładowski, Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.), Sędzia WSA (del.) Mirosław Gdesz, Protokolant inspektor sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 69/22 w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 listopada 2021 r. nr 364/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 69/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R.M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 listopada 2021 r. nr 364/2021. Poddaną kontroli Sadu I instancji decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.), w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 14 września 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w parterze, niezbędnych urządzeń budowlanych oraz układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych na nieruchomości położonej przy ul. R. [...] w Ł. (działka [...], w obrębie [...]). W skardze kasacyjnej R.M. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1) art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4, art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 poz. 1333 z późn. zm) w zw. z § 12, § 13, § 14 i § 271- 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U, z 2019 poz. 1065; zwanego dalej: r.w.t.) przez niewłaściwe zastosowanie wynikające z ich błędnej wykładni, tj. uznanie przez Sąd, że: - w toku kontrolowanego obecnie postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją; - w toku postępowania organy odniosły się szczegółowo do parametrów projektowanej inwestycji określonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrami, wskaźnikami i gabarytami; - analizując przedłożony przez inwestora projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu uznać trzeba, iż odpowiada on także wymaganiom stawianym przez przepisy § 12, § 13 i § 271-273 r.w.t.; - projektowany budynek, wbrew stanowisku skarżącej spełnia również wymogi, odnoszące się do bezpieczeństwa pożarowego, wynikające z § 271 ust. 1 i 2 wymaganą odległość (8 m) między zewnętrznymi ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a znajdującym się na działce [...] budynkiem należy zwiększyć o 50 % (do 12 m), bowiem jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jest rozprzestrzeniające ogień podczas gdy projekt budowlany ewidentnie zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej określonymi w r.w.t.; - w konsekwencji - jak słusznie wskazał organ - w celu umożliwienia zastosowania przepisów obniżających wspomnianą minimalną odległość 12 m zaprojektowano od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien, z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej Ei 60. Zatem w ocenie sądu wymagania stawiane ww. regulacjami zostały spełnione podczas gdy projekt budowlany ewidentnie zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej określonymi w r.w.t., a zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego zdaniem skarżącej nie stanowi dostatecznego zabezpieczenia budynku skarżącej a jedynie rozwiązanie zastępcze niegwarantujące właściwej ochrony przeciwpożarowej; - Sąd akceptuje stanowisko organów, że warunki ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego budynku zostały spełnione tj, w zakresie zgodności z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t.; - spełnienia wymogów z § 12 ust. 2 i 4 oraz § 14 ust. 1-3 t.w.t. w sytuacji gdy zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na wąskiej działce n [...] nie posiada drogi pożarowej, właściwych dróg komunikacyjnych i wymaganych odległości od działek sąsiednich; - lokalizację balkonów w r.w.t., reguluje § 12 ust. 6, który zobowiązuje do zachowania odległości balkonu od granicy działki budowlanej wynoszącej 1,5 m- zatwierdzony projekt budowlany spełnia powyższe kryterium skoro oddalony jest od granicy z działką skarżącej o ponad 4 m gdy tymczasem pozostaje to w sprzeczności z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze na decyzję Wojewody i oddalenie skargi z jednoczesną wadliwą oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwym wykonaniem przez Sąd I instancji funkcji kontrolnej, z uwagi na błędne przyjęcie, że organ administracji rozpatrując sprawę oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym w sytuacji, gdy w wydanej decyzji organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, jak również nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego istotnego dla sprawy, w tym w szczególności pozbawił skarżącą możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji jak również dokonał błędnej jego oceny, podczas gdy na organie ciążył obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym zgłoszonych zastrzeżeń do technicznych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym oraz obowiązek prawidłowego prowadzenia postępowania, co powinno zostać dostrzeżone przez Sąd; 3) art. 145 § 1 pkt i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze na decyzję Wojewody i oddalenie skargi z jednoczesną wadliwą oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwym wykonaniem przez Sąd I instancji funkcji kontrolnej, z uwagi na błędne przyjęcie, że organ administracji rozpatrując sprawę oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym w sytuacji, gdy w wydanej decyzji organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, jak również nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego istotnego dla sprawy, w tym w szczególności bezpodstawnie uznał za udowodnioną okoliczność, iż projektowany budynek został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, projekt budowlany jest zupełny, kompletny, a warunki ochrony przeciwpożarowej w projekcie budowlanym zostały spełnione, co w konsekwencji spowodowało, że Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej, zaś decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo tego, że organ II instancji przedwcześnie wydał zaskarżoną decyzję czym uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji w sprawę, co w konsekwencji spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji wskutek niewłaściwego zastosowania przepisów art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4, art. 35 p.b. w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z § 12, § 13, § 14 i § 271-273 r.w.t.; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo tego, że zostały popełnione uchybienia prawa materialnego i procesowego przez organ administracji będące uzasadnioną podstawą do uchylenia decyzji organu II instancji; 6) art. 145 § i pkt 1 lit. a i c w zw, z art. 134 § 1 zw. z art. 135 p.p.s.a.: - przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sprawowanej przez sąd administracyjny i wydanie rozstrzygnięcia, które sankcjonuje uchybienia prawa materialnego i procesowego popełnione przez organ administracji; - przez oddalenie skargi pomimo tego, że naruszenie przez organ II instancji art. art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4,art. 35 p.b. w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12, § 13, § 14 i § 271-273 r.w.t. stanowiło naruszenie prawa, będące uzasadnioną podstawą do uchylenia decyzji organu II instancji; 6) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych w skardze na decyzję Wojewody tj. zarzutu naruszenia art. 79a k.p.a, co skutkowało oddaleniem skargi w sytuacji gdy zasługiwała ona na uwzględnienie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, w przypadku uznania istoty sprawy za dostatecznie wyjaśnioną wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów tj. z pisma Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 września 2021 r. oraz z 11 strony wystąpienia w sprawie drogi pożarowej na okoliczność tego, że zebrany materiał w sprawie jest nie tylko niekompletny ale i nieuporządkowany, a tym samym projekt budowlany nie spełnia wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 p.b. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że na podstawie analizy akt w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić czy projekt jest kompletny, a przede wszystkim czy zawiera wszystkie uzgodnienia i opinie w sytuacji gdy kilkukrotnie był zmieniany bądź uzupełniany przy czym nawet na moment wydania decyzji przez organ I instancji nie można było na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy ocenić projekt całościowo jako dokument, skoro podlegał on ciągłym uzupełnieniom, zmianom bądź korektom. Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku inwestora po uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 22 czerwca 2020 r. inwestor wprowadził liczne zmiany w projekcie wobec stwierdzonych przez organ kolejnych nieprawidłowości. Projektant wskazał, że "w związku z niespełnieniem wymogów §14 rozporządzenia w rozwiązaniach projektowych wymagane było wprowadzenie korekty w projekcie zagospodarowania terenu i parterze budynku." Są to zmiany istotne w projekcie, a nie korekta. Organ powinien był zatem wydać decyzję odmowną lub inwestor powinien wycofać wniosek i złożyć ponownie z nowym poprawionym kompletnym projektem zawierającym wprowadzone zmiany istotne jak chociażby zmianę zagospodarowania terenu. Nie można zgodzić się z Sądem, że projekt budowlany spełnia wymogi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na wąskiej działce nr [...] nie posiada drogi pożarowej. Rzeczoznawca przewiduje, że drogę pożarową ma stanowić droga publiczna (ulica R.). Ulica R. jest wąską uliczką, ciągiem-pieszym, nie posiada chodników. Ulica R. nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nie ma możliwości wykonania drogi pożarowej wzdłuż dłuższego boku budynku. Układ komunikacji wewnętrznej w bliskiej odległości od granicy skarżącej - przy braku wymaganej odległości 12 metrów, czyli niespełnienia warunków przeciwpożarowych oraz braku drogi pożarowej - jest w sposób oczywisty niezgodny z przepisami, a mimo tego Sąd uznaje, że są spełnione przepisy przeciwpożarowe. Inwestycja powinna być zaprojektowana min. 12 metrów rzeczywistych od drewnianego budynku skarżącej pokrytego papą. W projekcie odległość ta wynosi: 9,34m do 10,28 m - tym samym zachodzi oczywista niezgodność projektu z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. Faktu tego nie może zmienić zaprojektowanie od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej El 60. Sąd pominął na etapie rozstrzygania skargi wystąpienie w sprawie drogi przeciwpożarowej sporządzonego przez rzeczoznawcę K.M. z którego wynika, że występują niezgodności niemożliwe do usunięcia z przepisami przeciwpożarowymi - rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Rzeczoznawca w swoim wystąpieniu wskazał na niespełnienie niektórych z wymogów wynikających z ww. rozporządzenia a skoro tak to trudno uznać, że zostały spełnione warunki ochrony przeciwpożarowej. Biorąc pod uwagę możliwość wprowadzenia odstępstw, można dojść do wniosku, że w każdym miejscu można zrealizować inwestycję, kiedy wprowadzi się zamienne rozwiązania, nie zawsze zabezpieczające sąsiada. Skarżąca nie zgadza się też ze stanowiskiem Sądu, że lokalizację balkonów w ww. rozporządzeniu reguluje § 12 ust. 6 rozporządzenia, który zobowiązuje do zachowania odległości balkonu od granicy działki budowlanej wynoszącej 1,5 m- zatwierdzony projekt budowlany spełnia powyższe kryterium skoro oddalony jest od granicy z działką skarżącej o ponad 4 m. Zdaniem Skarżącej lokalizacja balkonów nie jest wyłączona od konieczności zapewnienia odległości z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w szczególności § 271 rozporządzenia, a skoro tak to nie sposób uznać, że zatwierdzony projekt budowlany z balkonami usytuowanymi w odległości mniejszej niż 12 metrów zapewnia właściwy stopień zabezpieczenia przeciwpożarowego zwłaszcza w sytuacji gdy budynek skarżącej jest nie tylko drewniany ale i znacznie niższy od projektowanego budynku. Biorąc pod uwagę częste zmiany w projekcie, w tym również co do zagospodarowania terenu nie można mieć pewności czy w istocie podane wielkości są faktycznie występującymi czy jedynie przyjętymi na potrzeby projektu budowlanego przedłożonego do organu. Z Tomu I projektu budowlanego rys. U4 str. 48 schemat dojść do budynków i urządzeń budowlanych wynika, że w przewężeniu mamy 307 cm od strony północnej granicy z działką [...], tym samym dojście do budynku nie spełnia wymagań określonych w do § 14 ust. 1 r.w.t., zwłaszcza w sytuacji gdy w strefie zamieszkania szerokość pasa terenu przeznaczonego do ruchu pojazdów i pieszych powinna być dostosowana do potrzeb; nie powinna być ona mniejsza niż wynika to z warunków określonych w przepisach dotyczących dróg pożarowych. Jak wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji winny być zapewnione na terenie inwestycji miejsca postojowe dla samochodów osobowych w liczbie co najmniej jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, lecz nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60 m² powierzchni mieszkań. Na terenie inwestycji zaprojektowano łącznie 18 miejsc parkingowych (13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 5 miejsc postojowych na terenie posesji, w tym jedno stanowisko postojowe dla osoby niepełnosprawnej. Skoro w budynku wielomieszkaniowym zaprojektowano 18 mieszkań, a ich powierzchnia użytkowa wynosi 995,79 m², to zaprojektowano łącznie 18 miejsc postojowych, w tym 13 w garażu oraz dodatkowo 5 na terenie posesji, w tym miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, to uznać trzeba, że kwestionowana decyzja wypełnia nie tylko wymagania postawione w decyzji o warunkach zabudowy ale także § 19 ust. 1 r.w.t.. Powołane w uzasadnieniu wyroku rysunki U0,U2 i U3 nie pozwalają zlokalizować garaży i ich ilości. Skarżąca wykazała, że naruszenie prawa do czynnego udziału w sprawie pozbawiło ją prawa do składania wniosków dowodowych, w tym stanowiło naruszenie art. 79a k.p.a. na co powoływała się w zarzutach skargi z dnia 10 stycznia 2022 r. Skarżąca wskazała, że nie mogła złożyć wniosków dowodowych, w tym o to, żeby wystąpić do Izby Architektów o wyznaczenie specjalisty, który oceniłby projekt budowlany, biorąc pod uwagę między innymi, że w projekcie jak wskazał sam inwestor zaprojektowano garaże indywidualne, a nie jak zatwierdzono w pozwoleniu garaże wielostanowiskowe. Organ II instancji znając zarzuty zawarte w odwołaniu w szczególności dotyczące rozwiązań technicznych przyjętych w projekcie w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz wiedząc, że nie było zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki nie wyznaczył skarżącej terminu na zapoznanie się z aktami sprawy na podstawie art. 10 k.p.a. lecz wydał zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy dotkniętą wadami decyzję Prezydenta Miasta. Uzasadniając wniosek o przeprowadzenie dowodu skarżąca kasacyjnie wskazała, że dopiero w wyniku zapoznania się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku powzięła informację o faktach, jakie Sąd I instancji uznał za podstawę do oddalenia skargi, w tym to, że Sąd przyjął stanowisko organów w zakresie kompletności projektu budowlanego. Zatem zarówno fakty ustalone przez Sąd jak i wykładnia przepisów wymagają skonfrontowania z treścią dokumentów, które powinny znajdować się w aktach postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło odniesienia się do niektórych zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skupił się na najdalej idącym zarzucie z pkt 2 skargi), zdawkowo odniósł się do zarzutu z pkt 1 skargi dot. art. 7, art. 77, 78 i 80 k.p.a., zaś w zakresie zarzutów z pkt 1 skargi dot. art. 79a kpa nie odniósł się w ogóle. Takie odniesienie się do tych zarzutów uniemożliwia poznanie powodów, dla których Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, co w praktyce uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Kontrola sądowa przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zakresie zarzutów z pkt 1 dotyczącego art. 79 a k.p.a. była niedostateczna, gdyż trudno inaczej określić sytuację braku odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zarzutów i argumentacji przytoczonej w skardze na ich poparcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach, tj.: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu. Tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwoli na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 30/21). Zaznaczyć również należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się, bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy odniósł się do przesłanek stanowiących podstawę wydania decyzji, a także odniósł się do stanowiska przedstawionego w skardze. Nie można podzielić argumentacji skarżącej kasacyjnie jakoby Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 79a k.p.a., bowiem do argumentacji przedstawionej w tym zakresie Sąd pierwszej instancji odniósł się w tej części uzasadnienia, w której wyjaśnił bezpodstawność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizacji przysługujących jej praw nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że uchybienie organu uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Sam fakt niezawiadomienia skarżącej kasacyjnie na etapie postępowania odwoławczego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, nie może świadczyć o zasadności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Niezbędnym było dodatkowe wykazania, że okoliczność ta miała istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w skardze kasacyjnej takiego wpływu nie wykazano. Nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a. Podnosząc zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania obowiązkiem skarżącej kasacyjnie było wykazanie jakie okoliczności faktyczne nie zostały ustalone w toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego lub jakie dowody zostały przez te organy ocenione w sposób nieprawidłowy i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie formułując zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania, nie wskazuje jednak jakie dowody zostały wadliwie ocenione oraz jakie elementy stanu faktycznego konieczne są do ustalenia, a nie zostały ustalone w toku postępowania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że w istocie zarzuty w tym zakresie nie dotyczą postępowania dowodowego lecz oceny zgodności projektu budowlanego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. Nieuzasadnione są także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek odpowiednio opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.b.). Ustawodawca przyjął jako zasadę, że organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada szczegółowo określone kompetencje kontrolne, które nie obejmują badania zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Jeżeli zatem projekt został zaakceptowany przez projektanta, to poza sferą uprawnień organów, a w ślad za tym i sądu kontrolującego wydane przez nie decyzje, pozostaje kwestia merytorycznej jego oceny i analizy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 2017 r., II OSK 1323/15, z 11 maja 2023 r., II OSK 1631/20 oraz z 10 grudnia 2024 r., II OSK 685/22). Zarówno projektant, jak i projektant sprawdzający odpowiedzialni za projekt architektoniczno-budowlany przedłożony w sprawie, posiadają uprawnienia w specjalności architektonicznej, co oznacza, że ponoszą wyłączną odpowiedzialność za rozwiązania przewidziane w projekcie. Zatwierdzony w niniejszej sprawie projekt budowlany zawiera opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczącą spełnienia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego odnoszącą się do zachowania prawidłowej odległości ścian projektowanego budynku przy ul. R. [...] w Ł. od ścian budynku znajdującego się na sąsiedniej dz. nr [...]. Ponadto rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag, potwierdzając tym samym, iż warunki ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego budynku zostały spełnione. Wątpliwości w tym zakresie zostały w sposób szczegółowy i prawidłowy wyjaśnione w toku postępowania. W świetle § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. odległość 8 m między zewnętrznymi ścianami budynku niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a znajdującym się na działce o nr ewid. [...] budynkiem mieszkalnym drewnianym, należy zwiększyć o 50% (czyli do 12 m), gdyż jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień. W projekcie odległość ta wynosi od 9,34 m do 10,28 m, jednak w celu umożliwienia zastosowania przepisów obniżających odległość 12 m - zaprojektowano od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien, z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej El 60. Należy w tym miejscu podkreślić, że w projektowanym budynku nie znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem, czyli nie ma w sprawie zastosowania § 271 ust. 3 r.w.t. Trafnie powołano też § 271 ust. 10-12 r.w.t. ustanawiają szczególne zasady sytuowania budynku w stosunku do istniejących obiektów budowlanych na sąsiedniej działce, w przypadku, gdy ściany budynków nie są względem siebie równoległe. Zgodnie z § 271 ust. 10 r.w.t., w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1 - 7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Zasady wynikające z § 271 ust. 10 w związku z § 271 ust. 1-7 r.w.t. mogą zostać zmienione przez zmniejszenie o 50% szerokości pasa terenu otaczającego ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, jeżeli ściany te tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° (§ 271 ust. 11). Przepis § 271 ust. 12 r.w.t. stanowi natomiast, że wymaganie, o którym mowa w § 271 ust. 10 nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°. Wymogi w tym zakresie zostały spełnione, co zostało przedstawione na stronach 28-30 projektu budowlanego. Prawidłowa była także ocena Sądu pierwszej instancji w zakresie zapewnienia drogi pożarowej dla projektowanego obiektu. Drogę pożarową dla projektowanego obiektu będzie stanowiła ul. R. przebiegająca wzdłuż krótszego boku budynku w odległości około 13 m od zachodniej ściany projektowanego budynku. Takie rozwiązane zostało zaakceptowane przez Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, który działając na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030), postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań zawartych w § 12 ust. 1 i 4 ww. rozporządzenia. Nie ma również racji skarżąca kasacyjnie, jakoby Sad pierwszej instancji wadliwie ocenił kwestię zapewnienie dla planowanej inwestycji wymaganej ilości miejsc postojowych. Jak wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji winny być zapewnione na terenie inwestycji miejsca postojowe dla samochodów osobowych w liczbie co najmniej jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, lecz nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni mieszkań. Na terenie inwestycji zaprojektowano łącznie 18 miejsc parkingowych (13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 5 miejsc postojowych na terenie posesji), w tym 1 stanowisko postojowe dla osoby niepełnosprawnej. Z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie wynika tak, jak stara się to przedstawić skarżąca kasacyjnie, iż na każde mieszkanie, którego powierzchnia przekracza 60 m2, koniecznym było zaprojektowanie dodatkowego miejsca postojowego. Dlatego też skoro w budynku zaprojektowano 18 mieszkań, których powierzchnia użytkowa wynosi 995,79 m2, to zaprojektowanie łącznie 18 miejsc postojowych, nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej