II OSK 2307/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1/18 w sprawie ze skargi S. K. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. dla Sołectwa N. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1/18 oddalił skargę S. K. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. dla S. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wskazując za podstawę art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.; dalej u.s.g.) i art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) S. K. zaskarżył przywołaną wyżej uchwałę Rady Gminy J. w całości. Wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości, względnie w części – w zakresie zapisu, że odległość 25 metrów, jako nieprzekraczalnej linii zabudowy określa się dla działki nr [...] od zewnętrznej krawędzi drogi krajowej (od skraja jezdni), a także w zakresie planowanego ciągu pieszo jezdnego z części działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Sąd wskazał, że co do kwestii zgodności zmiany planu miejscowego ze Studium, zasadnie, prawidłowo i szczegółowo wskazała Gmina, iż wymóg zgodności pomiędzy tymi aktami został zachowany. Zarzut skargi w tym przedmiocie jest, zdaniem Sądu, całkowicie ogólnikowy. Skarżący nie sprecyzował w skardze, ani w zakreślonym przez Sąd terminie, jakie konkretnie przepisy zaskarżonej uchwały stoją w sprzeczności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem Sądu, rację ma organ, iż nie sposób jest uznać, by doszło do istotnych naruszeń zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zachowania zgodności planu z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne rozbieżności istniejące pomiędzy planem a studium, wynikają z faktu, iż studium i plan sporządzane są w odmiennych skalach (studium w skali 1:10 000, plan w skali od 1:1 000). Nadto studium nie operuje dokładnością jednej działki i jest wyłącznie dokumentem kierunkowym. Natomiast plan, sporządzany w skali 1:1 000, uszczegóławia rozwiązania zawarte w Studium. Przy sporządzaniu planu bierze się pod uwagę sugestie mieszkańców, zgłaszane w formie uwag do planu, a dopiero po rozpatrzeniu uwag projektuje się przestrzeń, co ma miejsce na poziomie działki, a nie - jak w przypadku studium - większego obszaru. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że niektóre działki w trakcie sporządzania planu były już faktycznie zagospodarowane, bądź przeznaczone pod określonego rodzaju zabudowę już w poprzednim planie. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, by zaskarżona uchwała pozostawała w sprzeczności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. z dnia [...] października 2006 r., a nawet nie wskazał, w jakim obszarze rzekomej niezgodności należałoby poszukiwać. Sąd, kontrolując zaskarżoną uchwałę, takiej niezgodności się nie dopatrzył. Przechodząc do zarzutów skarżącego odnoszących się do jego działki nr [...] położonej we wsi N., które sprowadzają się do wskazania obrazy przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie, ogólnie rzecz ujmując, istoty prawa własności i walorów ekonomicznych przestrzeni, Sąd stwierdził, że także one nie były uzasadnione. Po pierwsze, wbrew treści skargi, § 11 zaskarżonej uchwały nie reguluje kwestii nieprzekraczalnej linii zabudowy. O linii zabudowy stanowi natomiast § 5 ust. 1 i 2 uchwały. W § 5 ust. 1 i 2 uchwały podano: "1. Ustala się, oznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy dla nowych budynków realizowanych zgodnie z przeznaczeniem podstawowym". Ust. 2 pkt 2 "Ustala się minimalne odległości nieprzekraczalnych linii zabudowy, określonych w ust. 1 od dróg oznaczonych symbolem 1KDGP, 2KDGP - 25 m (licząc od linii rozgraniczającej teren drogi". W świetle § 3 ust. 4 lit. l) części tekstowej planu symbol literowy określający przeznaczenie terenów wyodrębnionych liniami rozgraniczającymi, stanowiący odnośnik do szczegółowych ustaleń tekstowych planu - KDGP oznacza: "tereny dróg publicznych klasy drogi głównej ruchu przyśpieszonego". Z kolei z części rysunkowej planu wynika, iż działka nr [...] oznaczona została jako "1 KDGP". Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60; dalej u.d.p.), obiekty budowlane przy drogach, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 25 m - w przypadku ogólnodostępnej drogi krajowej, poza terenem zabudowy. Jezdnia – to część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów (art. 4 ust. 5 u.d.p.). W ocenie Sądu, rację ma organ, że w świetle art. 43 ust. 1 u.d.p. sprzeczność planu z ww. przepisem zachodziłaby, gdyby plan ustalał mniejszą odległość niż została przewidziana w ustawie lub gdyby przepis ustawy wprowadzał bezwzględnie jedną obowiązującą odległość w sposób sztywny. W niniejszej sprawie sprzeczność ta, z uwagi na użyty w art. 43 ust. 1 u.d.p. zwrot "co najmniej", nie zachodzi. Przepis art. 43 u.d.p. zostałby naruszony także w sytuacji, gdyby w miejscowym planie organ nie zawarł ustaleń dotyczących minimalnych odległości budynków od krawędzi jezdni. Przepis art. 43 ust. 1 u.d.p., poprzez użycie zwrotu "co najmniej", dopuszcza jednak takie wyznaczenie w planie odległości sytuowania budynków od krawędzi jezdni, które jest uzasadnione miejscowymi warunkami przestrzennymi i które wymaga ustalenia tych odległości w większych wartościach, niż ustalone przepisami ustawy. Sąd wskazał, że zaskarżona treść planu była przedmiotem pozytywnego uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w Krakowie. Pozytywne uzgodnienie planu nastąpiło pismem GDDKiA z [...] kwietnia 2017 r. Zgodnie z dokonanym uzgodnieniem nieprzekraczalna linia zabudowy dla działki skarżącego (numer [...]) została wyznaczona w odległości 25 m od działki drogowej nr [...]. Wskazane uzgodnienie zawierało nadto stwierdzenie, iż projekt planu spełnia wymogi ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zawarte zatem w § 5 ust. 2 pkt 2 planu uregulowanie, że ustala się minimalne odległości nieprzekraczalnych linii zabudowy, określonych w ust. 1 od "dróg oznaczonych symbolem 1KDGP, 2KDGP - 25 m (licząc od linii rozgraniczającej teren drogi)" pozostaje w zgodzie z ww. przepisem u.d.p. (KDGP - to droga publiczna droga główna ruchu przyspieszonego). Wprawdzie w niniejszej sprawie uchwałodawca nie ustalił tej odległości od zewnętrznej krawędzi "jezdni", lecz od "linii rozgraniczającej teren drogi" - stanowiącej dz. [...] drogę krajową własności Skarbu Państwa (w zarządzie GDDKiA), jednakże póki nie jest to faktycznie odległość mniejsza niż 25 m licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni, to zapis taki pozostaje w zgodzie z art. 43 ust. 1 lit. 3 a u.d.p., a zarzut skargi naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Co do zarzutu skargi w postaci zarzucanego nieuprawnionego przeznaczenia części nieruchomości skarżącego na ciąg pieszo - jezdny, Sąd wskazał, że przedmiotowy ciąg pieszo – jezdny 19 KDX został ustalony celem skomunikowania obszarów, które w obowiązującym planie miejscowym zostały oznaczone symbolami 63 i 64 MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej; z przeznaczeniem uzupełniającym: zabudowa usługowa wolnostojąca z zakresu usług handlu detalicznego, działalności biurowej i administracyjnej, finansowych, oświaty, nauki, edukacji, odnowy biologicznej i ochrony zdrowia, opieki społecznej, sportu i rekreacji, kultury, projektowania i pracy twórczej, gastronomii, turystyki (hotele, motele, pensjonaty), poligrafii oraz usług rzemieślniczych i ogrodniczych oraz budynki gospodarcze i garaże (§ 19 pkt 1,2 części tekstowej). Przeznaczenie to nie narusza ustaleń Studium dla ww. obszaru. Zarówno w Studium, jak i kwestionowanym planie zachodziła konieczność skomunikowania wszystkich działek przeznaczonych ogólnie to ujmując pod budownictwo (głównie mieszkaniowe jednorodzinne, ale nie tylko). W planie skomunikowanie terenów o symbolach 63, 64 MN z drogą publiczną 1 KDGP poprzez wytyczony ciąg pieszo – jezdny 19 KDX stanowi wymagany element układu komunikacyjnego. W stosunku do ciągów pieszo-jezdnych KDX w obowiązującym planie miejscowym przyjęto w jego części tekstowej następujące ustalenia: w § 5 ust. 2 pkt 5 – linie zabudowy w odległości 4 m, licząc od linii rozgraniczającej teren ciągu. Ciągi te stanowią uzupełniający układ komunikacyjny umożliwiający dostęp do poszczególnych działek. Dla ciągu pieszo – jezdnego 19 KDX przewidziano w § 35 lit. 2 b szerokość ciągu w liniach rozgraniczających 8 m, z zakończeniem placem do zawracania o wymiarach 14 x 15 m. Nie stanowi on drogi publicznej, co nie narusza art. 6 pkt 1 ustawy z 21.08.1997 o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 121; dalej u.g.n.), iż celem publicznym w rozumieniu tej ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji, bowiem zgodnie z art. 9c u.g.n. celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności poprzez jego ograniczenie podniesiono, że wskazany na rysunku planu ciąg pieszo-jezdny o symbolu 19 KDX, jako element układu komunikacyjnego, zapewnia dostęp poszczególnych terenów budowlanych oznaczonych symbolem 63 i 64 MN. Nie ma przy tym znaczenia, co podnosi skarżący, że okoliczne działki są niezabudowane i obecnie stanowią pola. Wymagane jest bowiem od gminy skomunikowanie poszczególnych działek budowlanych do dróg publicznych, niezależnie od ich statusu własnościowego i stanu faktycznego zagospodarowania. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ma bowiem na celu odzwierciedlenia istniejącego stanu, lecz jest wyrazem polityki przestrzennej na przyszłość - w sferze jej planowania. Chybiony jest zatem zarzut nieproporcjonalności w ograniczeniu prawa własności skarżącego, celem zapewnienia dogodnej komunikacji z drogą publiczną działek budowlanych leżących wzdłuż ciągu pieszo – jezdnego 19KDX. Sąd jednak podkreślił, że zabezpieczenie - w obrębie tych terenów budowlanych oznaczonych na rysunku planu symbolami 63 i 64 MN - dojść, czy dojazdów do poszczególnych działek ewidencyjnych pozostawia się do realizacji przez ich właścicieli, przy zachowaniu praw osób trzecich. Zatem w istniejącym stanie prawnym wyznaczonym również przez skarżony plan miejscowy, od właścicieli działek, po których zaplanowano ciąg pieszo – jezdny 19 KDX, w tym skarżącego jako właściciela działki nr [...], będzie zależeć czy właściciele działek pozbawionych obecnie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej będą mieli taki dostęp przez ww. ciąg pieszo-jezdny, mając na uwadze treść art. 2 ust. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 646 ze zm.; dalej "u.p.z.p.) stanowiący, że przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Nie może być uwzględniony zarzut skarżącego nadmiernego ograniczenia prawa jego własności, gdyż przebieg ciągu 19 KDX został poprowadzony południowym skrajem przy granicy działki nr [...], a ciąg ten obejmuje niewielki południowy skrawek działki skarżącego. Ciąg pieszo – jezdny 19 KDX został tak zaplanowany, aby w minimalnym stopniu naruszyć istniejące zagospodarowanie działki nr [...], obecnie – jak wskazał skarżący – niezabudowanej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że rację ma organ planistyczny, że w niniejszej sprawie nie doszło zatem do nadmiernego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa skarżącego do dysponowania nieruchomością. W myśl art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. prawo do zabudowy jest ograniczone chronionym prawem interesem publicznym. Stosownie do art. 1 ust. 2 u.p.z.p. interes publiczny musi być brany pod uwagę przy podejmowaniu wszelkich czynności z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. W wyniku analizy w powyższym zakresie Sąd doszedł do wniosku, że wolność zabudowy w danym przypadku jest ograniczona względami interesu publicznego. Ma to miejsce w szczególności przy wykonywaniu władztwa planistycznego, gdzie konieczna jest analiza możliwości realizacji tego władztwa z reguły na styku interesu publicznego z interesem prywatnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż minimalne odległości wskazane w tym przepisie mogą odnosić się do nieruchomości niebędących drogami ogólnodostępnymi. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem doprowadziło do uniemożliwienia wykonywania prawa własności przez skarżącego S. K., II. prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i 2 pkt 6, 7 i 9 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w niedostatecznym uwzględnieniu przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności skarżącego oraz potrzeb interesu prywatnego. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem doprowadziło do uniemożliwienia wykonywania prawa własności przez skarżącego S. K., III. przepisów postępowania, tj. art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., poprzez nadmierne i nieuzasadnione interesem publicznym ograniczenie prawa własności skarżącego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do uniemożliwienia wykonywania prawa własności przez skarżącego S. K. W odpowiedzi na skargę kasacyjną i w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. organ gminy, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na rzecz Gminy kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 u.d.p. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż minimalne odległości wskazane w tym przepisie mogą odnosić się do nieruchomości niebędących drogami ogólnodostępnymi – jest chybiony. Zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie działka skarżącego kasacyjnie graniczy z działką oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KDGP – droga publiczna droga główna ruchu przyspieszonego. Wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie, jest to droga ogólnodostępna i w odniesieniu do niej ma zastosowanie unormowanie zawarte w art. 43 ust. 1 u.d.p. Zauważyć wypada, że nawet jeżeli obecnie działka przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogę publiczną nie jest wykorzystywana w tym charakterze, to sam fakt takiego jej przeznaczenia w miejscowym planie wystarcza, aby w tym planie konieczne było uwzględnienie unormowania wynikającego z art. 43 ust. 1 u.d.p. Nie jest bowiem możliwe w tym samym planie miejscowym przeznaczenie konkretnej działki pod drogę publiczną i jednoczesne jej traktowanie, jakby drogą nie była. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymogi wynikające z art. 43 ust. 1 u.d.p. obowiązują niezależnie od uchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie rada gminy nie ma kompetencji do modyfikowania w planie miejscowym parametrów określonych w art. 43 ust. 1 u.d.p. (por. wyrok NSA z 24.10.2018 r., II OSK 2662/16, LEX nr 2584189). Wskazywano przy tym, że przepis art. 43 u.d.p. określa w jakiej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni powinny być usytuowane obiekty budowlane, a użyty w tym przepisie zwrot "co najmniej" jednoznacznie wskazuje, że są to odległości minimalne (wyrok NSA z 27.09.2017 r., II OSK 156/16, LEX nr 2379250). W konsekwencji, skoro działka skarżącego kasacyjnie graniczy z działką, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została określona jako droga publiczna, to w stosunku do działki skarżącego obowiązują wymogi wynikające z art. 43 ust. 1 u.d.p. i obowiązywałyby one nawet gdyby w miejscowym planie wymogów tych nie uwzględniono. Uchwalając zaś plan miejscowy rada gminy nie mogła wymogów tych modyfikować. Zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 u.d.p. nie ma w tej sytuacji usprawiedliwionych podstaw. Biorąc pod uwagę, że rada gminy związana była treścią art. 43 ust. 1 u.d.p., zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 pkt 6, 7 i 9 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie są zasadne. Uwzględniając bowiem przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmiany) unormowania powszechnie obowiązującego prawa – ustawy o drogach publicznych, rada gminy nie naruszyła powyższych przepisów. W odniesieniu do twierdzeń skarżącego kasacyjnie, iż kwestionowana przez niego treść miejscowego planu uniemożliwia mu wykonywanie prawa własności zauważyć wypada, że – co do zasady – ustalenie w planie miejscowym nieprzekraczalnych linii zabudowy nie uniemożliwia wykonywania prawa własności, a co najwyżej je ogranicza. Jeżeli jednak ograniczenie to – jak w niniejszej sprawie – wynika z treści obowiązujących przepisów, jest ono prawnie dopuszczalne. Gdyby zaś wskutek uchwalenia planu miejscowego albo jego zmiany korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właścicielowi przysługują stosowne środki przewidziane w art. 36 ust. 1 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. poz. 1842) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę, iż ze względu na treść zaskarżonej uchwały skarżący kasacyjnie ma ograniczone możliwości zagospodarowania stanowiącej jego własność działki, uznać należy, że w sprawie tej zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od niego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.