II OSK 2287/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Wojciech Mazur Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wrocław od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 325/23 w sprawie ze skargi I.M. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju O. – część "A" 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 325/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.M. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju O. – część "A", stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], obręb O., [...] (pkt 1) i zasądził od Gminy Wrocław na rzecz skarżącego kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skargą z 24 lutego 2022 r. I.M. zakwestionował za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wskazaną uchwałę w części dotyczącej obowiązywania § 7 pkt 1 lit. c, § 13 pkt 1 i pkt 2 oraz § 25 w zakresie, w jakim przepisy te przeznaczają należącą do skarżącego nieruchomość oznaczoną działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...], obręb O., ark. [...], położoną przy ul. K. we W., ogólnodostępną zieleń urządzoną, oznaczoną na rysunku planu symbolem 16ZP, z jednoczesnym zakazem wznoszenia obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów małej architektury. Uchwale zarzucono: 1. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, dalej: "u.z.p.") w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") polegające na nieproporcjonalnym i nieuzasadnionym naruszeniu istoty prawa własności skarżącego przez przeznaczenie jego działki na tereny zieleni urządzonej, co spowodowało, że skarżący nie mógł zabudować należącej do niego nieruchomości zgodnie z obowiązującym przed uchwaleniem planu przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, a co za tym idzie utracił uprawnienia z zawartych z Gminą Wrocław umów użytkowania wieczystego nieruchomości, na której miał być wzniesiony budynek mieszkalny oraz warsztatowy, 2. naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. statuującego zasadę spójności z uwagi na fakt, że przeznaczenie należącej do skarżącego nieruchomości nie było spójne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 stycznia 1998 r.), w którym nieruchomość znajdowała się na obszarze zabudowy jednorodzinnej w części "O.". Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności planu w części dotyczącej obowiązywania wskazanych ustaleń planu miejscowego w zakresie, w jakim ustalenia te przeznaczają jego nieruchomość pod ogólnodostępną zieleń urządzoną, oznaczoną na rysunku planu symbolem 16 ZP, zasądzenie od Gminy Miejskiej Wrocław kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa oraz rozpatrzenie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podnosząc znaczenie zieleni dla historycznego kontekstu O. Wskazała też, że w momencie przystąpienia do sporządzania planu nieruchomości skarżącego nie były zabudowane, zaś skarżący nie ujawnił swoich zamierzeń w procedurze planistycznej i nie brał w niej udziału. Podniosła również, że rozwiązania urbanistyczne przyjęte w planie dla przedmiotowych działek miały związek z niezbędnym zaprojektowaniem podstawowego układu komunikacyjnego obejmującego tereny mieszkaniowe, charakterem ówczesnego zainwestowania, a także możliwością racjonalnego zagospodarowania. Ulica dojazdowa 30 KD miała istotny wpływ na możliwości zagospodarowania działek skarżącego. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę pismem z 8 kwietnia 2022 r., podnosząc brak stanowiska skarżącego w procedurze planistycznej nie ma znaczenia w sprawie. Wskazał też na zakres niespójności planu ze studium podkreślając, że według studium: jako podstawowy typ zabudowy przyjmuje się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, przyjmując że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego. Postanowienie to zostało zaskarżone przez I.M. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 655/23, uchylił zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał skargę I.M. Uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w sentencji. Zdaniem Sądu prawodawca planistyczny nie wykazał, aby w sprawie działek skarżącego poszanowano zasadę proporcjonalności. Zaznaczył, że zarówno w dokumentacji graficznej sprawy, jak i w wypowiedzi organu brakuje przekonujących argumentów, przemawiających za potrzebą przekształcenia działek skarżącego w zieleń. Organ nie wykazał, aby przekształcenie nieruchomości skarżącego przyczyniło się do wymagań ładu przestrzennego lub innych uwarunkowań z art. 1 ust. 2 u.z.p., czy też poprawiło harmonię przestrzeni. Ponadto, Sąd wziął pod uwagę ustalenia studium, w którym zespół urbanistyczny O. obejmujący działki skarżącego uznany jest za zespół zabudowy jednorodzinnej (s. 271 studium), a zamieszkiwanie uznane jest za dominującą funkcję w ramach zespołu urbanistycznego (s. 279). Sąd nie odnalazł też konieczności, niezbędności i realnej potrzeby ingerencji we własność skarżącego. Z akt sprawy oraz z informacji zgormadzonych podczas rozprawy wynika, że działki skarżącego nie zostały zagospodarowane zgodnie z planem miejscowym, pomimo, że od jego przyjęcia upłynęło blisko 20 lat. To wszystko – zdaniem Sądu – powoduje, że zasada proporcjonalności nie została należycie potraktowana przez organ przyjmujący plan miejscowy. Sąd uznał również, że zaskarżona część planu została przyjęta z naruszeniem zasady spójności zaskarżonego planu z ustaleniami studium. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Wrocław, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w części, tj. w zakresie w jakim stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], obręb O., [...], przeznaczających te działki pod ulicę dojazdową (o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP). Wyrokowi zarzucono: I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które – w każdym z poniższych przypadków z osobna – miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 27 u.z.p. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: "u.s.g.") oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, art. 4 ust. 1, art. 7, art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. i w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na stwierdzeniu przez Sąd I instancji nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr [...] z dnia [...] 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru rozwoju O. – część "A" (dalej: "m.p.z.p.") w zakresie nieruchomości skarżącego przeznaczonych w części pod ulicę dojazdową (o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP), w sytuacji braku podstaw do przyjęcia, że przy przeznaczeniu działek nr [...] i [...], obręb O., [...], pod drogę publiczną i ciąg pieszo-spacerowy doszło do nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego naruszenia prawa własności skarżącego oraz naruszenia zasady spójności m.p.z.p. z uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia nr XLVIII/680/98 z dnia 30 stycznia 1998 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wrocław (dalej: "Studium"), ponieważ organ nie przekroczył władztwa planistycznego, jak również nie naruszył konstytucyjnych zasad proporcjonalności oraz ochrony własności; 2. przepisu art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. i art. 101 ust. 1 u.s.g. przez stwierdzenie nieważności zaskarżonego m.p.z.p. w części wykraczającej poza zakres żądania sformułowanego przez skarżącego w skardze (tj. "stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części dotyczącej obowiązywania § 7 pkt 1 lit. c, § 13 oraz § 25 w zakresie, w jakim przepisy te przeznaczają należącą do skarżącego nieruchomość pod ogólnodostępną zieleń urządzoną, oznaczoną na rysunku planu symbolem 16ZP, z jednoczesnym zakazem wznoszenia obiektów budowlanych za wyjątkiem obiektów małej architektury"), a więc z przekroczeniem zakreślonego przez skarżącego interesu prawnego, pozbawiając jednocześnie organ możliwości przedstawienia argumentacji odnoszącej się do przeznaczenia części działek skarżącego pod ulice dojazdowe (droga o symbolu 30KD) i ciągi pieszo-spacerowe (teren o symbolu 6KP), które to przeznaczenie z uwagi na charakter oraz konieczność zapewnienia dogodnego i bezpiecznego układu komunikacyjnego – uzasadniały ingerencję organu planistycznego w prawo skarżącego przysługujące mu z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego własność gminy (w dacie uchwalania m.p.z.p.); 3. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. i w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., polegające na: – niewyjaśnieniu w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. – podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności motywów orzeczenia o stwierdzeniu nieważności m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia części działek skarżącego pod ulicę dojazdową (droga o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (teren o symbolu 6KP), mimo wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności m.p.z.p. z części przeznaczenia nieruchomości skarżącego pod ogólnodostępną zieleń urządzoną, oznaczoną na rysunku symbolem 16ZP, – brak wyjaśnienia przez Sąd podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia w zakresie wystąpienia podstaw do stwierdzenie nieważności m.p.z.p. w części przeznaczenia działek skarżącego pod drogę publiczną o symbolu 30KD i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP), pozbawiającego organ informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a tym samym niepozwalające na ocenę, na jakich to ustaleniach oparł się Sąd stwierdzając, że "Gmina nie sprecyzowała, i nie wynika to także z akt, na czym polega niezbędność wyznaczenia ulicy 30KD względem możliwości zagospodarowania działek skarżącego" w sytuacji, w której kwestia drogi nie została objęta przedmiotem zaskarżenia, – pominięciu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. potrzeby rozwiązania i zapewnienia dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej odpowiedniej obsługi komunikacyjnej zwłaszcza dla działek oddalonych od ulicy K. – działek nr [...] i [...], [...] obręb O., umożliwiającej powiązanie komunikacyjne tych terenów z innymi częściami miasta, a co było dodatkowo podyktowane wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, wymaganiami zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymaganiami osób niepełnosprawnych, a więc potrzebami interesu publicznego, – wadliwym skontrolowaniu przez Sąd I instancji zaskarżonej uchwały (w zaskarżonej części) i pominięciu okoliczność wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego, do czego zobowiązane są organy gminy uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz uwzględnienia zasad proporcjonalności przy przeznaczeniu w części działek skarżącego pod ulicę dojazdową i ciąg pieszo-spacerowy, niezbędne z uwagi na konieczność zaprojektowania koniecznego układu komunikacyjnego obsługującego tereny mieszkaniowe, – wadliwym skontrolowaniu przez Sąd I instancji zaskarżonej uchwały, polegającym na błędnym przyjęciu, że m.p.z.p. jest niespójny ze Studium z uwagi na "deficyt proporcjonalności, bowiem nie będzie spójne to, co jest nieproporcjonalne", podczas gdy taka spójność z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium występuje, co wynika z Kierunków polityki przestrzennej dla zespołu urbanistycznego O. II. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. przepisu art. 27 ust. 1 u.z.p. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 u.z.p. w zw. z § 19, § 37 m.p.z.p. oraz w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 101 ust. 1 u.s.g., art. 147 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim działki skarżącego zostały przeznaczone pod ulice dojazdowe (droga o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP), w sytuacji braku naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18, stanowiących podstawę nieważność uchwały rady gminy w całości lub części, a także braku naruszenia konstytucyjnych zasad ochrony własności i proporcjonalności; 2. przepisu art. 4 ust. 1 u.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5 u.z.p. oraz w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez błędną ich wykładnię skutkującą przyjęciem, że "w sprawie można mówić o nieuprawnionej ingerencji w istotę prawa własności skarżącego", podczas gdy dokonana zapisami m.p.z.p. ingerencja w prawo własności nieruchomości skarżącego (w zakresie przeznaczeń działek określonych symbolem 30KD i symbolem 6KP) mieści się w ramach przyznanego gminie władztwa pianistycznego i podyktowane było potrzebą interesu publicznego, polegającego na zabezpieczeniu realizacji ważnego interesu publicznego, tj. drogi publicznej i ciągu pieszo-spacerowego; 3. przepisu art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 1 u.z.p. oraz art. 3 pkt 1 i 2 u.z.p. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. przez błędną ich wykładnię skutkującą przyjęciem przez Sąd I instancji, że organ naruszył zasadę proporcjonalności i zasadę ochrony własności, gdyż "zdaniem Sądu zasada proporcjonalności nie została należycie potratowana przez organ przyjmujący plan miejscowy, co przekłada się na naruszenie trybu postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego", podczas gdy Rada Miejska nie przekroczyła uprawnień planistycznych przez nieproporcjonalne, uchybiające wobec prawa ograniczenie własności, albowiem przeznaczając w części działki skarżącego pod ulice dojazdowe (droga o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP) uwzględniła wszystkie zasady obowiązujące w zagospodarowaniu przestrzennym zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. oraz wyważyła interes publiczny i interesy prywatne; 4. przepisu art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. oraz w zw. § 19, § 37 m.p.z.p. i w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że nastąpiło naruszenie zasady spójności dokumentów (treści Studium z treścią m.p.z.p.), podczas gdy z Kierunków polityki przestrzennej zawartych w Studium dla zespołu urbanistycznego O., wynika wprost, że należy planować powiązania z makrownętrzem Ś. i K. przez wspólne elementy struktury funkcjonalno-przestrzennej, trasy piesze i rowerowe; postuluje się zaplanowanie alei pieszej z trasą rowerową będącej przedłużeniem ulicy Wiejskiej i prowadzącej do terenów K.; dąży się do przygotowania terenów dla rozwoju zabudowy mieszkaniowej i działalności z nią związanych; dąży się do usprawnienia ruchu samochodowego wzdłuż P. przez modernizację i rozbudowę ulic równoległych do linii pasma. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], obręb O., [...], o przeznaczeniu w m.p.z.p. pod ulicę dojazdową (o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP), i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w części i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie w tej części, tj. w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], obręb O., [...], o przeznaczeniu w m.p.z.p. pod ulicę dojazdową (o symbolu 30KD) i ciąg pieszo-spacerowy (o symbolu 6KP) oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 206 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu strona odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zakwestionowała ich zasadność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, albowiem skutecznym okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnił w sposób dostateczny powodów stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie wykraczającym poza żądanie skarżącego, ograniczone do części dotyczącej obowiązywania § 7 pkt 1 lit. c, § 13 pkt 1 i pkt 2 oraz § 25 w zakresie, w jakim przepisy te przeznaczają działki nr [...] i [...], pod ogólnodostępną zieleń urządzoną 16ZP. Wskazanie, że: "Gmina nie sprecyzowała i nie wynika to także z akt, na czym polega niezbędność wyznaczenia ulicy 30KD względem możliwości zagospodarowania działek skarżącego" jest dalece niewystraczające. Należy bowiem zaznaczyć, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g., do podstawowych zadań własnych mających na celu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (mieszkańców gminy) powierzonych samorządowi gminnemu należą sprawy gminnych dróg i ulic, zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wydzielanie gruntów pod drogi publiczne stanowi jeden z celów publicznych w rozumieniu tej ustawy, dopuszczający możliwość wywłaszczenia nieruchomości, jeżeli cel ten nie może być zrealizowany w inny sposób. Organ uchwalający plan miejscowy jest zobowiązany między innymi do wyważania interesów prywatnych i interesu publicznego, zaś ustalenia planu miejscowego powinny uwzględniać wymogi wynikające z zasady proporcjonalności. To między innymi ta zasada zakreśla granice, wynikającego z art. 4 ust. 1 u.z.p., władztwa planistycznego gminy, które zresztą tak jak i własność nie ma charakteru absolutnego. Zatem z przeprowadzonej kontroli legalności przeznaczenia części nieruchomości skarżącego pod drogę 30KD i ciąg pieszo-spacerowy 6KP powinno wynikać czy i dlaczego przeznaczenie to, stanowiące ingerencję w jego prawa podmiotowe mieści się bądź też nie mieści się we wspomnianych granicach władztwa planistycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę uwzględni tę uwagę. Wskazana wadliwość uzasadnienia, uniemożliwiająca przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, czyni równocześnie przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Jeżeli bowiem przyczyną uruchomienia postępowania kasacyjnego i uchylenia zaskarżonego wyroku okazała się wadliwość uzasadnienia, uniemożliwiająca dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji, to brak jest wystarczających podstaw do tego, by obciążać stronę przeciwną kosztami postępowania kasacyjnego.