II OSK 2277/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R. R., R. R. i T. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. R., R. R. i T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 199/18 w sprawie ze skargi R. R., R. R. i T. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Wyrokiem z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 199/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. R., R. R. i T. R. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2018 r., wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej dodatkowo został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżących wskazał na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Pełnomocnik zaznaczył, że wobec faktu, iż upłynął termin na uiszczenie grzywny konieczne jest wstrzymanie wykonania ww. postanowienia organu. Podkreślono, że wysokość grzywny została określona na znaczną kwotę, natomiast nie zostało precyzyjnie określone w jaki sposób skarżący mają ją uregulować. Zapłata tak wysokiej grzywny powoduje po stronie skarżących konieczność zaciągnięcia kredytów, co dodatkowo wiąże się z kosztami na poczet oprocentowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 p.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tyle przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., ile wymaga uwzględnienia treść art. 61 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że odmowa wstrzymania wykonania danego aktu nie uniemożliwia ponowienia wniosku, jednakże wnioskodawca powinien mieć na uwadze to, że w sprawie objęcia strony ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe i możliwość jego zmiany może zostać oparta nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wskazaniu, że pozostaje ono nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że orzeczenie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia zapadło 14 czerwca 2018 r. i nie zostało zaskarżone, co sprawia, że jest ono prawomocne. Na aktualnym etapie sprawy Sąd oceniając wniosek zawarty w skardze kasacyjnej musi zatem wziąć pod uwagę zapadłe rozstrzygnięcie i ocenić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 4 p.p.s.a. Sama okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją postanowienia nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jego wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów, w zestawieniu z sytuacją finansową skarżących, mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonego postanowienia. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie zmiany wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia na zasadzie 61 § 4 p.p.s.a. Okoliczności podnoszone przez stronę mogły być podstawą do zakwestionowania postanowienia z dnia 14 czerwca 2018 r. na drodze zażalenia, jednak takie zażalenie nie zostało złożone. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018 r., w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.