II OSK 2277/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. - F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 710/17 w sprawie ze skargi E. K. - F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie nałożenia obowiązku przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 710/17 oddalił skargę E. K. - F. (dalej skarżąca) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w sprawie nałożenia obowiązku przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. w dniu [...] sierpnia 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. N. w G., stanowiącego współwłasność w równych częściach skarżącej oraz D. J. i Z. K. Oględziny przeprowadzone w dniu [...] września 2016 r. przez organ pierwszej instancji uwidoczniły zły stan techniczny budynku w wyniku czego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 62 ust. 3 i art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; zwanej dalej: "Pr. bud.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; zwanej dalej k.p.a.), nałożył solidarnie na skarżącą, D. J. i Z. K. obowiązek sporządzenia i przedłożenia opracowanej przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, ekspertyzy stanu technicznego instalacji wewnętrznych w budynku (wod.- kan., grzewczej, gazowej, przewodów kominowych i elektrycznej) oraz ogólnego stanu technicznego budynku, zawierającej wskazanie zaleceń koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia ww. elementów do stanu zgodnego z prawem, ustalając nieprzekraczalny termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 sierpnia 2017r. włącznie. Organ pierwszej instancji uznał, że dokonane ustalenia, przy braku przeprowadzenia jakichkolwiek kontroli okresowych, które winny wykazać zakres nieprawidłowości i ewentualnych napraw elementów budynku wskazują, że istnieje możliwość wystąpienia innych niż stwierdzone nieprawidłowości, mogące powodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia. Jednocześnie, organ poinformował, że opracowywanie ekspertyzy nie zwalnia współwłaścicieli obiektu od przeprowadzania okresowych kontroli stanu technicznego przedmiotowego obiektu w zakresie określonym w art. 62 Pr. bud.. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 62 ust. 3, art. 81c ust. 2 Pr. bud., uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu nałożonego obowiązku i ustalił nowy termin do dnia 31 grudnia 2017 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie organu odwoławczego, kontrolowane postanowienie nie było w pełni prawidłowe, bowiem organ pierwszej instancji przywołując w podstawie prawnej art. 62 ust. 3 Pr. bud. wydał postanowienie a nie decyzję, określając termin dostarczenia nakazanej ekspertyzy technicznej. Natomiast, przywołany w podstawie prawnej art. 81c ust. 2 Pr. bud. wymaga rozstrzygnięcia w formie postanowienia jak również określenia terminu nałożonego obowiązku. Połączenie przez organ dwóch trybów wymagało wyjaśnienia, czego organ pierwszej instancji nie uczynił, bowiem nie dość, że nie przywołał treści przepisu art. 81c ust. 2 Pr. bud., to również prawidłowo nie uzasadnił jego zastosowania. Jednakże, z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ posiada wątpliwości, co do stanu technicznego przedmiotowego budynku, gdyż właściciele przedmiotowego budynku nie przedłożyli dokumentów potwierdzających wykonanie kontroli okresowych, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 Pr. bud. oraz, że istnieje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, co uzasadnia nałożenie wykonania ekspertyzy technicznej tego obiektu. W pozostałej części, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnienie było prawidłowe. Skarżąca wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, kwestionując określenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedmiotu postępowania toczącego się z jej wniosku jako sprawę stanu technicznego budynku oraz niedostrzeżenie, że organ pierwszej instancji błędnie określił przedmiot postępowania, jako sprawę stanu technicznego budynku przy ul. N. w G. mimo, że treść żądania była inna. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz poczynił błędne ustalenia co do tego, że istnieją wątpliwości co do stanu technicznego budynku oraz, że może wystąpić zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, stwierdzony w toku postępowania wyjaśniającego stan faktyczny w budynku uprawniał orzekające w sprawie organy do nałożenia na podstawie art. 62 ust. 3 i art. 81c ust. 2 Pr. bud., obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego instalacji wewnętrznych w budynku oraz ogólnego stanu technicznego budynku, zawierającej również wskazanie zaleceń koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Sąd, przywołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OPS 4/15 wskazał, że zakres stosowania art. 81c ust. 2 Pr. bud. jest znacznie szerszy niż art. 62 ust. 3 Pr. bud.. Pierwszy przepis można zastosować m.in. w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego, drugi w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Powyższe oznacza zaś, że skoro nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego może powodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, to zawsze będzie to sytuacja, w której istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego tego obiektu budowlanego. Wobec tego we wszystkich tych sytuacjach, które uzasadniają stosownie art. 62 ust. 3 Pr. bud. są podstawy do stosowania art. 81c ust. 2 Pr. bud.. Nie budziło wątpliwości Sądu, że dokonane ustalenia wskazują na zły stan techniczny obiektu budowlanego lub jego części, który może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a tym samym może wywoływać uzasadnione wątpliwości organu co do stanu technicznego budynku. W konkluzji Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 2 Pr. bud. nie dopuszczając się przy tym naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.; zwanej dalej p.u.s.a.), art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 151 i art 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) w powiązaniu z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 61 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu przez Sąd zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 66 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., a także wadliwego określenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedmiotu postępowania administracyjnego toczącego się z wniosku skarżącej, jako sprawę stanu technicznego budynku przy ul. N. w G. oraz niedostrzeżenia przez organ odwoławczy, że organ pierwszej instancji błędnie określił przedmiot postępowania jako sprawę stanu technicznego budynku przy ul. N. w G., mimo że treść żądania wnioskodawczyni była inna. Ponadto polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy obu instancji wadliwie określiły przedmiot sprawy administracyjnej z wniosku skarżącej jako sprawę stanu technicznego budynku przy ul. N. w G. i prowadziły postępowanie z przekroczeniem zakresu sprawy określonego we wniosku skarżącej. 2. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego (wadliwym uznaniu za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organy administracji, w tym organ drugiej instancji) poprzez przyjęcie, że: 1) wniosek skarżącej dotyczył wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku przy ul. Nowogrodzkiej 30 w Gdyni, 2) przedmiotem sprawy, w której wydano postanowienia organów, był stan techniczny budynku i instalacji, 3) niewątpliwie dokonane ustalenia wskazują na zły stan techniczny obiektu budowlanego lub jego części, który może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a tym samym może wywoływać uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego budynku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go orzeczeń [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w G. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu bierze natomiast pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1., art. 134 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. oraz niedostrzeżenie wadliwego określenia przedmiotu sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga dla swej skuteczności zarówno wskazania, w jaki sposób doszło do tego naruszenia, jak również jakie to naruszenie ma wpływ na wynik sprawy, jak bowiem wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko takie uchybienie przepisów postępowania może stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle ważkie, iż miały istotny wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Nie wystarczy zatem przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rolą wnoszącego skargę kasacyjną jest również precyzyjne podanie podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020r. sygn. akt II OSK 2653/20, LEX nr 3115227). Skarżący kasacyjnie jako naruszony wskazuje przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. podczas gdy dotyczy on naruszenia prawa materialnego, których to naruszenia przepisów nie zarzuca. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi brak podstaw do nałożenia na skarżącą kasacyjnie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku, jednocześnie nie formułuje zarzutu naruszenia art. 62 ust. 3 w zw. z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. warunkiem zastosowania dyspozycji którego jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeśli z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten sąd normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 1893/20, LEX nr 3117862). Z kolei przepis art. 151 p.p.s.a. ogranicza się do wskazania treści sentencji wyroku, gdy zaistnieje oznaczony stan sprawy w przekonaniu orzekającego sądu administracyjnego. Do jego naruszenia mogłoby dojść, gdyby w motywach wyroku sąd pierwszej instancji dowodził naruszenia przepisów prawa w takim stopniu, który uprawniałby i zarazem zobowiązywał ten sąd do uwzględnienia skargi, a ten pomimo dokonanych ustaleń wydał rozstrzygnięcie oddalające skargę. Należy również zauważyć, że naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a ma miejsce wtedy, gdy sąd nie dokona kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosuje inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego, względnie wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane. Także przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu sądu pierwszej instancji zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. W ramach powołanych w zarzucie kasacyjny przepisów p.p.s.a. nie można również kwestionować braków uzasadnienia wyroku w zakresie odniesienia się do zarzutów skargi, do czego służy przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., ale takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. Odnosząc się do kwestii merytorycznych zauważyć należy, że art. 61 § 1 k.p.a. przewiduje dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione. Tego rodzaju model inicjowania postępowania jest kompromisem miedzy zasadą oficjalności a zasadą skargowości. Postępowanie administracyjnego może być wszczęte wyłącznie w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. O przedmiocie postępowania administracyjnego przesądza regulacja zawarta w materialnych przepisach prawa administracyjnego. Artykuł 61 § 1 k.p.a. musi być zatem interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego. Jeśli zatem przepisy szczególne wyraźnie określają przypadki wszczęcia postępowania na wniosek bądź też z urzędu, organ jest związany tymi postanowieniami (z wyjątkiem art. 61 § 2 k.p.a.). W sytuacji, gdy przepisy szczególne nie regulują sposobu wszczęcia postępowania, ustalenie w tym zakresie następuje w wyniku wykładni przepisów materialnoprawnych. W doktrynie przyjęto regułę, że jeżeli przedmiotem postępowania jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenie lub cofnięcie - wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, następuje natomiast w postępowaniu wszczynanym na jej wniosek (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 353 - 354). Reguła powyższa może mieć jedynie znaczenie pomocnicze bowiem często z przepisów szczególnych wynika, że postępowanie dotyczące przyznania uprawnień może być wszczęte również z urzędu, a nie tylko na wniosek osoby zainteresowanej (np. art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej; Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Ponadto przepis art. 61 § 2 k.p.a. przewiduje dopuszczalność wszczęcia postępowania z urzędu, gdy przepis prawa wymaga wniosku strony. Zauważyć również należy, że ww. doktrynalna reguła może mieć zastosowanie w sytuacjach, gdy jest tylko jedna strona postępowania, gdyż trudno oczekiwać, że strona sama dla siebie żądałaby postępowania, w którym mogą być na nią nałożone obowiązki. Istnieją jednak takie sytuacje - np. w postępowaniu dotyczącym procesu budowlanego - gdy występuje więcej stron (inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu - często strony o sprzecznych interesach) i wtedy może się zdarzyć, że jedna ze stron będzie żądała wszczęcia postępowania, w którym możliwe jest osiągnięcie wyniku w postaci nałożenia obowiązków na inną stronę postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że skarżąca kasacyjnie skierowała do organu nadzoru budowlanego wniosek o wszczęcie postępowania kontrolnego w zakresie dotyczącym sieci wodnej w mieszkaniu nr [...] i [...] oraz zniszczeń spowodowanych awarią sieci wodnej w mieszkaniu nr [...] oraz w piwnicy, nie oznacza, że organ nie może wszcząć z urzędu postepowania mającego na celu ustaleni właściwego stanu technicznego całego obiektu. Także z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie wynika, że miało ono charakter wnioskowy. Zgodnie z art. 81 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego sprawują nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego, dotyczących między innymi utrzymywania obiektów budowlanych. Zatem przepisy ustawy – Prawo budowlane przyznają, organom nadzoru budowlanego, szeroką gamę uprawnień inspekcyjnych. Kontrola organów nadzoru budowlanego jest badaniem rzeczywistości i polega na wskazywaniu wykrytych nieprawidłowości (szerzej zob. J. Jagielski, Kontrola administracji publicznej, Warszawa 1999). Nadzór jest pojęciem szerszym zakresowo niż kontrola, obok bowiem uprawnień organu do dokonywania czynności kontrolnych zawiera także możliwość ingerencji w działanie podmiotów nadzorowanych w celu przywrócenia stanu zastanego do stanu zgodności z prawem. Organy nadzoru wyposażone są w instrumenty władczego oddziaływania na podmioty kontrolowane i są uprawnione do wszczęcia postępowania w takich sprawach z urzędu, nawet na wniosek strony. W sprawie wszczętej z urzędu, wywołanej deliktem z zakresu materialnego prawa administracyjnego, dotyczącej nałożenia na podmiot obowiązku, przedmiot sprawy nie jest ustalany ostatecznie w chwili wszczęcia postępowania. Zakres rozstrzygnięcia zależy od poczynionych w trakcie postępowania ustaleń odnoszących się do popełnionego przez podmiot naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1098/17, LEX nr 2441204). Niezasadny jest tym samym zarzut niewłaściwego ustalenia okoliczności stanu faktycznego w zakresie przedmiotu wniosku skarżącej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ nadzoru budowlanego zasadnie również powziął wątpliwość co do stanu technicznego budynku z uwagi na szereg prac wykonanych w jego obrębie, a ujawnionych w toku dokonanych oględzin. Potwierdzeniem tych ustaleń organu, jest również znajdująca się w aktach niniejszego postępowania dokumentacja zdjęciowa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.