II OSK 2256/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 272/22 w sprawie ze skargi W. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 26 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 272/22 oddalił skargę W. z siedzibą w L. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] lutego 2022 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z [...] grudnia 2021 r. znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu usługowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w L. Sąd Wojewódzki stwierdził w szczególności, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe z tego podstawowego względu, że przy niezmienionych okolicznościach prawnych i faktycznych wnioskodawca nie może domagać się ponownie od tego samego organu wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu usługowego, co do którego to żądania organy rozstrzygnęły już postanowieniami: Prezydenta Miasta L. z [...] maja 2021 r. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] lipca 2021 r. Ponadto wobec zmiany sposobu użytkowania lokalu i braku jej zalegalizowania w sposób określony prawem nie sposób przyjąć, że przedmiotowy lokal użytkowany jest zgodny z pierwotnie wydanym pozwoleniem na użytkowanie, co wyklucza możliwość uznania go za lokal samodzielny w znaczeniu prawnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1a ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021 r. poz. 1048, dalej uwl). 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania: a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa; b) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej Kpa) poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji prawidłowego wykorzystania materiału dowodowego, jaki jest w posiadaniu organu w celu wyjaśnienia sprawy i ustalenia okoliczności istotnych dla wydania zaświadczenia, co spowodowało nieodtworzenie pełnego stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na skutek czego organ dokonał nieprawidłowej interpretacji prawa i odmówił wydania zaświadczenia; c) art. 124 § 1 i § 2 Kpa w wyniku zaniechania przez organ w uzasadnieniu rzetelnego odniesienia się do stanu faktycznego i prawnego, co spowodowało, iż organ wydał postanowienie odmowne, co nie zostało należycie uzasadnione, bowiem brak w uzasadnieniu konstatacji, iż tzw. lokal usługowy ma zgodnie z dokumentacją znajdującą się w posiadaniu organu stwierdzenie samodzielności w postaci zaświadczenia z 2007 r. i układ pomieszczeń nie uległ zmianie a obecnie organ neguje własne ustalenia z 2007 r., podczas gdy w obrocie prawnym nie ma żadnych wiążących dokumentów o dokonaniu zmian w obrębie lokalu; d) art. 140, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez uznanie, że organ drugiej instancji prawidłowo skontrolował przeprowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne, które było w jego ocenie zgodne z wymogami Kpa, pomimo braku ku temu podstaw, w sytuacji, gdy organ powielił wadliwą interpretację organu pierwszej instancji, nie dokonując własnych ustaleń w tym zakresie; e) art. 217 § 2 pkt 2 Kpa poprzez nieskontrolowanie przez Sąd, że organy administracji orzekają według stanu faktycznego i prawnego w sytuacji, gdy zaświadczenie wydaje się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa co powoduje, że w sposób nieuprawniony organ stosuje dowolnie operatory logiczne koniunkcję zamiast alternatywy, co ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd Wojewódzki błędnie interpretuje art. 2 ust. 1a i 2 uwl, wskazując na konieczność łącznego stosowania przepisów w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki do wydania zaświadczenia i samodzielności lokali. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2 Wobec tego, że skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. Ocenę zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić stwierdzeniem, że niniejsze postanowienie zostało wydane w analogicznym, co do istoty sprawy, stanie faktycznym i prawnym, jak wydane poprzednio postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności. Skarżąca wystąpiła bowiem z ponownym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w L. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 793/22 oddalił skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 732/21 w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność tego lokalu. 3.4. Z powołanego wyroku NSA z 26 lipca 2023 r. oraz poprzedzającego go wyroku WSA w Lublinie z 21 grudnia 2021 r. jednoznacznie wynika potwierdzenie prawidłowości stanowiska organów, które odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności dla lokalu nr [...] z uwagi na niezachowanie wymogów z art. 2 ust. 1a uwl. W wyniku zmiany sposobu użytkowania lokalu i braku jej zalegalizowania w sposób określony prawem nie sposób jest przyjąć, że przedmiotowy lokal użytkowany jest zgodnie z pierwotnie wydanym pozwoleniem na użytkowanie. Powyższe uniemożliwia zaś wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu w związku z brakiem aktualnego pozwolenia na użytkowanie objętego wnioskiem lokalu i skutkować musiało odmową wydania zaświadczenia. Tak więc, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma znaczenia, że pierwszy wniosek skarżącej dotyczył wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] o pow. 72, 1 m2, a obecny wniosek dotyczy lokalu nr [...] o pow. 69,3 m2. Cały czas pozostają bowiem aktualne przyczyny odmowy wydania zaświadczenia z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 2 ust. 1a uwl oraz nieprzedłożenie wymaganej dokumentacji. Brak było zatem podstaw do wydania zaświadczenia, skoro okoliczności prawne i faktyczne nie uległy zmianie, a organy rozpoznały już tożsamy wniosek skarżącej w uprzednio prowadzonym postępowaniu. 3.5. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na tożsamość sprawy, w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w ww. wyroku z 26 lipca 2023 r. co do prawidłowości wykładni i zastosowania w odniesieniu do żądania skarżącej art. 2 ust. 1a i 2 uwl, a w konsekwencji co do bezzasadności zarzutów naruszenia art. 10, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 124 § 1 i 2 oraz art. 140 Kpa. Zwrócenia uwagi wymaga również fakt, że autor skargi kasacyjnej poza ogólnymi stwierdzeniami w żaden sposób nie uzasadnił powyższych zarzutów naruszenia Kpa, a uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się wyłącznie do naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że doszło do przekształcenia pomieszczeń technicznych (warsztatu konserwatorskiego) w lokal do świadczenia usług salonu kosmetyczno-konserwatorskiego. Ustaleń tych skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. 3.6. Natomiast tak art. 145 § 1 pkt 1 lit. c jak i art. 151 Ppsa są przepisami wynikowymi i nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.