II OSK 2246/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.H. i K.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Go 154/23 w sprawie ze skargi W.H. i K.H. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2023 r., nr WOK.7721.3.2023.KHaj w przedmiocie nałożenia obowiązku demontażu butli gazowej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r. II SA/Go 154/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę W.H. i K.H. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia 2 lutego 2023 r. nr WOK.7721,3.2023.KHaj. Poddaną kontroli Sadu I instancji decyzją WINB, po rozpatrzeniu odwołania W.H. i K.H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Międzyrzeczu (zwanego dalej: PINB) z dnia 13 grudnia 2022 r., nr SI-7356-5/2021 nakładającą na na skarżących obowiązek demontażu, w terminie do dnia 28 lutego 2023 r. butli z gazem płynnym propan-butan użytkowanej w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...] w S., uchylił decyzję PINB w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na 2 miesiące od daty otrzymania niniejszej decyzji, w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję decyzję PINB. W skardze kasacyjnej W.H. i K.H. zaskarżyli ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1) art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 61 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.) oraz § 157 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.; zwanego dalej: r.w.t.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a polegające na przyjęciu, że regulacje te obligowały organ nadzoru techniczno - budowlanego do wydania decyzji nakazującej demontaż z lokalu skarżących instalacji zasilanej gazem płynnym, podczas gdy: - sam fakt korzystania w lokalu skarżących z instalacji gazu płynnego nie jest równoznaczny z użytkowaniem obiektu budowlanego w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia lub środowiska; - §157 ust. 5 i 6 r.w.t. i stwierdzenie istnienia instalacji gazu butlowego w budynku z pięcioma kondygnacjami oraz rozpoczęcie dostaw gazu ziemnego do części budynku, w którym usytuowany jest lokal skarżących , nie może stanowić samoistnej podstawy faktycznej do formułowania nakazu wobec skarżących, gdyż takowym mogłoby być tylko i wyłącznie użytkowanie obiektu w sposób zagrażający dobrom z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., - skarżący nie wykonali instalacji gazu płynnego w swoim lokalu po wejściu w życie r.w.t. i w związku z tym w ogóle do ich sytuacji prawnej nie powinien mieć zastosowania §157 ust. 5 r.w.t, - skarżący nie naruszyli zakazu z §157 ust. 6r.w.t. i w związku z tym gdyby nawet uznać, że zapisy tego aktu stanowią samoistną podstawę do wydania nakazu administracyjnego z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., bezzasadne jest obligowanie skarżących do likwidacji wewnętrznej instalacji jej lokalu, a reakcja organu nadzoru budowlanego winna się z urzędu skupić na podmiocie, który nie zastosował się do warunków rozporządzenia i wprowadził gaz sieciowy do budynku, pomimo korzystania w nim z instalacji gazu płynnego, - nieuprawnione jest takie stosowanie regulacji art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., które służyć ma nie wyeliminowaniu realnego zagrożenia bezpieczeństwa dla dóbr z tej regulacji prawnej, lecz temu aby w budynku możliwe było korzystanie z gazu sieciowego, 2) § 157 ust. 6 r.w.t. poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni tej regulacji prawnej, a polegający na błędnym przyjęciu, że przepis ten jest tak skonstruowany, że sam obiektywny fakt współistnienia obu instalacji sieciowej i indywidualnej aktualizuje jego zastosowanie, nakazując likwidację instalacji indywidualnych podczas gdy takie rozumienie przedmiotowej regulacji jest całkowicie dowolnym i nie mającym żadnego oparcia w treści i art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz zbagatelizowaniu tego, że brak jest regulacji dającej prymat instalacji gazu sieciowego nad instalacją gazu płynnego oraz nieuwzględnieniu, że regulacja ta w analizowanej sprawie winna być interpretowana w ten sposób, że w sytuacji gdy w budynku istniały instalacje gazu butlowego, na likwidację którego mieszkańcy poszczególnych lokali nie wyrazili zgody, to bezprzedmiotowe i zupełnie nieuprawnione jest stosowanie gazu sieciowego, 3) § 2 ust. 1 r.w.t. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tej regulacji prawnej, a polegające na przyjęciu że skorzystanie przez inwestora z prawa do realizacji inwestycji wewnętrznej instalacji gazowej zasilanej z sieci na podstawie §157 ust. 7 r.w.t., czyli w budynku, gdzie istniała wcześniej w mieszkaniach instalacja gazowa zasilana gazem płynnym z indywidualnej butli w rozumieniu §156 ust. 4 r.w.t., rzutuje na obowiązek organów techniczno - budowlanych regulowanych tym rozporządzeniem i w konsekwencji zaakceptowanie zobligowania skarżących przez organ do demontażu z jej lokalu wewnętrznej instalacji gazu płynnego, podczas gdy biorąc pod uwagę zakres zastosowania r.w.t. i datę jego wejścia w życie, zupełnie nieuprawnione jest formułowanie nakazu wobec skarżących na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. i przystąpienie do inwestycji przez Wspólnotę Mieszkaniową nie może skutkować tym, że wewnętrzna instalacja lokalu skarżących będącego odrębnym przedmiotem własności i będąca w lokalu wiele lat przed wejściem w życie rozporządzenia ma być zdemontowana dla skutecznego przeprowadzenia inwestycji i możliwości korzystania z gazu sieciowego, 4) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; zwanej dalej: k.p.a.) polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie p.p.s.a., skargi nie uwzględnił, mimo że: - organ nadzoru budowlanego przy wydaniu decyzji w żaden sposób nie wykazał aby fakt korzystania przez skarżącą z wewnętrznej instalacji gazu płynnego stanowił jakiekolwiek zagrożenie i poza przytoczeniem regulacji § 156 i 157 r.w.t.. nie przedstawiono żadnego dowodu, a nawet twierdzenia wynikającego choćby z praw fizyki, z którego wynikałoby, że korzystanie ze szczelnej i prawidłowej instalacji gazu płynnego w lokalu skarżących powoduje powstanie zagrożenia w obiekcie budowlanym, - WINB nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, w tym nie odniósł się do argumentacji i dowodów przedstawionych przez skarżących choćby wraz z pismem z 22 czerwca 2021 r., z których wynika, że w budynku nie występuje jakiekolwiek zagrożenie spowodowane korzystaniem przez skarżących z ich instalacji oraz oparł decyzję tylko i wyłącznie o własne założenia bez nawet próby wnikliwego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do dowodów i argumentacji, - na organie nadzoru budowlanego w sytuacji gdy korzystanie i z gazu sieciowego i gazu butlowego miałoby spowodować powstanie stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa dóbr z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. i taki stan powstał na skutek rozpoczęcia dostaw gazu ziemnego przy korzystaniu w obiekcie z gazu butlowego, związanym regulacją art. 66 ust. 1 p.b. spoczął automatycznie obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z rozpoczęciem dostaw gazu sieciowego do budynku i wywołaniem tym samym stanu sprzecznego z literą §157 pkt 6 r.w.t. i bierność organu w tym względzie nie może w żaden sposób usprawiedliwiać tego aby obecnie prowadzić postępowanie o nakazanie demontażu gazu butlowego z lokalu z skarżących, 5) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się w zaskarżonym wyroku wszystkich argumentów skargi, w tym w szczególności do kwestii, iż: - proces budowlany zainicjowany przez Wspólnotę Mieszkaniową, który dotyczyć mógł tylko i wyłącznie części wspólnych budynku, a nie lokali stanowiących odrębną własność, nie mógł doprowadzić do powstania sytuacji, że wewnętrzna instalacja danych lokali miałaby stać się nieuprawnioną, tylko dlatego, że przystąpiono do inwestycji w zakresie części wspólnych budynku, a tym samym skarżący kontynuując jedynie dotychczasowy sposób korzystania ze swojego lokalu nie mogli zostać potraktowani jako osoby, która wykonały instalację gazu butlowego w swoim lokalu i naruszyli §157 ust. 5 r.w.t., - skoro zapis §157 ust. 5 i 6 r.w.t. miałby stanowić podstawę do wydania nakazu wobec skarżących na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., to zignorowanie przez Sąd I instancji tego, że skarżący ani nie wykonali instalacji gazu butlowego ani nie rozpoczęli stosowania gazu sieciowego w budynku w sytuacji gdy korzystano w nim z gazu butlowego, i pominięcie tym samym, że skarżący "powinności" z § 157 pkt 5 i 6 r.w.t. nie naruszyli i w związku z tym na podstawie tej regulacji prawnej nie można orzec wobec nich nakazu z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., - nieodniesienie się w zaskarżonym wyroku, że w świetle brzmienia § 157 ust. 6 r.w.t. nieuprawnione było rozpoczęcie stosowania gazu sieciowego w sytuacji korzystania w budynku z gazu butlowego i w sytuacji zaistnienia takiego stanu (jeśli uznać, że r.w.t. faktycznie może stanowić podstawę do orzeczenia nakazu na podstawie art. 66 p.b.) na organie nadzoru budowlanego spoczął obowiązek wszczęcia postępowania wobec podmiotu który do stanu sprzecznego z §157 ust. 6 r.w.t. doprowadził, a nie wobec skarżących którzy czynności sprzecznej z §157 r.w.t. nie wykonali. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, iż wystąpienie przesłanek z art. 66 p. b. stanowi zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz. Równocześnie Sąd przyjął, że dla zastosowania tej regulacji nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do spełnienia przesłanek z art. 66 p.b.. Zdaniem Sądu słusznie organ przyjął, że korzystanie z gazu płynnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym jest niezgodne z zapisami § 157 ust.5 i 6 r.w.t. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając sporne orzeczenie dokonał niewłaściwej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 pkt 1 p.b. oraz § 157 ust. 5 r.w.t., przyjmując że istnienie instalacji gazu butlowego w lokalu skarżących stanowi podstawę do orzeczenia jej demontażu. Podstawą do orzeczenia nakazu z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. jest to aby obiekt budowlany był użytkowany w sposób nie zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowisku. Koniecznym jest więc to aby wykazane zostało, że stan zagrożenia występował. Błędne jest założenie Sądu I instancji, że wystąpienie stanu innego aniżeli określonego w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. stanowi podstawę do orzeczenia nakazu z art. 66 ust. 1 p.b. Regulacja ta nie stanowi o kompetencji organu nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu w sytuacji zaistnienia stanu sprzecznego z zapisami r.w.t., lecz jedynie w sytuacji wystąpienia zagrożeń z art. 66 ust. 1 pkt. 2 .W skardze zaakcentowano to, że zakres zastosowania r.w.t. reglamentowany jest § 2 ust. 1 tego aktu. Akt ten określa jedynie reguły obowiązujące przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Akt ten w żaden sposób nie definiuje stanów, których zaistnienie obliguje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazów z art. 66 ust. 1 p.b. i brak jest upoważnienia wyrażonego w ustawie p.b. do definiowania takich sytuacji w rozporządzeniu wykonawczym. Zaistnienie sytuacji innej aniżeli wynikającej z §157 ust. 5 czy 6 r.w.t nie oznacza samo w sobie, że istnieje stan zagrażający dobrom z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b.i konieczne jest orzeczenie nakazu administracyjnego. Dla zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 konieczne jest występowanie zagrożenia dla bezpieczeństwa. Skarżąca przed organami obu instancji i w skardze argumentowała, że nie jest jej wiadomym na czym stan niebezpieczeństwa wynikający z użytkowania przez nią z gazu butlowego miałby polegać i na taki zarzut nie przedstawiono żadnej argumentacji. Instalacja w lokalu skarżących jest prawidłowa i przechodzi cyklicznie pozytywne przeglądy przez osobę uprawnioną .Ani w decyzji organów obu instancji, ani w zaskarżonym wyroku pomimo obszernej argumentacji i wielu dowodów, tego się nie wyjaśnia. Skarżący podnieśli, że nie naruszyli dyspozycji z § 157 ust. 5 r.w.t. albowiem instalacji gazu butlowego nie wykonali, a jedynie korzystają z niej nieprzerwanie od kilkudziesięciu lat. Nie wywołała także stanu, że w obiekcie budowlanym zaczęto korzystać i z gazu sieciowego i butlowego albowiem taki stan wywołała Wspólnota Mieszkaniowa. Nie można tak jak to uczyniły organy obu instancji ingerować w konstytucyjnie chronione prawo własności skarżących do ich lokalu oraz elementów jego wyposażenia z powołaniem się wyłącznie na zapisy r.w.t. Regulacja z art. 66 p.b. nie może być wykorzystywana do tego aby w obiekcie budowlanym możliwe było korzystanie z gazu sieciowego, lecz służy wyłącznie temu aby w przypadku konkretnego i realnego niebezpieczeństwa zostało ono wyeliminowane poprzez odpowiednie orzeczenie organu nadzoru budowlanego. Z decyzji organów obu instancji i także z zaskarżonego wyroku, wynika że intencją organów orzekających jest to aby w całym budynku możliwe było korzystanie z gazu sieciowego. Stanowi to element ewidentnie niewłaściwego stosowania instytucji z art. 66 p.b. W demokratycznym Państwie prawa nie może być tak, że z powołaniem się jedynie na zapisy rozporządzenia i tylko dlatego że inny podmiot realizuje inwestycję w zakresie części wspólnych budynku (a nie do lokali będących przedmiotem odrębnej własności), ingeruje się w prawa nabyte skarżących do korzystania z wewnętrznej instalacji ich lokalu. Wspólnota Mieszkaniowa i organ nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do decydowania jaka instalacja ma być używana w lokalu stanowiącym odrębną własność. Tym samym nie można przyjąć tak jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, że poprzez przystąpienie do inwestycji przez Wspólnotę Mieszkaniową zaktualizował się obowiązek organu nadzoru budowlanego domagania się od skarżących demontażu instalacji gazowej w ich lokalu. Brak jest podstaw prawnych do formułowania takich tez. Pozwolenie na przebudowę obiektu budowlanego (części wspólnych nieruchomości) nie wywołuje i nie może wywoływać tak daleko idących skutków jak brak możliwości korzystania z wewnętrznych instalacji lokalu stanowiącego odrębną własność. Przez uzyskanie pozwolenia na budowę Wspólnota Mieszkaniowa nie uzyskała jakichkolwiek uprawnień względem lokali mieszkalnych i jego uzyskanie nie może być traktowane jako swego rodzaju uzyskanie przewagi nad członkiem Wspólnoty i powodować, że wewnętrzna instalacja danego lokalu przestaje być legalną i ma być zdemontowana. Nie ma regulacji prawnych które taki skutek by wywierały i wbrew stanowisku Sądu I instancji przystąpienie do realizacji inwestycji nie spowodowało powstania po stronie organu nadzoru budowlanego wydania nakazu demontażu gazu butlowego z lokalu skarżących i taka wykładnia art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. jest wadliwa. Kwestia czy w danym obiekcie ma być wykorzystywany gaz sieciowy czy gaz butlowy rozstrzygnięta może być tylko i wyłącznie na gruncie prywatnym, a nie na gruncie regulacji z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. Jeśli Wspólnota Mieszkaniowa pragnęła wprowadzić gaz sieciowy do budynku i z niego korzystać, konieczne było uprzednie uzyskanie zgody od wszystkich właścicieli lokali na demontaż instalacji z ich lokali . Tylko wówczas - aby nie naruszyć § 157 ust. 6 r.w.t. możliwe byłoby rozpoczęcie korzystania z gazu sieciowego w budynku. Brak jest podstaw prawnych do wspierania przez organ nadzoru budowlanego inwestora tylko dlatego, że uzyskał on pozwolenie na budowę, a do tego sprowadzają się argumenty decyzji organów obu instancji i zaskarżonego wyroku. Skarżąca nie doprowadziła do sytuacji, że w obiekcie budowlanym zaczęto stosować gaz butlowy i gaz sieciowy, lecz uczynił to inny podmiot. Norma z art. 66 ust. 1 p.b. winna być stosowana wobec tego podmiotu, który doprowadził do stanu użytkowania obiektu w sposób stwarzającym niebezpieczeństwo, a nie wobec podmiotów, które takiego stanu nie wywołały. Nie można regulacji z art. 66 p.b. stosować w sposób tak nieobiektywny i stosować sankcji do podmiotu który nie wywołał stanu niepożądanego. Skarżący zwracali uwagę na te kwestie i w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze. Tymczasem w zaskarżonym wyroku nie ma żadnego odniesienia się do tej kwestii, pomimo tego, że taki sposób postępowania wobec skarżącej ewidentnie narusza i art. 7 i 8 k.p.a. Jeśli korzystanie z gazu sieciowego i gazu butlowego w budynku miałoby powodować stan niebezpieczeństwa, to postępowanie winno być prowadzone wobec podmiotu, który nie dostosował się do warunków z § 157 ust. 6 r.w.t. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 pkt 1 p.b. oraz § 157 ust. 5 i 6 r.w.t., albowiem korzystanie z instalacji gazu płynnego w ich lokalu nie zagraża życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Ponadto podkreślili że § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. nie może stanowić samodzielnej podstawy do nałożenia obowiązku określonego w decyzji, a decyzja powinna być skierowana do podmiotu który wprowadził w budynku gaz sieciowy. Podstawę materialnoprawną decyzji organów nadzoru budowlanego stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W myśl art. 61 pkt 1 p.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu. Przepis art. 66 p.b. zawiera cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji odpowiadającej danemu stanowi faktycznemu, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, ewentualnie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym albo swoim wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia, stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem. Zgodnie z § 157 ust. 5 r.w.t. instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich (którym nie jest przedmiotowy budynek). Natomiast w myśl ust. 6 tego paragrafu, zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej. Słusznie zatem organy uznały, że stwierdzenie używania gazu płynnego typu propan-butan w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest niezgodne z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, to jest z § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. Względy bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi, a także dla bezpieczeństwa ich mienia decydujące o wprowadzeniu rozważanych nakazów i zakazów przesądzają bowiem o tym, że przepisy r.w.t. znajdują zastosowanie także do budynków i instalacji powstałych nawet przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony, w tym techniczno-budowlanych i ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem dopuszczalnym. Obiekty niespełniające wymogów bezpieczeństwa muszą być doprowadzone do stanu niezagrażającego życiu lub zdrowiu ludzi. Trafnie organy przyjęły, że wymogi określone w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. dotyczą całego budynku, a nie jego części (klatki). Pozostawienie bowiem w jednej klatce dotychczasowych niedozwolonych instalacji zasilanych gazem płynnym, powoduje zagrożenie dla całego budynku, a nie wyłącznie tej klatki, gdzie są takie instalacje. Prawidłowo określono, iż adresatem decyzji są skarżący, a nie Wspólnota Mieszkaniowa. Przepisy w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t., w zw. z art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., które znajdują zastosowanie w sprawie obligowały organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej demontaż indywidualnej instalacji zasilanej gazem płynnym znajdującej się w lokalu mieszkalnym skarżących . Dlatego obowiązek ten musiał być adresowany wyłącznie do skarżących, a nie wspólnoty . Z powyższych względów niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż organy nie dopuściły się zarzucanych uchybień dowodowych i argumentacyjnych, bo okoliczności podnoszone przez skarżących dotyczące w szczególności wieloletniego użytkowania instalacji na gaz płynny, jej bezpieczeństwa, innych lokatorów mających te same instalacje, nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. organy administracji mają obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji ma więc obowiązek podejmowania czynności, które są niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy nie ma natomiast obowiązku podejmowania wszelkich czynności, których przeprowadzenia postuluje strona postępowania. Słusznie Sąd I instancji uznał, że ocena dowodów dokonana przez organy administracji jest prawidłowa. Nie przekracza ona granic swobodnej oceny dowodów i brak jest podstaw do jej kwestionowania. Możliwość przedstawienia przez stronę postępowania własnej, odmiennej oceny dowodów nie oznacza, że ocena dokonana przez organy administracji jest oceną błędną. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych i nie wymagał uzupełnienia. Nie było podstaw do podważania dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.