II OSK 2243/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. WSA Agnieszka Wójcik (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 286/23 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2022 r. znak SKO.ZP/415/511/2022 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddalono skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 czerwca 2023r., Sygn. akt II SA/Kr 286/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA w Krakowie" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę D. K. (dalej: "skarżąca" lub "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: " SKO" lub "Kolegium"), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (dalej "organ I instancji" lub "Prezydent") z dnia 19 września 2022 nr AU- 2/6732/761/2022, stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia 21 marca 2011 r. nr AU-2/6730.2/716/11 ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w oficynie na działce nr [...]" Jako podstawę prawną organy przywołały art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako u.p.z.p.), w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. nr 2000, dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" teren inwestycji objęty decyzją o warunkach zabudowy z dnia 21 marca 2011 r. położony jest w całości w obszarze, na którym wyznaczono tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolem U.6. Plan nie wprowadza też żadnego dodatkowego poza podstawowym przeznaczenia dla obszaru oznaczonego symbolem U.6. Inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy miała polegać na budowie budynku jednorodzinnego. Została ona wydana w ramach postępowania legalizacyjnego dokonanej w 2003 r. samowoli budowlanej. Postępowanie legalizacyjne nie zostało jednak zakończone. Nie została również wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Pan miejscowy nie przewiduje zaś możliwości realizacji budynków mieszkalnych, w tym jednorodzinnych, na terenie działki nr [...]. W ocenie organów w tym zakresie zachodzi zatem sprzeczność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z ustaleniami planu, jak również niezgodność ustalonych parametrów, w szczególności w zakresie powierzchni zabudowy oraz geometrii dachu, oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który w ogóle w ramach warunków zabudowy nie został ustalony. Dokonując porównania wyżej wskazanych warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji z wymogami wynikającymi z ustaleń obowiązującego planu, organy uznały, że przedmiotowa decyzja musi ulec wygaszeniu. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo wskazały na art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Takim przepisem prawa, o którym mowa jest art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi: "Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Jednocześnie ust. 2 art. 65 stwierdza, że przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że na podstawie objętej postępowaniem decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Zatem postępowanie legalizacyjne, którego elementem była przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy nie zostało zakończone. Wyjaśniono, że okoliczność prowadzenia postępowania legalizacyjnego w zakresie przedmiotowej działki oraz budynku objętego decyzją o warunkach zabudowy wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z przesłanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki decyzji tego organu nr 101/2015 r. z 13 kwietnia 2015 r. (k. 43 akt administracyjnych) oraz informacji zawartej w piśmie z 27 kwietnia 2022 r., wskazującej, że na dzień sporządzenia pisma nie wydano decyzji kończącej postępowanie (k. 29). Treść powołanej decyzji PINB potwierdza twierdzenia skarżącej, że przedmiotowy budynek powstał na podstawie pozwolenia na budowę z 7 maja 2003 r., które następnie na skutek wznowienia postępowania zostało uchylone, a skarżąca wraz z mężem nabyła tę nieruchomość 28 sierpnia 2003r. W ocenie Sądu I instancji okoliczności te nie mają jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przedmiotowy budynek nie został bowiem wzniesiony legalnie, a więc - jak słusznie wskazało Kolegium - z punktu widzenia planu miejscowego budynku tego nie ma. Skoro zaś na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie wydano pozwolenia na budowę, to należało zbadać przesłanki wynikające z powołanego wyżej art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Sąd I instancji uznał, że prawidłowo Kolegium przyjęło, że już z uwagi na samą funkcję obiektu określoną w decyzji o warunkach zabudowy (budynek mieszkalny) ustalenia te są inne niż ustalenia obowiązującego planu miejscowego, który przewiduje na tym terenie zabudowę usługową. Inne są również wskazane w decyzji, a wynikające z planu miejscowego parametry zabudowy są inne niż ustalone w decyzji. Sąd nie podzielił tym samym stanowiska skarżącej, jakoby w przypadku interpretowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miała zastosowanie zasada "nic co nie jest zabronione jest dozwolone". Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem jego ustalenia są wiążące na danym terenie. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że zapisy planu miejscowego są jedynie niewiążącą sugestią, jak również oczekiwanie od prawodawcy lokalnego by w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyliczał wszystkie niedopuszczalne sposoby zagospodarowania danego terenu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenia od Kolegium na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedostrzeżenie przez WSA w Krakowie, że organ II instancji nie dokonał niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie sprzeczności pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z tj. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez brak zastosowania i niedostrzeżenie przez WSA w Krakowie, że postępowanie przed organami I i II instancji powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3. art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zachodzi sprzeczność pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazała, że okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana w toku postępowania legalizacyjnego i sam fakt prowadzenia takiego postępowania nie uprawniają Sądu do przyjmowania istnienia samowoli budowlanej, a tym bardziej dalej idącego stwierdzenia - o braku istnienia budynku w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie legalizacyjne wciąż jest w toku i nie zostało ostatecznie zakończone. Może się okazać, że takie postępowanie zostanie umorzone jako bezprzedmiotowe, a wówczas wnioski wysnute przez Sąd okażą się nieprawdziwe. Podkreślono, że nie jest tak, iż budowa była realizowana bez pozwolenia na budowę, lecz z powodu błędnie przeprowadzonego postępowania przez organ administracji publicznej doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania. Dokonywanie w związku z powyższym oceny przedmiotu postępowania legalizacyjnego i zarzucanie skarżącej sprawstwa w kwestii samowoli budowlanej jest nadużyciem. Wnioski jakiekolwiek w tym zakresie można formułować dopiero po zakończeniu postępowania legalizacyjnego, w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie zakończy to postępowanie. Zaskarżony wyrok zdaniem skarżącej jest wadliwy również dlatego, że zapisy planu przeznaczenie usługowe na terenie U.6 przewidują jako podstawowe, co nie wyklucza innego rodzaju zabudowy. Plan miejscowy nie określa w tym przypadku zabudowy usługowej jako wyłącznej i jedynej, lecz jako zabudowę podstawową. Nie wprowadza również zakazu na analizowanym terenu wznoszenia budynków mieszkalnych. Jednocześnie plan przewiduje w § 4 przeznaczenie uzupełniające. Tym samym - zgodnie z zasadą - nic co nie jest zabronione jest dozwolone - nie można wykluczyć zgodności zabudowy mieszkaniowej, jako uzupełniającej, z zabudową podstawową, usługową. Zapisów planu miejscowego, ograniczającego ze swej istoty prawa własności, nie można bowiem intepretować w sposób rozszerzający, poprzez formułowanie zakazów, które wprost nie zostały w akcie prawa miejscowego przewidziane. Dochodziłoby w ten sposób do naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. W ocenie skarżącej, Sąd I instancji w rzeczywistości nie odniósł się do zarzutu naruszenia prawa materialnego zawartego w skardze i podniesionej w niej argumentacji dotyczącej interpretacji postanowień planu miejscowego. Powyższe oznacza, że doszło do naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zachodzi sprzeczność pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto nastąpiło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z tj. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez brak zastosowania i niedostrzeżenie przez WSA w Krakowie, że postępowanie przed organami I i II instancji powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zastosowanie tego przepisu skutkowałoby brakiem wydania decyzji przez SKO w Krakowie. Z kolei zdaniem skarżącej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., wiąże się z tym, że nastąpiło niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i nie dostrzegł WSA w Krakowie, że organ II instancji nie dokonał niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie sprzeczności pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a (Dz. U. z 2026.143 t.j.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Została ona oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny dowodów, jak i na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna dotyczy wyroku, którym Sąd I instancji poddał kontroli decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko Kolegium co do zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek do stwierdzenia przez organ pierwszej instancji wygaśnięcia decyzji z 21 marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.. Przede wszystkim, WSA w Krakowie przedstawił w uzasadnieniu wyroku trafne uwagi co do wykładni art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowiącego, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że regulacja art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zapobiega występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na fakt, że decyzje te są wydawane w sytuacji braku planu miejscowego, ustawodawca przyjął, że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej, nie narusza to jej praw jako strony prowadzącej postępowanie legalizacyjne, jak również konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 u.p.z.p każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. U.p.z.p. jest jedną z tych ustaw, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji RP) na objętym planem obszarze. Konstytucja RP nie gwarantuje bowiem w sposób bezwzględny i nienaruszalny praw własnościowych. Granice w tym zakresie określają ustawy, w tym u.p.z.p.. Kierując się właściwym rozumieniem treści art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne od ustaleń objętej kontrolowanym w sprawie postępowaniem decyzji o warunkach zabudowy, co wbrew stanowisku skarżącej skutkować musiało stwierdzeniem jej wygaśnięcia. Ustawodawca dopuszcza bowiem współistnienie planu i wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy, jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wówczas, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wywiódł Sąd I instancji taka sytuacja nie miała miejsca. Wbrew podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutom dotyczącym naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że orzekające w sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, w tym zgromadziły i oceniły materiał dowodowy. Podkreślić przy tym należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem Sąd przepisów tych nie stosował. WSA w Krakowie orzekał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonując kontroli decyzji administracyjnej Kolegium wyłącznie w zakresie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia ww. przepisów. Organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w 65 u.p.z.p. Wyjaśniły także powody, dla których uznały, że w sprawie zachodziła konieczność stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, bowiem ustaleni uchwalonego dla objętego nią terenu planu miejscowego są inne niż w decyzji, które Sąd I instancji w całości podzielił. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" teren inwestycji objęty decyzją o warunkach zabudowy z 21 marca 2011 r. położony jest w całości w obszarze, na którym wyznaczono tereny oznaczone symbolem U.6- tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi (§ 5 pkt 1 ppkt 14 lit. d). Stosownie zaś do § 4 pkt 3 i 4 uchwały, pod pojęciem przeznaczenia podstawowego należy rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, które zostało ustalone planem jako jedyne lub przeważające na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi (pkt 3), zaś pod pojęciem przeznaczenia uzupełniającego należy rozumieć rodzaj przeznaczenia terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe w sposób ustalony planem (pkt 4). Dla symbolu U.6 plan przewiduje zatem, jako jedyne przeznaczenie-tereny zabudowy usługowej. Wbrew stanowisku skarżącej dla tego ternu nie dopuszczono i nie przewidziano, żadnej funkcji uzupełniającej, jak uczyniono to np. w §19 pkt 1 i 2 dla terenów oznaczonych symbolem MW.1 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi plan dopuszcza jako przeznaczenie uzupełniające realizację funkcji usługowej (..). Mając więc na uwadze, że inwestycja dla której ustalono warunki zabudowy miała polegać na budowie budynku jednorodzinnego, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że organy zasadnie ustaliły, iż pan miejscowy nie przewiduje możliwości realizacji budynków mieszkalnych, w tym jednorodzinnych, na terenie oznaczonym symbolem U.6, na którym położona jest działka dla której ustalono warunki zabudowy, bowiem nie wprowadza na tym obszarze żadnego dodatkowego poza podstawowym przeznaczenia dla obszaru oznaczonego symbolem U.6.. Niezależnie od okoliczności podanych w uzasadnieniu wyroku zaakcentować należy, że z planu wynika ewidentnie, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowana została według decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] , objętej w planie obszarem o przeznaczeniu (U-6) pod zabudowę usługową. Już tylko z tego względu należało uznać, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Prowadziło to z kolei do prawidłowych ustaleń, że w tym zakresie zachodzi sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami planu, skutkująca koniecznością wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku trafnie wskazał więc, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego na terenie objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nie dopuszcza się w ogóle lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a dla takiej właśnie inwestycji ustalono przedmiotowe warunki zabudowy. W sytuacji zatem gdy w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania, to nieskuteczne było negowanie wnioskowania Sądu I instancji w zakresie zastosowania w sprawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Dla podważenia tych ustaleń nie miały również znaczenia okoliczności związane z prowadzonym dla tej inwestycji postępowaniem legalizacyjnym. W sprawie ustalono bowiem (co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą), że dla inwestycji nie została wydana decyzja pozwolenie na budowę, a tylko wówczas zgodnie z art.65 ust. 2 u.p.z.p., przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się. Tym samym za nieuzasadniony należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia w sprawie art. 105 k.p.a. W sprawie nie zachodziła bowiem bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, skutkująca koniecznością jego umorzenia. W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.