II OSK 221/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 828/21 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 maja 2021 r., nr IFXIV.7840.1.84.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w R. na rzecz O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 627 (słownie: sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 828/21, po rozpoznaniu, z udziałem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w R. na decyzję Wojewody [...] z 5 maja 2021 r., nr IFXIV.7840.1.84.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: inwestor), decyzją z 25 września 2020 r., nr 427.1.2020 odmówił wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na budowę zespołu garażowego - 22 garaże dla samochodów osobowych, 2 wiat śmietnikowych i wykonania remontu drogi wewnętrznej, na działce nr [...], przy ul. [...] w R.. Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. z 24 maja 2006 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w jednostce strukturalnej [...] w R. (Dz. Urz. [...]), zwaną dalej: "m.p.z.p.". Starosta podniósł, że nieruchomość przeznaczona do zainwestowania znajduje się w jednostkach planu oznaczonych H63'MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz H5KDW - drogi wewnętrzne. Tymczasem planowana inwestycja tj. zespół garażowy z wiatami śmietnikowymi, zajmuje w zasadzie cały teren oznaczony symbolem H63'MW, a zatem wyklucza zabudowę działki zgodnie z podstawowym przeznaczeniem tj. zabudową mieszkaniową wielorodzinną, a ponadto jako przeznaczenie uzupełniające nie może zaistnieć samodzielnie oraz stanowić więcej niż 40% zagospodarowania terenu. Powyższa decyzja doręczona została stronom postępowania, w tym inwestorowi w dniu 3 października 2020 r. Odwołanie od powyższej decyzji, pismem z 15 października 2020 r. (nadanym poprzez InPost w dniu 16 października 2020 r.) złożył inwestor. Odwołanie to wpłynęło do organu w dniu 20 października 2020 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z 5 maja 2021 r., nr IFXIV.7840.1.84.2020 uchylił rozstrzygnięcie Starosty [...] i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wojewoda uznał, że odwołanie zostało wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a., tzn. w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, albowiem zostało wniesione w 13 dniu od dnia otrzymania decyzji przez inwestora, a zatem w terminie ustawowym. Ustosunkowując się więc do podniesionych w nim zarzutów stwierdził, że Starosta błędnie zinterpretował treść obowiązującego planu miejscowego. Wskazał, że rozmiar obszaru oznaczonego w planie jako H63’MW jest na tyle nieznaczny, że niemożliwym byłoby tam ulokowanie nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Przyjmując interpretację organu pierwszej instancji obszar ten musiałby pozostać niezabudowany, co z całą pewnością nie było intencją uchwałodawcy. Wojewoda zauważył, że na ww. obszarze istnieją już garaże, które znajdują się na działkach sąsiednich. A zatem, zdaniem Wojewody, § 7 ust. 1 m.p.z.p. nie wyklucza możliwości budowy przedmiotowej inwestycji na terenie H63’MW. Inwestycja ta będzie bowiem uzupełnieniem zabudowy znajdującej się na sąsiednim obszarze H63MW. Dlatego też w ocenie Wojewody przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu H63’MW określonym w m.p.z.p., co uzasadniało udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia, ewentualnie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], Wspólnota Mieszkaniowa oprócz naruszenia prawa materialnego - art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, które w jej ocenie miało wpływ na wynik sprawy, zarzuciła też naruszenie art. 16 § 1 k.p.a., art. 134 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 57 § 5 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że termin do wniesienia odwołania został zachowany przez inwestora, co spowodowało, że doszło do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, co stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem w postępowaniu odwoławczym dokonano weryfikacji decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie . Odnosząc się do zarzutu rozpatrzenia odwołania złożonego z uchybieniem terminu Wojewoda wskazał, że inwestor miał prawo nie wiedzieć, że złożenie odwołania za pomocą innego operatora niż wymienionego w prawie pocztowym może skutkować uchybieniem terminowi określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. Tym samym, w ocenie Wojewody, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy inwestor nie wiedział (nie został o tym dokładnie poinformowany przez organ administracji), że złożenie odwołania w ostatnim, 14 dniu terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. u innego operatora niż poczty polskiej, może nie zostać uznane za złożone z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania, stanowiłoby naruszenie art. 9 k.p.a. Dlatego też zdaniem Wojewody inwestor składając odwołanie w 14 dniu liczonym od dnia, w którym otrzymał decyzję, nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z dyskryminującego, względem pozostałych operatorów pocztowych, przepisu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041, ze zm.). Pismem z 25 kwietnia 2023 r. swój udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanym na wstępie wyrokiem z 2 czerwca 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Sąd wskazał, że organ odwoławczy zaniechał w niniejszej sprawie ustaleń czy wniesiony środek odwoławczy jest dopuszczalny. Zauważył, że co prawda w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że odwołanie inwestora zostało złożone dzień przed upływem 14 dniowego terminu w placówce firmy kurierskiej, jednakże nie podjął żadnych rozważań w tym zakresie. Dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że nierozpatrzenie odwołania od decyzji w takiej sytuacji stanowiłoby naruszenie art. 9 k.p.a. Powyższe uzasadniało więc w ocenie Sądu uchylenie zaskarżonej decyzji, bez wdawania się w merytoryczną ocenę zapadłego rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd zauważył, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie nie musi być więc złożone osobiście w siedzibie organu, może to nastąpić także drogą pocztową, o czym świadczy treść art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że "termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało [...] nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym". Przy czym jak wskazał Sąd zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 30 czerwca 2015 r., nr DRP.WKP.710.2.2015.26.27. do 2025 r. operatorem wyznaczonym jest Poczta Polska S.A. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie wyklucza możliwości składania pism procesowych za pomocą innych podmiotów niż operator wyznaczony, jednakże w takim przypadku niedopuszczalne jest domniemanie, o którym mowa w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. Sąd zobowiązał więc Wojewodę, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał oceny, czy odwołanie inwestora zostało złożone z dochowaniem prawem określonego terminu, a następnie uzasadnił swoje stanowisko. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył inwestor – O. Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 134 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że organ odwoławczy zobowiązany jest uzasadnić swoje decyzje odnoszące się do stwierdzenia dopuszczalności środka odwoławczego, w przypadku, gdy nie zachodziły przesłanki do jego odrzucenia, podczas gdy organ zobowiązany jest do wydania postanowienia i jego uzasadnienia dopiero w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania; b) art. 112 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, polegające na pominięciu skutków, które ww. przepisy wywodzą dla strony postępowania, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że inwestor wnoszący odwołanie od skarżonej decyzji, działający bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, został błędnie pouczony przez organ pierwszej instancji w zakresie możliwości wniesienia odwołania, co nie powinno rodzić dla niego negatywnych skutków, do zbadania czego Sąd był zobowiązany z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a."; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo prawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności prawidłowego uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, odnoszącego się do kwestii formalnych i merytorycznych rozstrzygnięcia przy rozpoznaniu odwołania; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 134, art. 112 oraz art. 9 k.p.a. w zakresie stwierdzenia, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji, jedynie w oparciu o stwierdzenie braku odpowiedniego uzasadnienia organu drugiej instancji, w zakresie w jakim nie odniósł się do poczynionych ustaleń w zakresie weryfikacji terminowego wniesienia odwołania; c) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2022 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, polegającej na przyjęciu, że organ administracyjny zaniechał zbadania formalnej dopuszczalności wniesionego odwołania, przed dokonaniem jego merytorycznej oceny, podczas gdy analiza materiału zebranego w sprawie wskazuje w sposób jednoznaczny, że organ drugiej instancji dokonał analizy wniesionego odwołania zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w R. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na jej rzecz od inwestora kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134, art. 112 i art. 9 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak prawidłowego uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji w zakresie dopuszczalności wniesionego środka odwoławczego, w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie wykazał w jaki sposób powyższe naruszenie przepisów prawa miało wpływ na wynik sprawy. A tylko wykazanie takiego naruszenia uprawnia Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] organ odniósł się do dopuszczalności, w tym terminowości, wniesionego odwołania wskazując, że odwołanie inwestora zostało wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a., tzn. w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, i stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w 13 dniu od dnia otrzymania decyzji przez inwestora, a zatem w terminie ustawowym. Tak więc Sąd pierwszej instancji mając na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a. i dysponując całością akt sprawy mógł dokonać własnej oceny wpływu podnoszonego naruszenia przepisów prawa materialnego na wynik sprawy, a nie uchylać decyzję Wojewody z tego powodu. Dokonując zatem takiej oceny, zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Starosty [...] z 25 września 2020 r. odmawiająca wnioskodawcy pozwolenia na budowę spornej inwestycji została doręczona inwestorowi w dniu 3 października 2020 r. W decyzji tej zawarto pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Wojewody [...] w K. za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Inwestor w dniu 16 października 2020 r., tj. w 13 dniu 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania, nadał odwołanie w placówce kurierskiej (in-post). Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 19 października 2020 r. (art. 57 § 4 k.p.a.). Odwołanie to wpłynęło do Starosty [...] w dniu 20 października 2020 r. Sąd pierwszej instancji orzekając zatem w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, powinien uwzględnić wystąpienie w niniejszej sprawie okoliczności wyłączających odpowiedzialność inwestora za złożenie odwołania za pośrednictwem operatora pocztowego innego niż operator pocztowy wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, gdyż wynikało to z błędnego (niepełnego) pouczenia, które zostało przekazane inwestorowi przez organ pierwszej instancji w decyzji. W pouczeniu tym nie został wskazany bowiem sposób, w jaki odwołanie powinno zostać wniesione, wobec czego inwestor wykonując swoje uprawnienie złożył we wskazanym w pouczeniu terminie odwołanie, w celu jego doręczenia organowi, za pośrednictwem innego operatora pocztowego. Podnieść w tym miejscu należy, że ustawowym elementem każdej decyzji administracyjnej jest pouczenie o przysługujących adresatowi środkach prawnych. Jest to jedna z gwarancji prawa podmiotowego jednostek do odwołania (art. 78 Konstytucji). A zatem organ – w ramach realizacji obowiązku informowania z art. 9 k.p.a. – zobowiązany jest poinstruować w sposób szczegółowy adresata aktu o możliwości i trybie jego zaskarżenia, terminie wniesienia środka prawnego i organie właściwym do jego rozpoznania oraz o wymogach formalnych, które musi spełniać ten środek prawny. Ten wymóg realizuje standardy demokratycznego państwa prawnego w postępowaniu administracyjnym. Jego naruszenie przez organ powinno być więc traktowane jako uniemożliwienie jednostce korzystania z prawa podmiotowego w zakresie prawa do odwołania. To naruszenie może przybrać formę braku pouczenia (niepełnego) albo błędnego pouczenia. Ochronę strony w tym zakresie stanowi art. 112 k.p.a. W przepisie tym ustalono regułę, że błędne pouczenie w decyzji odnośnie do prawa do odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może wywoływać negatywnych konsekwencji dla strony, która zastosowała się do tego pouczenia. W doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że konsekwencje obowiązywania art. 112 k.p.a. powodują, że w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ obowiązany będzie je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2017 r. str. 621). Tak więc w sytuacji, jeżeli przepis prawa udziela stronie ochrony prawnej, a tak expressis verbis stanowi art. 112 k.p.a., nie ma podstaw do wyprowadzenia naruszenia prawa w działaniu organu, który zastosował tę ochronę. Nie ma podstaw do odsyłania strony na inną drogę ochrony prawnej (prośbę o przywrócenie terminu), jeżeli ta ochrona jest przyznana z mocy prawa (por. wyroki NSA: z 4.01.2013 r., I OSK 1553/11, z 21.04.2020 r., II OSK 2371/19). Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Nie stoi ono w sprzeczności z powołaną w odpowiedzi na skargę kasacyjną uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 19 października 2015 r., I OPS 1/15, albowiem ma ona zastosowanie w sytuacji prawidłowego (pełnego) pouczenia strony przez organ o możliwości, trybie i terminie wniesienia środka prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że inwestor nie miał obowiązku składania wniosku o przywrócenie terminu, bowiem zastosował się do pouczenia przekazanego mu przez organ pierwszej instancji. Inwestor miał zatem prawo nie wiedzieć, że złożenia odwołania za pomocą innego operatora niż wymienionego w prawie pocztowym, może skutkować uchybieniem terminowi określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. Wojewoda [...] wziął powyższe okoliczności pod uwagę podczas wstępnej kontroli dopuszczalności środka odwoławczego i na ich podstawie stwierdził, że odwołanie zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, co wynika z uzasadnienia wydanej przez niego decyzji. Organ drugiej instancji dokonał zatem wstępnej oceny zgodności odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a., i w wyniku tej oceny uznał, że zostało ono wniesione w terminie. Prowadzenie dalszych rozważań w tym zakresie nie było konieczne, gdyż jedynie w razie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, konieczne byłoby wydanie w tej sprawie odrębnego postanowienia i jego szczegółowe uzasadnienie. Mając na uwadze powyższe, za zasadne uznać należy także pozostałe zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 112 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylając zaskarżoną decyzję, błędnie przyjął, że Wojewoda [...] jako organ drugiej instancji, zaniechał ustaleń w zakresie oceny dopuszczalności odwołania i terminowości jego wniesienia. Wyjaśnienie powyższych kwestii powoduje, że w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że istota sprawy została dostateczne wyjaśniona, zasadnym jest dokonanie merytorycznej oceny rozstrzygnięcia Wojewody [...], a tym samym odniesienie się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 1, art. 36 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie spełnia wymogów określonych w m.p.z.p. i udzielenie pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że Wojewoda zaskarżoną decyzją uchylił decyzję Starosty [...] z 25 września 2020 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu garażowego - 22 garaży dla samochodów osobowych, 2 wiat śmietnikowych i wykonania remontu drogi wewnętrznej, na działce nr [...], przy ul. [...] w R.. Wojewoda za błędne uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że realizacja spornej inwestycji jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia 24 maja 2006 r. Stanowisko Wojewody w tym zakresie uznać należy za słuszne, albowiem wykazał on zgodność planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy teren, na którym ma znajdować się przedmiotowa inwestycja, został określony w m.p.z.p. jako H63’MW dla którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, natomiast uzupełniające przeznaczenie terenu ustalono w § 17 (§ 8 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p.). Przy czym jak słusznie zauważył Wojewoda obszar oznaczony w planie jako H63’MW jest na tyle mały, że wbrew twierdzeniom skarżącej Wspólnoty, niemożliwym byłoby tam ulokowanie nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Tym samym przeznaczenie tego terenu jedynie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną powodowałoby, że teren ten musiałby pozostać niezabudowany, co jednak nie zostało wprost sformułowane w przepisach m.p.z.p. Wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji oraz skarżącej Wspólnoty również przepis § 7 ust. 1 m.p.z.p. nie wyklucza możliwości budowy spornej inwestycji na terenie H63’MW. Zgodnie z tym przepisem, tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi mogą być zagospodarowane wyłącznie na cele zgodnie z przeznaczeniem podstawowym lub łącznie na cele przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego zgodnie z ustaleniami określonymi w rozdziale 7 oraz zasadami określonymi w pozostałych przepisach szczegółowych niniejszej uchwały z zastrzeżeniem, iż zagospodarowanie na cele zgodnie z przeznaczeniem uzupełniającym nie może zaistnieć samodzielnie oraz stanowić więcej niż 40% zagospodarowania terenu, o ile nie zostały przedmiotowo inaczej określone w pozostałych przepisach niniejszej uchwały. Z kolei w § 17 ust. 5 m.p.z.p. (określającym uzupełniające przeznaczenie terenu H63’MW) wskazano, że na terenach przeznaczonych pod realizację nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zakazuje się lokalizacji garaży wolnostojących i budynków gospodarczych, za wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej i związanych z gromadzeniem odpadów, z zastrzeżeniem ust. 6. A w § 17 ust. 6 m.p.z.p. wskazano, że dopuszcza się realizację wyodrębnionych zespołów garażowych (co najmniej 6 stanowisk). Z kolei w § 17 ust. 2 m.p.z.p. ustalającym parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu w pkt 1 określono wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki nie więcej niż 40% z zastrzeżeniem, że nie dotyczy to działek wydzielonych pod zespoły garaży i obiekty infrastruktury technicznej. Z powyższych przepisów wynika więc, że sporna inwestycja, budowa zespołu garażowego - 22 garaży dla samochodów osobowych i 2 wiat śmietnikowych, wypełnia dyspozycję § 17 ust. 5 w zw. z ust. 6 i ust. 2 m.p.z.p. Z powyższego wynika więc, że Wojewoda [...] uchylając decyzję organu pierwszej instancji i zatwierdzając projekt budowlany oraz udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 1, art. 36 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., albowiem zatwierdzony projekt budowlany spełniał wymogi określone w m.p.z.p. Wojewoda [...] orzekając w ramach posiadanych uprawnień w trybie odwoławczym na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, prawidłowo ocenił przedłożony projekt budowlany i stwierdził, że jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w jednostce strukturalnej [...] w R., a także z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uznał, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Wskazał, że do dokumentacji dołączono wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Ustalił również, że projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestie te nie były w sprawie kwestionowane. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji zawierało zatem wszystkie wymagane elementy, przewidziane przez art. 107 § 3 k.p.a. Wskazywało fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których organ się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśniało podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe oznacza, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji wydane w sprawie, zakładające uchylenie zaskarżonej decyzji, nie było poprawne, bowiem zaskarżona decyzja nie była dotknięta wadą naruszenia przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, uzasadniającą jej uchylenie, co powoduje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sposób wadliwy dokonał kontroli działalności administracji publicznej, w tym przypadku Wojewody [...], w zakresie wydanej przez niego decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę. Uznając skargę za niezasadną, oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.