II OSK 2207/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka, sędzia WSA (del.) Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 176/23 w sprawie ze skargi A.Ł. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2022 r. nr OA.7721.19.33.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 176/23, oddalił skargę A.Ł. (skarżąca) na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) z 22 listopada 2022 r., nr OA.7721.19.33.2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Powyższą decyzją WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa (PINB) z 9 sierpnia 2022 r., znak: NB.5160.33.2017.AP, wydaną w oparciu o art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud.") i art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych inny ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), zatwierdzającą projekt budowlany zamienny budynku [...] na działkach nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...] wraz z przyłączem wodociągowym i gazowym na działkach nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...], przyłączem teletechnicznym na działkach [...], [...] i [...] obr. [...], przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...], przyłączem energetycznym na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...], przyłączem kanalizacji deszczowej na działkach [...], [...] i [...] obr. [...], przebudową istniejących odcinków linii telekomunikacyjnej napowietrznej i kabla energetycznego na działce nr [...] obr. [...], stanowiskami parkingowymi ogólnodostępnymi (6 stanowisk) na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w R., oraz nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym "kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wraz z kosztami zastępstwa według norm przepisanych". Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła: I. "rażące" naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść, tj.: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 oraz art. 105 § 1 1 k.p.a., poprzez "przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji z pominięciem argumentów zaprezentowanych przez Skarżącą w treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie zaś, dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, zgromadzonego w przedmiotowej sprawie (w szczególności zignorowanie materiału dowodowego przedstawionego przez Skarżącą), skutkujące niesłusznym przyjęciem, że istnieje podstawa do oddalenia skargi. Ponadto zaś zmarginalizowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzutów skargi odnoszących się do nieprawidłowych ustaleń organów obydwu instancji w przedmiocie stanu faktycznego. W tym zakresie brak uzasadnienia dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny dał wiarę informacji, zawartej w treści projektu budowlanego zamiennego, zakładając tym samym prawidłowość jego sporządzenia wbrew dowodom przedstawionym przez Skarżącą a sporządzonym między innymi w oparciu o dokumentację PINB dla Miasta Rzeszowa."; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 105 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi "w sytuacji gdy organy administracji wydając decyzje nie dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie ustaliły, czy na etapie analizy projektu budowlanego zamiennego możliwa była taka projekcja obiektu na działkach nr [...], [...], [...] i [...] która nie naruszając interesów inwestora, zapewniałaby także Skarżącej poszanowanie jej prawa do zagospodarowania działki nr [...] w nie mniej korzystny sposób"; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku "z pominięciem twierdzeń Skarżącej wyrażonych w treści Skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w sytuacji gdy wykracza on poza ustalenia MPZP. Ponadto zaś niezasadne w ocenie Skarżącej przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż dowody zaprezentowane przez Skarżącą nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe dowody stanowią podstawę do zakwestionowania rzetelności sporządzonego projektu. Zarówno organy administracyjne w toku prowadzonego postępowania jak i sam Wojewódzki Sąd Administracyjny pomijają merytoryczny aspekt dokumentacji zaprezentowanej przez Skarżącą, skupiając się jedynie na stronie formalnej, tym samym naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów i dokonując w istocie arbitralnej, dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego."; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 "ustawy z dnia 24.10.1974r., prawo budowlane ("p.b.") poprzez niezasadne w ocenie Skarżącej przyjęcie przez WSA w Rzeszowie, iż zamierzenie spełnia zawarty w treści art. 35 ust 1 pkt 1 p.b. wymóg zgodności projektu z ustaleniami MPZP i pozostaje w zgodzie z uregulowaniami o charakterze techniczno-budowlanym, co skutkowało oddaleniem skargi w niniejszej sprawie"; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 Pr.bud. w zw. z § 13 ust. 1, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("rozporządzenie"), poprzez "niezasadne w ocenie Skarżącej przyjęcie, iż przedstawiony w sprawie projekt zamienny sporządzony został w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem potencjalnej możliwości zainwestowania niezabudowanej części działki nr [...], podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym zaprezentowany przez Skarżącą) pozwala stwierdzić, iż projekt ten i zamierzenie inwestycyjne naruszają przepisy w/w rozporządzenia oraz uniemożliwiają realizację potencjalnej zabudowy na działce nr [...]". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżącą rozwinęła swoje zarzuty przedstawiając stosowną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności, co do zasady, rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem stwierdzenie, że stan faktyczny został należycie ustalony, z zachowaniem zasad postępowania, pozwala na ocenę czy doszło do prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponieważ w niniejszej sprawie są one ściśle powiązane ze sobą będą rozpoznane łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, najdalej idącego, zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie tutejszego Sądu prezentowane jest jednolite stanowisko, zgodnie z którym zarzut oparty na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie lub gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż wprawdzie jednym z elementów uzasadnienia wyroku jest przedstawienie zarzutów zawartych w skardze, jednakże prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3498/18 i powołane w nim orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko w zakresie oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego w odniesieniu do istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr [...], będącej własnością skarżącej, jak i możliwości zainwestowania dotychczas niezabudowanej części tej działki, dowodów przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania, a także zgodności inwestycji z zapisami uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Panu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] [...] (Dz.Urzęd.Woj. Podkarpackiego [...], zwana dalej: "MPZP"). Brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów, tak jakby tego sobie życzyła strona, należy łączyć z siłą przekonywania Sądu, a nie z brakami uzasadnienia, w rozumieniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto analiza treści zarzutu opartego na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej, w gruncie rzeczy, zmierza do podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego i wyrażonej przez Sąd Wojewódzki oceny prawnej. Nie może tego jednakże skutecznie uczynić w ramach tej podstawy kasacyjnej. Przechodząc dalej, stwierdzić należy, że zarzuty środka zaskarżenia [punkty I.1) i 2), II.1) i 2)] koncertują się wokół, nie tyle kwestii wpływu spornej inwestycji na istniejący na działce nr [...] budynek skarżącej (zacienienie i przesłanianie), lecz jej wpływu na możliwość dalszego zabudowania tej działki (przesłanianie). Oba zagadnienia zostały przez organy rozważone i ocenione przez Sąd. Ponadto analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną oparte jest na wadliwym rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 9 MPZP. Przepis ten nie został przywołany w petitum skargi kasacyjnej. Ww. norma stanowi m.in., że "tereny oznaczone na rysunku planu symbolem 11 UM o pow. około 0,20 ha przeznacza się pod usługi i rzemiosło, które nie mogą pogorszyć stanu środowiska oraz powodować uciążliwości poza granicami nieruchomości". "Uciążliwości" należy wiązać z funkcją obiektu i ewentualnymi immisjami (np. hałas, zanieczyszczanie, zapachy) nie zaś w sposobie jego zaprojektowania (gabaryty - wysokość obiektu). W tym zakresie wypowiedział się także uprzednio WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 975/10, cyt.: "Nie budzi też wątpliwości, że planowany obiekt przeznaczony na [...] mieści się w kategorii usług, nie będzie on pogarszał stanu środowiska ani nie będzie powodował uciążliwości poza granicami nieruchomości.". Stanowisko to słusznie zostało podtrzymane w zaskarżonym wyroku (str. 14 uzasadnienia). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewadliwie Sąd Wojewódzki zaakceptował rozważania organów nadzoru dotyczące możliwości zainwestowania dotychczas niezabudowanej części działki nr [...]. Nie jest sporne, że kwestia ta powinna być oceniana w ramach badania wpływu zrealizowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jego zagospodarowania z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. (uzasadnionych interesów osób trzecich). W orzecznictwie tutejszego Sądu przyjmuje się bowiem, że zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Akcentuje się przy tym, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Inwestycja powinna być sprawdzana pod kątem zacienienia (przesłaniania) potencjalnej zabudowy mogącej powstać na sąsiedniej działce budowlanej (zob. wyroki NSA: z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 368/22; z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2738/18). Należy podzielić zapatrywanie Sądu I instancji, że oczywiste jest, że nie sposób odnosić szczegółowych rozwiązań zrealizowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej. Z tych też przyczyn zasadnie organy nadzoru oparły swe ustalenia do potencjalnej zabudowy na działce nr [...] na rysunku PZT-2a (str. 75 projektu) oraz na ekspertyzie technicznej z listopada 2017 r. sporządzonej przez mgr inż. arch. A. W. (osobę uprawnioną). Na rysunku zaznaczono zarówno nieprzekraczalną linię dla zabudowy mieszkaniowej, jak i usługowej (linie te wynikają z MPZP) oraz potencjalny budynek. Natomiast ekspertyza techniczna i jej uzupełnienie, będące odpowiedzią na zastrzeżenia skarżącej, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do możliwość zainwestowania niezabudowanej części działki nr [...]. Jak wskazał WINB, z obliczeń projektanta (rysunek PZT-2a) wynika, że zachowując minimalną wymaganą warunkami technicznymi odległość od granicy (tj. 4 m od granicy w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy) możliwe jest wybudowanie na działce nr [...] budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, o ile dolna krawędź okna w tym budynku będzie znajdowała się na wysokości nie mniejszej niż 1,14 m (w obecnie istniejącym budynku okno jest na wysokości 0,95 m). Jak wskazał PINB, autorka ekspertyzy technicznej z listopada 2017 r., po przeprowadzeniu analizy, stwierdziła, że "parametry techniczne budynku [...] na działkach nr: [...], [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w R. nie ograniczają lokalizacji zabudowy na działce nr [...] obr. [...] i nie naruszają prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością. (...) sporny budynek w jego obecnej postaci oraz odległości 4,1m od zachodniej granicy działki inwestora nie powoduje uciążliwości poza granicami nieruchomości i nie narusza zasad wyrażonych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] [...]. Na działce nr [...] obr. [...] można dokonać nowej zabudowy lub rozbudować istniejący budynek parterowy." W uzupełnieniu ekspertyzy wskazała, że zgodnie z przepisami w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi poziom podłogi powinien znajdować się powyżej lub być równy poziomowi terenu przy budynku, dlatego, aby uniknąć zagłębienia posadzki poniżej terenu umiejscowiła funkcję mieszkalną i usługową na różnych poziomach. Podkreśliła, że z uwagi na fakt, że obiekt, który być może w przyszłości zostanie zbudowany na działce nr [...] nie jest "konkretnym obiektem, którego parametry są znane, nie jest możliwe (nie jest wykonalne) dokonanie analizy wpływu inwestycji na obiekt, który po pierwsze nie istnieje, a po wtóre nie są znane jego parametry techniczne, do obliczeń przyjęła uśredniony poziom terenu i okna wstawione 85 cm powyżej posadzki. Wyjaśniła ponadto, że rysunek przedstawia obszar działki zacieniany na wysokości poziomu gruntu budynkiem zlokalizowanym na działce sąsiedniej - a wysokości parapetów okien usytuowanych w uśrednionych punktach pomniejszają jego obszar przesłaniania. Stwierdziła, że "na działce nr [...] obr. [...] można dokonać nowej zabudowy, zgodnej z zapisami planu i zamierzeniami właściciela nieruchomości (zgodnie z § 273 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim mają odpowiadać budynku i ich usytuowanie - odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się) lub rozbudować istniejący budynek parterowy". Złożony środek zaskarżenia do tego się nie odnosi. Skarżąca kasacyjnie nie podjęła polemiki z ustaleniami i wnioskami zawartymi w przywołanej ekspertyzie technicznej i jej uzupełnieniu. Bez pogłębionej analizy wskazała jedynie, że "(...) rysunek PZT- 2a dotyczy hipotetycznej zabudowy na działce nr [...], przy której nie została określona rzędna terenu istniejącego, aby można było określić przesłanianie, wprowadzane przez sporny budynek", oraz że "przedkładała dowody na poparcie swojego stanowiska i podważające zarówno ustalenia zawarte w projekcie budowlanym zamiennym jak i wnioski ww. "Ekspertyzy technicznej" z listopada 2017r., w szczególności była to Opinia geodezyjna z dnia 23 kwietnia 2012 r., sporządzona przez biegłego sądowego z zakresu geodezji mgr. Inż. M. P., sporządzona w postępowaniu przygotowawczym [...] oraz schematy analizy przesłaniania działki nr [...] obr. [...] sporządzone przez posiadających uprawnienia budowlane oraz projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej mgr inż. arch. K. F. [powinno być F. – dopisek NSA] (...) oraz mgr inż. arch. M. Ć. (...)". Strona skarżąca nie wykazała także w sposób należyty, że w świetle postanowień MPZP i rozporządzenia możliwa jest dalsza zabudowa jej nieruchomości przy granicy działki sąsiedniej. Nie czyni to zadość prawidłowemu uzasadnieniu podstaw kasacyjnych. W tym miejscu należy zauważyć, że trudno jest uznać, aby opinia geodezyjna z 23 kwietnia 2012 r. mogła podważyć ustalenia i wnioski zawarte w ekspertyzie technicznej z listopada 2017 r. Ponadto podkreślić należy, że wartość dowodowa dokumentów sporządzonych przez architektów K. F. i M. Ć. została podważona przez PINB (str. 4 i 5 uzasadnienia decyzji), co znalazło akceptację przez Sąd I instancji, który stwierdził, że zaoferowane przez skarżącą dowody nie mają waloru kompleksowego opracowania. Skarżąca kasacyjnie w odniesieniu do istniejącego na jej działce budynku mieszkalnego ograniczyła się jedynie do zacytowania fragmentu uzasadnienia decyzji WINB cyt.: "na rysunku oznaczonym, jako PZT-2 zostało przedstawione przesłanianie dla budynku istniejącego, zlokalizowanego na działce nr [...] (która jest własnością skarżącej), gdzie został przedstawiony poziom posadzki (posadowienie budynku), tj. 220,80, a było badane przesłanianie w odniesieniu do poziomu płyty budynku [...] wynoszącej 222,00". Nie wykazała jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Złożony środek zaskarżenia nie zawiera stanowiska, które podważałoby konstatację Sądu I instancji, że "Jest poza sporem, że odległość pomiędzy budynkiem na działce [...] wynosi 11,20 m od części niższej oraz 14,50 m licząc od części wyższej budynku, którego dotyczy projekt zamienny. Wg projektu, wysokość części niższej budynku wynosi 8.07 m, zaś części wyższej 11,38 m (k. 83 i 84 projektu zamiennego). Natomiast w opisie rysunku PZT-2, jako wysokość przesłaniania, podano wartości większe o 0,25 m (część niższa - 8,32 m, część wyższa - 11,63 m). (...) Dla budynku istniejącego na działce nr [...] ppp [punkt posadowienia posadzki - dopisek NSA] wynosi +220,80, natomiast dla objętego projektem zamiennym ppp wynosi +222,00 (vide: rysunek PZT-2, k. 73 projektu). Wobec tego występuje różnica pomiędzy ppp obu budynków, która wynosi 1,20 na niekorzyść budynku Skarżącej (budynek położony jest niżej). Uwzględniając jednak wysokość dolnej krawędzi okna w budynku Skarżącej liczonej w nawiązaniu do ppp, otrzymujemy wartość +221,75 (220,80 + 0,95). Zatem różnica pomiędzy ppp budynku objętego projektem zamiennym a dolną krawędzią okna w budynku Skarżącej wynosi 0,25 (222,00 - 221,75). To właśnie o tę wielkość przy obliczeniach powiększono wysokość projektowanego budynku, zarówno części niższej (8,07 + 0,25 = 8,32), jak i części wyższej (11,38 + 0,25). Wszystko to oznacza, że odległość pomiędzy budynkami jest większa, niż wysokość przesłaniania, skoro odległość ta wynosi odpowiednio 11,20 m oraz 14,50 m. Budynek objęty projektem zamiennym nie ogranicza także nasłonecznienia pomieszczeń w domu mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...]. Wskazać należy, że w odniesieniu do wymagań wynikających z § 60 ust. 1 rozporządzenia (nasłonecznienie) projekt jednoznacznie wskazuje, że cień na istniejący budynek w dniu 21 marca i 21 września będzie padał maksymalnie 2 godziny dziennie. Tym samym w dniu równonocy budynek mieszkalny Skarżącej będzie miał zapewniony minimalny 3-godzinny czas nasłonecznienia (vide: rys. PZT-3 i PZT-3A, k. 76-77 projektu). (...) dla budynku istniejącego na działce nr [...] spełnione zostały warunki doświetlenia pomieszczeń określone w § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawdziwe jest twierdzenie wyrażone przez Sąd Wojewódzki, że możliwość zainwestowania niezabudowanej części działki nr [...], aczkolwiek w sposób uwarunkowany istniejącym już budynkiem inwestorki, ma ten skutek, że o naruszeniu "uzasadnionych interesów osób trzecich" nie może być mowy. Organy nadzoru budowlanego niewadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały jego oceny w sposób, który nie nosi cech arbitralności. Dysponowały materiałem dowodowym pozwalającym na wykazanie, że inwestycja na działce sąsiedniej nie będzie zacieniała i przesłaniała nieruchomości skarżącej zabudowanej już jednym budynkiem i na której planuje ona zrealizować kolejny bliżej nieokreślony obiekt, bądź dokonać rozbudowy istniejącego. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne, w których zarzucono naruszenie: art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 105 § 1 k.p.a.; art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 Pr.bud.; art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 Pr.bud. w zw. z § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia. W odniesieniu do ich redakcji zaakacentowania wymaga, że zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji, a nie od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. Zarzut skargi kasacyjnej powinien zatem dotyczyć normy stosowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę na decyzję WINB. Strona wnosząca skargę kasacyjną winna więc postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia ww. przepisu, z uwagi na jego zastosowanie, oczywiście w powiązaniu z odpowiednimi przepisami, które w toku postępowania administracyjnego zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przywołanie, w zarzutach z punktów II.1) i 2), ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zamiast ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nastąpiło na zasadzie omyłki. Jako zbędne ocenił powołanie się w podstawach kasacyjnych na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. (do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą) oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 Pr.bud., który reguluje delegację ustawową dla właściwego ministra do ustanowienia w drodze rozporządzenia przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Uznał też za zasadne wyjaśnić, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ, a do tego zmierzała strona skarżąca kasacyjnie. Sąd I instancji niewątpliwie rozpoznał istotę sprawy i orzekał w granicach danej sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.