II OSK 2197/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. C. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2197/15 w sprawie ze skarg kasacyjnych H. C. i H. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2276/14 w sprawie ze skargi H. C. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odmówić wykładni wyroku

U Z A S A D N I N I E Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2197/15 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych H. C. i H. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2276/14 w sprawie ze skargi H. C. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok; w pkt 2 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; w pkt 3 oddalił skargę kasacyjną H. C.; a w pkt 4 zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz H. C. kwotę 4600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. H. C. wniósł o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do fragmentu jego uzasadnienia. Wnioskodawczyni domagał się wyjaśnienia, czy zwrot "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną H. C. musi mieć na uwadze to, że została uwzględniona skarga kasacyjna H. C., na skutek czego został uchylony zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] lipca 2014 r. Powyższe rozstrzygnięcie nie narusza art. 134 § 2 p.p.s.a., ponieważ postanowienia wydane w sprawie wymagały stwierdzenia ich nieważności. Rozstrzygnięcie to zapadło niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej H. C., które nie dają podstaw do jej uwzględnienia." nie narusza zakazu reformationis in peius o którym mowa w art. 134 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. H. C. podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjn, w granicach określonych przepisem art. 134 § 2 w zw.z art. 193 p.p.s.a. jest związany zakazem reformationis in peius, a zatem nie może wydać orzeczenia na niekorzyść strony wnoszącej skargę kasacyjną. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek H. C. o wykładnie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r., II OSK 2197/15 nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno w orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych oi znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. (postanowienia NSA : z 11.04.2014 r., I OSK 662/09, Lex nr 1461312, z 22.01.2015, II OZ 22/15, Lex 1628848, z 30.01.2015 r., I OZ 66/15, Lex nr 1646166, B.Dauter w : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz B.Dauter, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, wyd. 6 Warszawa 2016, s. 687-689, J.P.Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2012, s. 418-420). Jak wynika z wniosku H. C. z dnia 1 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2017 r. , II OSK 2197/15, "nie uzasadnił w dostateczny sposób dlaczego jego rozstrzygnięcie nie narusza zasady reformationis in peius". Powyższym wyrokiem uwzględniono skargę kasacyjną H. C. i oddalono skargę kasacyjną H. C. Skutkiem uwzględnienia skargi kasacyjnej H. C. było uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Rozstrzygniecie to bez wątpienia jest orzeczeniem na niekorzyść skarżącej H. C., jednak nie narusza to w tym przypadku zakazu reformationis in peius, o którym mowa w art. 134 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z pkt 1 i 2 wyroku NSA z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2197/15, Sąd uchylając zaskarżony wyrok jednocześnie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, które były wydane, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z rażącym naruszeniem art. 57 ust. 7 Pr. bud., ponieważ H. C. będący jednym z inwestorów, nie przystąpił do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, w związku z czym nie mógł też być adresatem postanowienia wymierzającego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, które to naruszenia wypełniają przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Jak z powyższego wynika, w okolicznościach tej sprawy nie można więc mówić o naruszeniu zakazu reformationis in peius z uwagi na to, że wydane orzeczenia administracyjne wymagały stwierdzenia ich nieważności, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.