II OSK 2191/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 39/22 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 listopada 2021 r. znak: DOA-WPPOH.612.100.2021.AG.4 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej "WSA w Warszawie, Sąd I instancji, Sąd wojewódzki" wyrokiem z 11 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 39/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę S. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, dalej "GDOŚ" z 12 listopada 2021 r., znak DOA-WPPOH.612.100.2021.AG.4 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżonym postanowieniem GDOŚ, po rozpatrzeniu zażalenia S. P., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z 2 marca 2021 r., znak WSTE.612.31.8.2021.MB odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu działki nr [...] obręb [...], gmina [...]. S. P., dalej "skarżący kasacyjnie" wniósł skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie przez Sąd I instancji stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i uznanie, że organy (w postępowaniu administracyjnym) poczyniły w przedmiotowej sprawie rozległą analizę w przedmiocie wyjątków od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...], o których mowa w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. nr [...], poz. [...], dalej "rozporządzenie") podczas gdy organy takiej analizy nie przeprowadzały, a jedynie ogólnie powołały się na przesłanki wskazane w treści § 4 rozporządzenia co doprowadziło do pobieżnej i niewszechstronnej kontroli przez Sąd administracyjny działania organów administracji w przedmiotowej sprawie; 2. art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie przez Sąd I instancji wniosków dowodowych o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia RDOŚ z 4 października 2011 r., znak WSTE.612.115.11.2011.BW oraz decyzji nr 87/2011 z 18 października 2011 r., znak GR 6730.87.2011, w sytuacji, w której dowody te zmierzały do wykazania, że organy administracji wbrew zasadzie wynikającej z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., bez uzasadnionej przyczyny, odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, jak również rozstrzygnęły sprawy w sposób zupełnie odmienny, co doprowadziło po stronie skarżącego kasacyjnie do utraty zaufania do organów władzy publicznej i uniemożliwiło wykazanie błędów w działaniach podejmowanych przez organy administracji w niniejszej sprawie; 3. art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżone postanowienie naruszało art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organy administracji wszechstronnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w kontekście istnienia przesłanek do zastosowania odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...], określonego w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, w sytuacji w której dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie doprowadziłoby organy do przekonania, że istnieją przesłanki do zastosowania odstępstwa i uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ew. [...], należącej do skarżącego kasacyjnie, mając na względzie jego słuszny interes; 4. art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji w której skarżone postanowienie naruszało art. 8 § 1 i 2, art. 9 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania skarżącego kasacyjnie do organów administracji, a w szczególności poprzez dopuszczenie się nierównego traktowania strony i odmiennego rozpoznania sprawy skarżącego kasacyjnie w takim samym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do poprzednio wydanego postanowienia w analogicznym zakresie, jak również odmiennie w stosunku do spraw inwestorów realizujących inwestycje na działkach sąsiednich, bez podania obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia faktycznego i prawnego odstąpienia przez organ od wydania tego samego rozstrzygnięcia wobec skarżącego kasacyjnie oraz wbrew rozstrzygnięciom zapadającym co do działek ew. nr [...] i [...], na których zlokalizowano gospodarstwo agroturystyczne; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pojęcie "uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych" oznacza sytuacje, w których wyłącznie przynajmniej dwie przyległe działki do działki, na której planowana jest inwestycja, muszą być zabudowane, aby istniała możliwość uzupełnienia zabudowy, co sprzeczne jest z istotą i celem zastosowania tego odstępstwa, z uwagi na fakt, iż powyższe sformułowanie winno obejmować również przypadki, w których inwestor może uzupełnić zabudowę mieszkaniową na przyległej działce o nowe zabudowania mieszkaniowe, tworzące zurbanizowaną całość, niezależnie od zabudowy kolejnych przyległych działek, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu jeziora. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzanie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych; na podstawie art. 191 p.p.s.a. o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych; rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. skarżący kasacyjnie poparł skargę kasacyjną i złożył do akt zdjęcie z map Google obrazujące usytuowanie zabudowań w sąsiedztwie swojej działki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził istnienia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania sądowego. Istota sprawy sprowadza się do oceny rozstrzygnięć organów, w których odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...] obręb [...], gmina [...]. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności ogólnodostępnych map zamieszczonych w serwisie geoportal.gov.pl, [...] oraz zdjęć satelitarnych z portalu Google Earth wykazała, że przedmiotowa działka stanowi nieruchomość niezabudowaną oraz niezagospodarowaną, a w ewidencji gruntów i budynków oznaczona zostało jako pastwiska – Ps VI i łąki - ŁVI. Nieruchomość od strony północnej graniczy z drogą powiatową nr [...], od której wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 9 m. Od strony południowej przylega zaś do jeziora [...], od którego wyznaczono nieprzekraczalna linię zabudowy w odległości 28,5 m. Od strony wschodniej przedmiotowa nieruchomość graniczy natomiast z działką zabudowaną nr ew. [...]. W ocenie organu realizacja ww. przedsięwzięcia wiązać się będzie z naruszeniem zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ponieważ teren objęty wnioskiem znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Brak podstaw do zastosowania odstępstw od ww. zakazu skutkował odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Oddalenie skargi przez Sąd wojewódzki wiązało się z przyjęciem, że prawidłowo GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko przedstawione w orzeczeniu Sądu I instancji. Niezasadne są zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy uznać go za niezasadny. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., sygn. akt I OSK 196/21, LEX nr 3432300 i orzeczenia tam wskazane). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji stanowi odzwierciedlenie toku badania danej sprawy, stanowisko Sądu wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku wymaganej kontroli instancyjnej. Skarżący kasacyjnie zarzuca przedstawienie przez Sąd I instancji stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i nie podziela stanowiska, zgodnie, z którym organy poczyniły w przedmiotowej sprawie rozległą analizę w przedmiocie wyjątków od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...], o których mowa w rozporządzeniu. Podkreślić jednak trzeba, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku (zob. wyrok NSA: z 7 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1836/22, LEX nr 3757027, z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 5161/21, LEX nr 3821618). W analizowanej sprawie wszystkie okoliczności zostały należycie ustalone i ocenione. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, jak również zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organy dokonały analizy, czy w niniejszym przypadku może mieć zastosowanie wyjątek wskazany w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i zasadnie uznały, że nie można w sprawie zastosować wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu, co zostało szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił argumentacji, ani dowodów pozwalających zakwestionować przyjęte ustalenia. Za nietrafne uznać zatem należy zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organy administracji wszechstronnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Za chybiony uznać także należy zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2, art. 9 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania do organów administracji, a w szczególności dopuszczenie się nierównego traktowania strony i odmiennego rozpoznania sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że obowiązek ten będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 23/18, LEX nr 2777929). Odnosząc się do postawionego przez skarżącego zarzutu wyjaśnić trzeba, że kwestia udzielenia warunków zabudowy dla inwestycji na sąsiedniej działce, czy rozstrzygnięć dotyczących działek nr [...] i [...], na których zlokalizowano gospodarstwo agroturystyczne, nie ma wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie dotyczące projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej na działce przyległej stanowi odrębne postępowanie administracyjne, a ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w sprawach dotyczących innych nieruchomości nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy w niniejszej sprawie. Wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. norma prawna zawiera jedynie postulat realizacji przez organ administracyjny w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych uzasadnionych oczekiwań strony, a nie prawem usankcjonowaną pewność uzyskania określonego rozstrzygnięcia poprzez nałożenie na organ obowiązku bezwzględnego i bezrefleksyjnego powielania dotychczasowych rozstrzygnięć (zob. wyrok NSA z 28 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2341/23, LEX nr 3853199). W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wystarczająco wyjaśnia bowiem motywy wydanego przez GDOŚ rozstrzygnięcia. Nietrafny jest także zarzut naruszenia § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W ramach tego przepisu należy wyróżnić dwie przesłanki, które dotyczą dwóch różnych terenów, tj. pierwszego, jako terenu zagospodarowanego, zamieszkałego i stanowiącego obszar zwartej zabudowy, na którym możliwy jest rozwój zabudowy w ramach występującego porządku urbanistycznego oraz drugiego, stanowiącego teren zabudowy, któremu takiego waloru przypisać nie można, a więc terenu, na który nie występuje zwarta zabudowa. Analizowany przepis w sensie systemowym dotyczy zatem dwóch zupełnie różnych przesłanek dot. terenów o różnym stopniu zurbanizowania. Również w aspekcie wykładni celowościowej ww. przepis wyodrębnia dwa różne aspekty. Rozwój drugiego z ww. terenów ma w ujęciu wykładni funkcjonalnej zupełnie inny cel niż rozwój terenu, na którym znajduje się już zwarta zabudowa. Ta druga przesłanka ma służyć realizacji celu skupienia zabudowy, który już występuje z założenia na terenie zwartej zabudowy miast i wsi, a więc w sensie urbanistycznym nie wymaga uzupełnienia (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1775/11, LEX nr 1298484). W analizowanej sprawie działka, na której planowana jest inwestycja nie stanowi obszaru zwartej zabudowy wsi określonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], tym samym, jak słusznie zauważył to Sąd I instancji, pierwszy warunek przewidzianego prawnie odstępstwa nie został spełniony. Stanowisko skarżącego kasacyjnie w ramach omawianego zarzutu oparte jest na wadliwej interpretacji pojęcia "działki przyległej" zawartego w rozporządzeniu. Błędnie uznaje autor skargi kasacyjnej, że sformułowanie to "winno obejmować również przypadki, w których inwestor może uzupełnić zabudowę mieszkaniową na przyległej działce o nowe zabudowania mieszkaniowe, tworzące zurbanizowaną całość, niezależnie od zabudowy kolejnych przyległych działek, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu jeziora. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że "działka przyległa" to działka bezpośrednio granicząca z działką inwestycyjną. Dalej wskazać trzeba, że dla wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla działki inwestycyjnej dwie działki przyległe muszą być zabudowane i nie jest wystarczające, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, aby była zabudowana jedynie jedna przyległa działka. Przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane przez zabudowę, aby możliwe było wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy (por. wyroki NSA: z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2493/11; z 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1244/12, CBOSA). Z kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 wynika, że tylko jedna działka przyległa, tj. działka nr [...] jest zabudowana, natomiast inne działki przyległe nie są zabudowane. Na załączniku graficznym do decyzji została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 28,5 m od linii brzegowej jeziora Ruskiego w oparciu o odległość od jeziora budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr [...]. Słusznie wobec tego organ uznał, że odstępstwo określone w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. W istocie ustalenie warunków zabudowy dla działki skarżącego kasacyjnie byłoby dalszym rozszerzeniem zabudowy a nie uzupełnieniem zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Skarżący kasacyjnie w punkcie IV wniosków (str. 4 skargi kasacyjnej) wniósł o rozpoznanie postanowienia WSA z 11 maja 2022 r. w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych (str. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wyjaśnić należy, że przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej zakresem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte są również postanowienia wydane w toku postępowania, na które nie służyło zażalenie (art. 191 p.p.s.a.). Mogą to być np.: postanowienie o przeprowadzeniu dowodu (art. 236 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.) lub odmowie przeprowadzenia dowodu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie wydaje odrębnego rozstrzygnięcia wyrażającego ocenę niezaskarżalnych postanowień wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, a zakwestionowanych przez stronę. Rozpoznanie wniosków (zarzutów) strony znajduje wyraz – pozytywny albo negatywny – w uzasadnieniu orzeczenia sądu kasacyjnego (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 191). Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. jest nietrafny. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący kasacyjnie wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia RDOŚ z 4 października 2011 r., znak WSTE.612.115.11.2011.BW oraz decyzji nr 87/2011 z 18 października 2011 r., znak GR 6730.87.2011, na okoliczność tego, że organy administracji wbrew zasadzie wynikającej z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., bez uzasadnionej przyczyny, odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Wyjaśnić jednak trzeba, że stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wyrokuje na podstawie akt sprawy, a jego kognicja stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. obejmuje kontrolę legalności administracji publicznej, w tym wydawanych w postępowaniu podatkowym decyzji ostatecznych. Podkreślić także trzeba, że sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, a możliwości przeprowadzania dowodów ograniczone są do wyjątkowych przypadków. Tym samym Sąd I instancji zasadnie uznał, że skoro przedstawione przez skarżącego rozstrzygnięcia dotyczą innej nieruchomości, to nie podlegają one badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie wskazać trzeba, że z naruszeniem art. 106 § 5 p.p.s.a. mamy do czynienia w sytuacji, gdy sąd przeprowadzał dowody uzupełniające, a dokonując tego uchybił stosownym przepisom procedury cywilnej. W sytuacji, gdy Sąd wojewódzki nie uzupełniał postępowania dowodowego - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - nie mógł naruszyć art. 106 § 5 p.p.s.a. Dopiero, gdy sąd dopuści przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, to wówczas w tym zakresie będą miały zgodnie z postanowieniami art. 106 § 5 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania dowodowego (zob. wyrok NSA z: 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 2853/22, LEX nr 3697802 oraz z 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 155/15, LEX nr 2101833). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.