II OSK 2183/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2934/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. W. na działanie Szpitala Klinicznego im. Ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania dokumentacji zbiorczej leczenia i zabiegu operacyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/Wa 2934/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. W. na działanie Szpitala Klinicznego im. Ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania dokumentacji zbiorczej leczenia i zabiegu operacyjnego Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem skargi T. W. z dnia 16 października 2013 r. było działanie Szpitala Klinicznego im. Ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania pełnej dokumentacji zbiorczej leczenia i wykonania zabiegu operacyjnego podczas pobytu w tym Szpitalu w 1998 r. W tym przedmiocie toczyło się już jednak postępowanie sądowe, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSA 1/03 potwierdził prawo skarżącej do dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby w formie wyciągów, odpisów lub kopii z tej dokumentacji. Ze względu na niewykonanie powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. OSK 1389/04 nałożył na Szpital grzywnę w wysokości 6000 zł. Stwierdzenie tożsamości pomiędzy rozpoznawaną sprawą a sprawą prawomocnie zakończoną stanowiło, zdaniem Sądu, podstawę do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, fakt, że strona nie otrzymała satysfakcjonujących ją dokumentów z przyczyn leżących po stronie podmiotu lub z powodów od niego niezależnych, nie wpływa na ocenę zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyła T. W., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu wobec dowolnego przyjęcia, że sprawa będąca przedmiotem skargi została już prawomocnie osądzona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wyjaśniła, że Sąd nie wskazał jaka sprawa pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona ani nie wyjaśnił należycie, czy przedmiotem skargi jest rzeczywiście sprawa tożsama z tą, która była już prawomocnie rozstrzygnięta. Wydane orzeczenie należy uznać zatem za co najmniej przedwczesne. Zdaniem skarżącej, w tym zakresie, w jakim Sąd nie wyjaśnił na czym opiera twierdzenie o powadze rzeczy osądzonej, doszło w sprawie do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy prawomocnie osądzonej jest tożsamość wcześniej zakończonej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarga T. W. z dnia 16 października 2013 r. została złożona w sprawie tożsamej do sprawy zakończonej wyrokiem składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSA 1/03. Podstawą dla stwierdzenia tejże oceny było trafne ustalenie, że skarżąca objęła przedmiotem obu skarg działanie Szpitala Klinicznego im. Ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie i odnosiło się ono do tożsamej czynności, tj. wydania dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia i wykonania zabiegu operacyjnego podczas hospitalizacji skarżącej w tym Szpitalu w 1998 r. Nie miało wpływu na wynik powyższego ustalenia to, czy i w jakim zakresie podmiot zobowiązany do wykonania ww. wyroku zrealizował wynikające z niego zobowiązanie, albowiem kwestia ta podlegała ustaleniu w odrębnym postępowaniu. Za przesądzającą należy uznać w tym zakresie ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 1357/13, którym oddalono skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1277/12. W rozpoznawanej sprawie, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnił pomiędzy którymi postępowaniami sądowymi, w których uczestnikiem była skarżąca, zachodziła tożsamość przedmiotowa i na jakiej podstawie została ona stwierdzona. Z tego względu sformułowane w skardze kasacyjnej stanowisko dopatrujące się w zaskarżonym orzeczeniu błędu czy też niewyjaśnionej w sposób bliższy "przedwczesności" nie znajduje uzasadnienia. W całości należy podzielić zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. I OZ 108/14, w którym NSA odnosząc się do zagadnienia związanego z oceną, czy niniejsza skarga mogła być uznana za oczywiście bezzasadną i z tej przyczyny stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, przyjął, że kwestia udostępnienia dokumentacji medycznej została już definitywnie przesądzona w orzeczeniu z dnia 19 maja 2003 r. W orzeczeniu tym Sąd uznał bowiem uprawnienie T. W. do otrzymania od Szpitala Klinicznego im. Ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby. Pogląd, zgodnie z którym faktyczne działania podjęte przez Szpital po tym orzeczeniu nie polegały na wydaniu kompletnej (oryginalnej) dokumentacji zbiorczej nie może podlegać załatwieniu w drodze skargi, w której przedmiotem oceny Sądu pozostawać będzie po raz kolejny kwestia tego, czy skarżąca jest uprawniona do otrzymania dokumentacji medycznej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną