II OSK 2132/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2090/19 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2019 r. znak DOA.7110.200.2019.PCE w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2090/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2019 r. znak DOA.7110.200.2019.PCE, w przedmiocie umorzenia postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. K.. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzuciła: I. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a. w związku z art. 144 K.c. oraz art. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku a także w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez nieuzasadnione niezastosowanie 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i brak stwierdzenia, iż w zaistniałym stanie faktycznym postępowanie administracyjne było błędnie prowadzone bez udziału skarżącej, której przysługuje status strony postępowania (zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami), w konsekwencji czego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy jego prawidłowe zastosowanie doprowadziłoby do uznania skarżącej za stronę postępowania a w konsekwencji do uchylenia w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr DOA.7110.200.2019.PCE oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie umorzenia postępowania, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. art. 157 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno zostać wszczęte z urzędu oraz wskazanie, że jedynie w kompetencji organu wojewódzkiego leży uprawnienie do zainicjowania takiego postępowania oraz, że brak jest środków procesowych pozwalających na zmuszenie organu wojewódzkiego do podjęcia takich działań, co miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy jego prawidłowe zastosowanie doprowadziłoby do uznania, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu, a w konsekwencji, do uchylenia w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr DOA.7110.200.2019.PCE oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie umorzenia postępowania, II. naruszenia prawa materialnego w postaci: 1) naruszenia przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niezastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, iż nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, co determinuje, iż nie posiada ona statusu strony, podczas, gdy jego prawidłowe zastosowanie skutkowałoby przyznaniem skarżącej statusu strony w postępowaniu, z uwagi na fakt, iż projektowana inwestycja narusza przepisy techniczno-budowlane (w szczególności § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r.), co narusza interes prawny skarżącej, co w konsekwencji winno prowadzić do uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr DOA.7110.200/20 P9.PCE oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie umorzenia postępowania, 2) naruszenia przepisów art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie pomimo, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest rażąco sprzeczna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości wymaganych miejsc parkingowych, podczas, gdy ich prawidłowe zastosowanie skutkowałoby uznaniem, iż organ nie wykonał ciążących na nim obowiązków w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy co w konsekwencji winno prowadzić do uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr DOA.7110.200.2019.PCE oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie umorzenia postępowania, 3) naruszenia przepisów § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie miejsc postojowych dla samochodów w ilości wymaganej przez decyzję o warunkach zabudowy, podczas gdy jego zastosowanie skutkowałoby stwierdzeniem, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę jest niezgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, co w konsekwencji winno prowadzić do uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr DOA.7110.200.2019.PCE oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sprawie umorzenia postępowania, co w efekcie doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a w konsekwencji do naruszenia przez ten Sąd w wydanym orzeczeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Zarzut nieuzasadnionego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i brak stwierdzenia, że postępowanie było błędnie prowadzone bez udziału skarżącej, której przysługiwał status strony postępowania, zgodnie z powołanymi przepisami art. 28 K.p.a. w związku z art. 144 K.c. oraz art. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyka procesowego aspektu kwestii materialnych. Może okazać się zasadny tylko w razie potwierdzenia się zarzutów materialnoprawnych. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 157 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno zostać wszczęte z urzędu. Przede wszystkim odnotować należy rzeczywistą wypowiedź Sądu pierwszej instancji w zakresie trybu określonego w art. 157 § 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sytuacji złożenia przez dany podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem właściwego organu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy wniosek ten pochodzi od strony. W przypadku ustalenia, że postępowanie wszczęto na wniosek podmiotu niebędącego stroną, postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 K.p.a. Jest to stanowisko prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyrażono zatem poglądu co do ewentualnego obowiązku rozważenia, w takiej sytuacji, możliwości wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności. Niezależnie od tego wskazać można, że w przepisach art. 157 § 1 i 2 K.p.a. nie przewidziano środków procesowych zmierzających do zmuszenia organu do wszczęcia postępowania nadzorczego. W konsekwencji, brak wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu nie podlega sądowej kontroli (patrz: Małgorzata Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el. 2023, pkt 8 do art. 157 i orzecznictwo tam powołane). Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skarżąca nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 157 § 1 K.p.a. Przymiotu strony skarżąca nie może wywodzić z norm art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z przepisami § 12, § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany, w zakresie w jakim oparty jest na § 18 ust. 1 i 2, § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, nie przewiduje jakiegokolwiek ograniczenia praw skarżącej, wynikających z własności działki nr [...]. Nie jest wykluczone przyjęcie, że interes prawny uprawniający do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z uprawnienia do weryfikacji zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustalenie warunków zabudowy. Do takiej sytuacji procesowej może dojść, gdy strona legitymowana biernie w procesie o ustalenie warunków zabudowy nie zostanie uznana za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, z uwagi na niespełnienie wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy ten interes prawny mógłby mieć źródło w przepisie § 18 ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 835/17; wyrok NSA z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2006/20; wyrok NSA z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2213/20). Jest jednak niewątpliwe, że skarżąca nie była stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Oznacza to, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja, według której, nie miała ona interesu prawnego w uczestniczeniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/19 oddalono skargę E. K. i B. A.-J. na decyzję SKO w Płocku z dnia 29 listopada 2018 r. nr KO-846/4102/63/18 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy, z uwagi na brak posiadania przez skarżące przymiotu strony. Natomiast wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 65/20, oddalono skargę kasacyjną E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 287/19. Przepis art. 6 ust. 2 pkt u.p.z.p. przewiduje zaś ochronę własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W konsekwencji, kwestionując zgodność projektu budowlanego, w zakresie ilości miejsc parkingowych, z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w tym z postanowieniami uchwały Rady Miasta Płocka w przedmiocie ilości miejsc parkingowych dla obiektów handlowych, skarżąca występuje w obronie własnego interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. W zarzutach materialnych nie podniesiono naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W podstawie procesowej kasacji, oznaczonej jako punkt I. a), powołano natomiast przepis art. 1 tego rozporządzenia. Nadto, na naruszenie tak określonego przepisu wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nawiązując do dopuszczalnych poziomów hałasu m.in. dla zabudowy jednorodzinnej. We wskazanej podstawie procesowej podniesiono także naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego, a w uzasadnieniu kasacji w tym zakresie skarżąca stwierdziła, że ma prawo oczekiwać, iż inwestor powstrzyma się od emisji hałasu i ruchu pojazdów kołowych i ich parkowania na małej przestrzeni ponad przeciętną miarę, wynikającą z dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, którym jest wyłącznie zagospodarowanie domkami jednorodzinnymi. Mimo zatem braku podstawy materialnoprawnej w tym zakresie, możliwe jest odniesienie się do podniesionej kwestii. Najpierw zauważyć należy, że wnosząca kasację wadliwie określiła naruszony przepis jako art. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), dalej: "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku", składa się z jednostek redakcyjnych stanowiących paragrafy, przy czym § 1 podzielony jest na punkty, zaś pkt 1 zawiera nadto podział na litery. W myśl § 1 pkt 1, określa się zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N m.in. dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Natomiast według § 2 tego rozporządzenia, Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są określone w załączniku do rozporządzenia. Rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zostało wydane z upoważnienia zawartego w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, ze zm. – w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: Dz. U. z 2017 r. poz. 519). Wywiązanie się przez inwestora z obowiązku nieprzekraczania przez projektowaną inwestycję dopuszczalnych poziomów hałasu podlega zatem sprawdzeniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w ramach sprawdzania zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Według art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, badaniu co zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Dodać jeszcze można, że według art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ jest uprawniony do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, został ograniczony. Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19). Z unormowań art. 35 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 12 ust. 7, art. 20 ust. 1 pkt 1b, art. 20 ust. 2, art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że sprawdzenie projektu budowlanego pod względem zapewnienia ochrony przed hałasem spoczywa na organie w obu przewidzianych prawem formach: złożenia stosowanego oświadczenia przez projektanta, a także sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach badania zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska. Za prawidłowość podanych w projekcie danych w zakresie przewidywanego poziomu hałasu odpowiada projektant. Rolą organu jest zbadanie, czy projekt w zakresie przyjętego poziomu hałasu nie narusza norm z zakresu szeroko rozumianego norm z zakresu ochrony środowiska. Ocena, czy sprawdzenie projektu przeprowadzono w niniejszej sprawie prawidłowo powinna być poprzedzona spostrzeżeniem, że zarzuty skarżącej w tej mierze koncentrują się nie tyle na bezpośrednim emitowaniu hałasu przez projektowaną inwestycję, ile na pośrednim skutku powstania inwestycji w postaci hałasu powodowanego przez zwiększony ruch drogowy, będący skutkiem prowadzenia w obiekcie działalności gospodarczej. Tymczasem obu tych źródeł hałasu nie można utożsamiać. Przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę jest obiekt usługowo-mieszkalny, a nie inwestycja drogowa. Dodać warto, że do podobnego rezultatu prowadzi treść art. 115a ust. 1 i 2 P.o.ś. Co prawda są to przepisy normujące wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, ale w zakresie rozróżniania źródeł hałasu mają znaczenie uniwersalne. W myśl art. 115a ust. 1 P.o.ś., decyzja jest wydawana w razie stwierdzenia, ze doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem, w wyniku jego działalności. Definicja zakładu zawarta jest w art. 3 pkt 48 P.o.ś. – ilekroć w ustawie jest mowa o zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. W art. 115a ust. 1 jest zatem mowa o hałasie pochodzącym z instalacji lub urządzeń zakładu. Natomiast zgodnie z art. 115a ust. 2, jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnotował, że odwołujące się nie przedstawiły żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przekroczone zostaną dopuszczalne poziomy hałasu w związku ze sporną inwestycją. Uwaga ta jest o tyle istotna, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskodawca powinien wykazać, że jego interes prawny wynika z rażącego naruszenia konkretnych przepisów, w tym przypadku z zakresu ochrony środowiska. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku mogłyby ewentualnie stanowić podstawę interesu prawnego skarżącej, gdyby projektowany obiekt budowlany mógł być źródłem ponadnormatywnego hałasu. Tymczasem, zdaniem Sądu, mając na uwadze charakterystykę zatwierdzonego przedsięwzięcia, zakres deklarowanego sposobu użytkowania (budynek usługowy z przeznaczeniem na prowadzenie sprzedaży internetowej) nie sposób łączyć z nim, również przy uwzględnieniu zwiększenia ruchu samochodowego, zagrożenia dla zachowania norm akustycznych. W skardze kasacyjnej nie podważono tej oceny Sądu opartej na aktach sprawy, a co za tym idzie nie wykazano naruszenia przez projekt budowlany norm ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Natomiast rzeczywista uciążliwość akustyczna inwestycji jest możliwa dopiero na etapie jej użytkowania oraz w toku ewentualnego odrębnego postępowania toczącego przed właściwym dla tych spraw organem ochrony środowiska. Podkreślić także trzeba, że immisje, które nie przekraczają norm określonych w przepisach materialnego prawa administracyjnego, mogą być przedmiotem ochrony cywilnoprawnej. Taka sytuacja materialnoprawna oznacza brak podstaw do podzielenie w niniejszym postępowaniu zarzutu naruszenia normy art. 144 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawiązano także do § 12 i nast. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nawiązanie to nie wskazuje skutecznie na naruszenie konkretnych norm z zakresu ochrony przeciwpożarowej. § 12 zawiera dwanaście jednostek redakcyjnych. Nadto, niezapewnienie odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej wnosząca kasację łączy z niezapewnieniem odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Zagadnienie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych zostało już powyżej omówione. W konsekwencji, ocena Sądu pierwszej instancji, według której, umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę było prawidłowe, nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.