II OSK 2126/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 991/18 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w U. na postanowienie Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 7 września 2018 r. nr WZ.5592.29.2018.MO w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 22 lutego 2019 r. II SA/Gl 991/18 oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w U. (dalej jako skarżąca) na postanowienie Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z 7 września 2018 r. nr WZ.5592.29.2018.MO w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia 15 lipca 2016 r. nr 45/2016/PZ Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w C. zobowiązał Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w U. do usunięcia materiałów palnych składowanych na korytarzach wszystkich kondygnacji budynku nr [...] na osiedlu "[...]" w U.. Decyzja ta stała się ostateczna. Upomnieniem z dnia 4 stycznia 2018 r. organ wezwał Spółdzielnię do realizacji wyżej określonych obowiązków. Dnia 22 czerwca 2018 r. odbyła się kontrola, w ramach której ustalono, iż nałożone obowiązki nie zostały wykonane. W konsekwencji został wystawiony tytuł wykonawczy (dnia 18 lipca 2018 r.) i nadano mu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z 18 lipca 2018 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w C. nałożył na Spółdzielnię w trybie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. z 2018 r. poz. 1314)- dalej "u.p.e.a." grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500 zł. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca. Wskazała, że decyzja z dnia 15 lipca 2016 r. nie określa precyzyjnie, jakie przedmioty z korytarzy winny zostać usunięte. Podniosła również, że jest ona uprawniona do czynności zwykłego zarządu natomiast usunięcie materiałów łatwopalnych z korytarzy przekracza jej kompetencje. Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2018 r. na podstawie art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 124 w zw. z art. 141 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.)- dalej jako "k.p.a." oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1313 ze zm.) utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Stwierdził, iż nałożenie grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Przeprowadzone czynności kontrolno - rozpoznawcze z zakresu ochrony przeciwpożarowej, potwierdziły występujący brak wykonania obowiązków nałożonych w decyzji organu ochrony przeciwpożarowej. W wymienionym zakresie sporządzono protokół przyjętych ustaleń przez funkcjonariuszy pożarnictwa z dnia 22 czerwca 2018 r. Jednocześnie stwierdził, iż decyzja z dnia 15 lipca 2016 r. precyzyjnie określa nałożone nią obowiązki. Skargę na to postanowienie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w U. reprezentowana przez profesjonalną pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 121 § 1 u.p.e.a. - poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołania okoliczności uzasadniających wysokość nałożonej grzywny, art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - poprzez uznanie, że grzywna stanowi środek egzekucyjny najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji pomimo wydania go z naruszeniem przepisów postępowania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Uzasadniając takie rozstrzygniecie podniesiono, iż stosownie do treści art. 1a pkt 12b u.p.e.a. środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnych są - grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego". Wysokość tej grzywny w odniesieniu do osób fizycznych nie może przekraczać kwoty 10000 zł. W rozstrzyganej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie wykonała nałożonego decyzją nakazu. Skarżąca została następnie wezwana do wykonania obowiązku, został jej również doręczony tytuł wykonawczy. Zatem zasadne było nałożenie na Spółdzielnię grzywny w celu przymuszenia, gdyż nie zamierzała (co wynika z akt sprawy) zrealizować obowiązku w sposób dobrowolny. Nie można mieć również uznać, iż wysokość nałożonej grzywny jest zbyt wysoka. Ma ona skutecznie wymusić realizację nakazów wynikających z aktu administracyjnego. Niezależnie od tego, skarżąca może wystąpić o uchylenie grzywny – po wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podkreślił, że nawet występujące uchybienia, zwłaszcza o charakterze proceduralnym, nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustalona grzywna, w wysokości 500 zł nie ma charakteru wygórowanego. Należy mieć świadomość, iż realizacja obowiązków nałożonych decyzją z dnia 15 lipca 2016 r. dotyczy bezpieczeństwa pożarowego w całym budynku mieszkalnym. Tolerowanie umieszczania przez mieszkańców materiałów łatwopalnych na korytarzach (stanowiących również drogi ewakuacyjne) może prowadzić do zagrożenia życia i zdrowia tam zamieszkujących. Stąd należy przyjąć, iż w razie ponownego braku wykonania przez skarżącą obowiązków w tym zakresie kolejne działania organów Państwowej Straży Pożarnej będą skuteczniejsze. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w U. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono: Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art 151 p.p.s.a. w zw. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 121 § 1 i 2 u.p.e.a., poprzez oddalenie skargi pomimo braku przywołania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu pierwszej instancji okoliczności uzasadniających wyskość grzywny nałożonej na skarżącą, 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi i nieuwzględnienie braku jakiegokolwiek uzasadnienia przez organy obu instancji zastosowania grzywny i jej wyboru, pomimo konieczności zastosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego, 3. art. 151 p.p.s.a. w zw z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo utrzymania w mocy przez organ drugiej instancji postanowienia organu pierwszej instancji wydanego z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na powyższe naruszenia wniesiono: o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a., w przypadku uznania przez NSA zaistnienia przesłanek ku temu, o uchylenie zaskrżonego wyroku i uchylenie postanowień obu instancji, a także zawnioskowano o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępownaia w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono rozważania na poparcie przedstawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji oceniał legalność postanowień organów straży pożarnej, które w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym wymierzyły skarżącej grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania decyzji z dnia 15 lipca 2016 r. nr 45/2016/PZ Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. zobowiązującej Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w U. do usunięcia materiałów palnych składowanych na korytarzach wszystkich kondygnacji budynku nr [...] na osiedlu "[...]" w U.. Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko organów straży pożarnej, podkreślił, że zasadne było nałożenia grzywny na skarżącą w celu przymuszenia gdyż nie zamierzała wykonać obowiązku w sposób dobrowolny. Wielkość grzywny nie jest zbyt wysoka a ma ona skutecznie wymusić realiazję nakazów wynikających z akt administracyjnych. Uznano, że nawet występujące uchybienia, zwłaszcza o charakterze proceduralnym nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Odmienne stanowisko prezentuje skarżąca, podnosząc w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, iż zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie zawierają okoliczności uzasadniającej wysokość grzywny nałożonej na stronę jak i zastosowania samej grzywny i jej wyboru pomimo potrzeby zastosowana środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Skarżąca przede wszystkim podnosi we wniesionym środku odwoławczym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wskazując na braki uzasadnienia zarówno postanowienie organu odwoławczego jak i pierwszej instancji, w których nałożono grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Podniesiono w konsekwencji zarzut wadliwego zastosowania w zaskarżonym postanowieniu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. wykazując, że te uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administarcyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo w realich niniejszego postępowania zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera wad uzasadniających zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia (decyzji) z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania postanowienia (decyzji) z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia postanowienia (decyzji) przez sąd (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Sąd, uchylając z tych powodów decyzję (postanowienie) musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13). Analiza akt przedmiotowej sprawy w sposób niesporny wskazuje, iż skarżąca nie wykonała ostatecznej decyzji decyzji z dnia 15 lipca 2016 r. nr 45/2016/PZ Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. - patrz protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 22 czerwca 2018 r. A więc upływ ponad 2 lat od wydania tej decyzji nie doprowadził do jej realizacji. Wynika z tego, że skarżąca nie zamierzała wykonać tej decyzji dobrowonie, stąd też w toku postępowania egzekucyjnego w ramach egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wybrano grzywnę w celu przymuszenia do wykonania spornego obowiązku. Z uwagi na to, iż przedmiotem prowadzonego w tej sprawie postępowania egzekucyjnego jest wynikający z przepisów dot. ochrony przeciwpożarowej obowiązek o charakterze niepieniężnym, przypomnieć należy, że w myśl art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. środkami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązków o charakterze niepieniężnym są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (patrz Dział III Egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym). Jednakże już ze względu na sam charakter obowiązku –usunięcia materiałów palnych oraz innych przedmiotów utrudniających ewakuację, składowanych na korytarzach budynku nr [...] na Osiedlu [...] w U., nie wszystkie z wymienionych środków egzekucyjnych mogą wchodzić w rachubę. Norma art. 7 ust. 2 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek stosowania środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zatem to organ prowadzący postępowanie powinien w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni zarówno skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jak i będzie środkiem dla zobowiązanego najmniej dolegliwym. Katalog środków egzekucyjnych, możliwych do zastosowania w celu przymusowego wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, zawarty jest w dziale III u.p.e.a. Przepisy wskazanej ustawy nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracji. Dokonując więc wyboru środka egzekucyjnego organy egzekucyjne powinny każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględnić celowość i uciążliwość dla zobowiązanego - patrz wyrok NSA z 28 maja 2021 r. II OSK 2557/18. Jak już wyżej wskazano, nie wszystkie z wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. środków egzekucyjnych dotyczących obowiązków o charakterze niepieniężnym mogły wchodzić w rachubę w rozpoznawanej sprawie, albowiem oprócz grzywny w celu przymuszenia w istocie można był alternatywnie przyjąć wykonanie zastępcze. W sprawie tej zastosowano jednak grzywnę w celu przymuszenia. Natomiast spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych stosować należy ten, który w możliwie najmniejszym stopniu ingerował będzie w prawa i wolności zobowiązanego (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 179/11). Niewątpliwie takim środkiem jest właśnie grzywna w celu przymuszenia, skoro wykonanie zastępcze wiązałoby się z koniecznością wykonania czynności przez podmiot nie posiadający co do zasady prawa do dysponowania rzeczami na korytarzach budynku. Grzywna w celu przymuszenia nie jest także karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Szerokie możliwości uniknięcia jej zapłaty lub zwrotu zapłaconej kwoty czynią z tego środka egzekucyjnego mniej uciążliwy od wykonania zastępczego. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być więc na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku. Dlatego także, wymierzając grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony- wyrok NSA z 28 maja 2021 r. II OSK 2557/18. W przedmiotowej sprawie zasady te były respektowane skoro na stronę skarżącą w sposób zgodny z prawem nałożono właśnie grzywnę w wysokości 500 zł., w celu przymuszenia wykonania przedmiotowego obowiązku wynikającego z z 15 lipca 2016 r. nr 45/2016/PZ. Takie rozstrzygnięcie w świetle podniesionych wyżej uwag jest prawidłowe. Niewątpliwie w postanowieniu pierwszoinstancyjnym nakładającym grzywnę w celu przymuszenia w ww. wysokości, nie zamieszczono uzasadnienia, które wyjaśniałoby w pełni przesłanki takiej wysokośći grzywny nałożonej na stronę jak i zastosowania samej grzywny i jej wyboru spośród innych środków egzekucyjnych dotyczących obowiązków o charakterze niepiniężnym. Natomiast w motywach zaskarżonego postanowienia przyjęto, że nałożona grzywna jest adekwatna do występujących wszystkich okoliczności w analizowanej sprawie i zdecydowanie jej wysokość nie jest zbyt uciążliwa dla zobowiązanego. Tym samym wyjaśniając, w zaskarżonym postanowieniu, przesłanki zastosowania grzywny w celu przymuszenia zaakceptowano rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w tym zakresie, a to generalnie pozwala poznać przesłanki zastosowania tejże grzywny i jej wysokości. Poza tym z motywami tymi koresponduje okoliczność, iż wysokość grzywny określona została w tej sprawie w dolnych gramicach dopuszczalnej wysokości. Zgodnie bowiem z art. 121 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, (z zastrzeżeniem § 4). Natomiast nałożona grzywna (z zastrzeżeniem § 5) każdorazowo nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. (§ 2). Wyznaczenie wysokości grzywny powierzono uznaniu organu administracyjnego, ponieważ w przepisie art. 121 § 2 u.p.e.a. została określona tylko jej górna granica (do 10 000 zł.). W związku z powyższym, organ egzekucyjny powinien wyjaśnić, w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego wymierzył taką a nie inną wysokość grzywny, jakimi przesłankami się kierował. Organ odwoławczy w tej sprawie wymierzając sporną grzywnę w jej niemal minimalnym zakresie (500 zł) w sposób odpowiedni do tej wartości określonej kwoty podniósł, że jest ona adekwatna do okoliczności prawy i niezbyt uciążliwa. Takie stanowisko zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji jest w pełni podzielane przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie można mówić o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zakresie wyjaśnienia przesłanek podjętego rozstrzygniecia w szczególności przez organ pierwszej instancji, lecz skoro zaskarżone postanowienie, już w pełnym zakresie przedstawia wymagane prawem motywy, to w tych okolicznościach sprawy nie można mówić o naruszeniu prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest to bowiem uchybienie proceduralne, które uzasadniałoby potrzeby uchylania kwestionowanych rozstrzygnięć w ramach sądowej kontroli ich legalności. Uchylenie z tego powodu kwestionowanego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji, nie prowadziłoby w ponownym postępowaniu do wydania postanowienia o odmiennej treści a to jednoznacznie pozwala przyjąć, że w realiach niniejszego postępowania ujawnione, jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji "nawet występujące uchybienia zwłaszcza o charakterze procesowym nie miały wpływu na treść rozstrzygniecia". Stanowisko to jest w pełni aprobowane przez Sąd odwoławczy, bowiem ujawnionym wyżej naruszenie prawa procesowego nie daje podstaw do uprawdopodobnienia możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skarga kasacyjna również nie wskazuje, przy uwzględnieniu podniesionych zarzutów, na możliwość odmiennego rozstrzygnięcia tej sprawy przez organy straży pożarnej. Stąd brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej, a zatem jej zarzuty naruszenia art 151 p,p,s,a, w zw. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 121 § 1 i 2 u.p.e.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 151 p.p.s.a. w zw z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. okazały się niusprawiedliwione. Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.