II OSK 2117/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 692/23 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od R. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 692/23, po rozpoznaniu skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2023 r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – uchylił zaskarżoną decyzję. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy po rozpatrzenia wniosku R. P. decyzją z 16 sierpnia 2022 r., nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i wjazdem na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonej w Warszawie, przy ul. [...]. W szczególności, w pkt 1.4 ww. decyzji Zarząd wskazał, że: "planowaną inwestycję należy podłączyć do istniejącej miejskiej sieci inżynieryjnej na warunkach i po uzgodnieniu z właściwymi jednostkami organizacyjnymi. Warunkiem wstępnym realizacji planowanej inwestycji jest podłączenie do miejskiej sieci inżynieryjnej wg umów i na warunkach zawartych między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, ze zm. – dalej: "u.p.z.p.")". Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. Ł.-H. i Ł. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, dalej: "SKO", uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Kolegium stwierdziło, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obecnie poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. W ocenie organu, oznacza to, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a co za tym idzie - ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji z tego powodu, że nie jest w chwili obecnej możliwe, nawet jeśli wbrew twierdzeniom odwołujących teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, dzięki czemu został spełniony warunek, o który m mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Skargę na ww. decyzję wniósł R. P., postulując jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. W ocenie Sądu meriti, analiza treści pism MPWiK z dnia 4 września 2017 r. (Wstępne informacje techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej) oraz z dnia 4 listopada 2022 r., nie wskazuje, na brak możliwości podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Z ww. pism wynika, że istnieją techniczne możliwości przyłączenia budynku do tych sieci, po wybudowaniu nowych odcinków zgodnie ze wskazaniami zawartymi w tych pismach, a tym samym możliwe jest przyłączenie w przyszłości planowanej na działce nr [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...], inwestycji do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Powyższe wyczerpuje przesłankę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, ponieważ z informacji technicznych gestora sieci wynika możliwość podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, MPWiK zarówno w piśmie z dnia 4 września 2017 r., jak i w piśmie z dnia 4 listopada 2022 r. wskazało na możliwość podłączenia planowanej zabudowy do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Sam fakt, że przedsiębiorstwo nie przewiduje w najbliższych latach rozbudowy sieci w rejonie inwestycji nie oznacza, że taka budowa, a w konsekwencji dostarczanie wody i podłączenie do sieci kanalizacyjnej projektowanego budynku, nie jest w ogóle możliwe. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku SKO przyjąć zatem należy, że spełniony został warunek dostępu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Z treści ww. przepisu nie wynika bowiem wymóg przedłożenia konkretnej umowy na dostawę wody z gestorem sieci, a jedynie jego zapewnienie o technicznej możliwości dostępu do takiej sieci. Sama możliwość podłączenia budynku do sieci po wykonaniu stosownych odcinków stanowi zatem zapewnienie, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciło: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest w niniejszej sprawie możliwe pomimo tego, że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, przy czym uzbrojenie takie nie jest również w chwili obecnej projektowane, lecz jedynie planowane na nie wcześniej niż 2027 r., a przy tym nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p., 2) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym, nie znajdującym oparcia w treści owego przepisu uznaniu, że dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wystarczające jest przedstawienie gwarancji zawarcia umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną na wykonanie uzbrojenia terenu, podczas gdy z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, ustalenie warunków zabudowy możliwe jest wyłącznie w razie zagwarantowania wykonania uzbrojenia terenu w drodze umowy zawartej (tj. już zawartej, a nie planowanej do zawarcia w przyszłości) między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, 3) art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że dopuszczenie przez właściwą jednostkę organizacyjną (gestora sieci) możliwości: "wykonania odcinka sieci oraz przyłączy z własnych środków inwestora" jest równoznaczne z zawarciem umowy między taką jednostką a inwestorem gwarantującej wykonanie uzbrojenia terenu, a co za tym idzie - że wypełnia warunek, o którym mowa w tym przepisie, 4) art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że właściwa jednostka organizacyjna, tj. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie S.A., udzieliło inwestorowi - w drodze umowy - gwarancji na wykonanie uzbrojenia terenu w zakresie dostawy wody i odprowadzania ścieków, ewentualnie - że jednostka ta udzieliła gwarancji zawarcia takiej umowy gwarancyjnej w przyszłości, podczas gdy z okoliczności sprawy, a w szczególności z pisma MPWiK w m. st. Warszawie S.A. z dnia 25 listopada 2022 r. (znak: [...]), wynika w sposób jednoznaczny, że gwarancja zawarcia takiej umowy nie została inwestorowi udzielona; II. przepisów postępowania, tj.: 1) art. 133 § 1 P.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie - wbrew okolicznościom niniejszej sprawy, a zwłaszcza wbrew jednoznacznej treści pism MPWiK w m. st. Warszawie S.A. z dnia: 4 września 2017 r., 4 listopada 2022 r. oraz 14 grudnia 2022 r. - że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, 2) art. 141 § 4 P.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zobowiązanie Kolegium do rozstrzygnięcia sprawy wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, a w szczególności — wbrew treści pism MPWiK z dnia: 4 września 2017 r., 4 listopada 2022 r., 15 listopada 2022 r. oraz 14 grudnia 2022 r., 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe i niezgodne z prawdą uznanie, że Kolegium naruszyło przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy wymienione przepisy, w szczególności — że Kolegium nie zbadało w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i pominęło przy rozstrzyganiu sprawy pismo MPWiK z dnia 14 grudnia 2022 r., podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że wzięło pod uwagę jego treść przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 79a § 1 K.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki zależne od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, podczas gdy brak możliwości zapewnienia planowanej inwestycji dostępu do wody i odprowadzania ścieków z planowanego zamierzenia budowlanego nie był w niniejszej sprawie zależny od strony, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na bezpodstawnym i niezgodnym z prawdą uznaniu, że uzasadnienie uchylonej Decyzji nie spełniało wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności - że nie zawierało wskazania poprawnych przesłanek rozstrzygnięcia oraz poprawnego uzasadnienia prawnego postanowienia. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o: - na podstawie art. 179a P.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i oddalenie skargi na decyzję Kolegium z dnia 19 stycznia 2023 r., jak również o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w szczególności — zwrotu kwoty wpisu od niniejszej skargi kasacyjnej, a w razie nie uwzględnienia powyższego wniosku: - na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. - o rozpoznanie niniejszej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym, - na podstawie art. 188 P.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi R. P. na decyzję Kolegium z dnia 19 stycznia 2023 r. (sygn. akt [...]), ze względu na to, że istota przedmiotowej sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a rzeczona Decyzja nie narusza prawa, ewentualnie: - na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a nadto: - na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. - o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w szczególności - zwrotu kwoty wpisu od niniejszej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. P. wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione postawy. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Należy w tym miejscu podkreślić, że warunek ten, w myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p., uważa się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W myśl natomiast art. 2 pkt 13 u.p.z.p., przez "uzbrojeniu terenu" należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci, a jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16, LEX nr 24723331). Nie jest jednak wystarczające samo ogólne stwierdzenie, że teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej infrastruktury. Należy bowiem dysponować informacją od właściwych gestorów sieci, potwierdzającą techniczną możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci. Natomiast, jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod. red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 537). Zagwarantowanie w drodze umowy nie jest równoznaczne z obowiązkiem legitymowania się taką umową już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1298/16, LEX nr 2303198). W aktach przedmiotowej sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów pochodzących od gestorów sieci, które potwierdzałyby, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla obsługi planowanej inwestycji, w szczególności w zakresie zapotrzebowania na energię, wodę, odprowadzania ścieków. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji nie sposób bowiem uznać, że gestorzy sieci w jakimkolwiek znajdującym się w aktach sprawy dokumencie udzielili choćby promesy inwestorowi co do podłączenia inwestycji do sieci. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia 4 listopada 2022 r. MPWiK poinformowało, że: 1) "Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza zasięgiem istniejącej miejskiej sieci wodociągowej. Aktualnie w rejonie lokalizacji brak jest również zaprojektowanych przewodów wodociągowych. Oznacza to, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego". 2) "Źródłem zaopatrzenia w wodę ww. budynku może być istniejący przewód wodociągowy [...] w ul. [...], ale dopiero po przebudowie istniejącego przewodu wodociągowego [...] w ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) ze zmianą średnicy na [...] oraz po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji przewodu wodociągowego w ul. [...] na odcinku od ww. przewodu wodociągowego przewidzianego do przebudowy do hydrantu za przyłączem wodociągowym do budynku". 3) "Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza zasięgiem istniejącej miejskiej sieci kanalizacyjnej. Aktualnie w rejonie lokalizacji brak jest również zaprojektowanej sieci kanalizacyjnej. Oznacza to, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego". 4) "Odbiornikiem ścieków bytowych z ww. budynku może być istniejący kanał ogólnospławny O 1,00 m zlokalizowany w ciągu równoległym do torów kolejowych między ul. [...] i ul. [...], ale dopiero po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji sieci kanalizacyjnej w ulicy [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) na odcinku od ww. kanału ogólnospławnego do wysokości przedmiotowej inwestycji". 5) "W planach inwestycyjnych MPWiK znajduje się: a) przebudowa istniejącego przewodu wodociągowego [...] w ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) bez zmiany średnicy, b) przebudowa istniejącego przewodu wodociągowego [...] w ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) ze zmianą średnicy na [...], c) budowa przewodu wodociągowego w ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]), d) budowa sieci kanalizacyjnej w ul. [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]). Realizacja ww. sieci wodociągowej i kanalizacyjnej przewidziana jest na 2027 rok. Ze względu na złożoność procesu inwestycyjnego oraz aktualne uwarunkowania finansowe ww. termin realizacji może ulec zmianie". Ponadto, w piśmie z dnia 25 listopada 2022 r. MPWiK poinformowało, że z R. P. nie została zawarta umowa na budowę infrastruktury wodociągowo- kanalizacyjnej w rejonie inwestycji, nie została również wydana gwarancja zawarcia tego typu umowy. Jak zatem wynika z materiału aktowego sprawy, z żadnego z ww. dokumentów nie wynika jakiekolwiek zapewnienie, czy też gwarancja, że jakakolwiek umowa z gestorami sieci w przyszłości zostanie zawarta. Sąd pierwszej instancji, akceptując ten stan rzeczy, dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uznając, że samo położenie inwestycji w zasięgu sieci jest wystarczające do spełnienia tego warunku. Tymczasem wynikające z dokumentacji zebranej w sprawie stanowisko gestorów sieci uniemożliwia ocenę, czy istniejące uzbrojenie jest faktycznie wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Raz jeszcze należy podkreślić, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p., uważa się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W orzecznictwie przyjmuje się, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest wymagane przedłożenie ostatecznych, cywilnoprawnych umów z gestorami sieci, a jedynie wykazanie, że zapewnienie mediów jest realne i technicznie możliwe (por. wyroki NSA: z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16, LEX nr 2472331; z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 465/23, LEX nr 3911958). Nie jest natomiast wystarczające samo ogólne stwierdzenie, że teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej infrastruktury. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wskutek błędnej oceny przez Sąd Wojewódzki istotnych dla rozstrzygnięcia zagadnień materialnoprawnych, doszło do uchylenia prawidłowej decyzji organu odwoławczego. Wobec stwierdzenia, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a., z przytoczonych wyżej względów, uchylił zaskarżony wyrok w całości i rozpoznał skargę. Uznając zaś, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.